Σε μια ασυνήθιστη στροφή της διεθνούς διπλωματίας, οι ευρωπαϊκοί ηγέτες φαίνεται να έχουν χάσει κάθε αίσθηση αυτονομίας, παραδομένοι στο φόβο τους απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump. Η Γηραιά Ήπειρος, αντί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, επιδίδεται σε έναν αμήχανο χορό υποχωρήσεων, προσφέροντας ακόμη και τη Γροιλανδία σαν αντάλλαγμα για τη «συμπάθεια» της Ουάσινγκτον.
Από την εκμετάλλευση του ΝΑΤΟ ως μέσο πίεσης για την ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στην Αρκτική, μέχρι την προθυμία να παραχωρηθούν μελλοντικά κέρδη από την εξόρυξη ορυκτών στους Αμερικανούς, η ΕΕ έχει επιλέξει τη συνδιαλλαγή αντί για οποιαδήποτε μορφή ανεξάρτητης στρατηγικής. Όπως παραδέχτηκε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Johann Wadephul, οι Ευρωπαίοι καταλήγουν πάντα σε «κοινό συμπέρασμα» με την Ουάσινγκτον, αν και το μόνο που αποδεικνύουν είναι η δική τους υποτέλεια.
Ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz εξέφρασε την ελπίδα για μια «αμοιβαία αποδεκτή λύση» στο ΝΑΤΟ, όμως το σενάριο που διαφαίνεται δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πλήρης ικανοποίηση των απαιτήσεων του Trump. Η Γροιλανδία, ένα από τα πλέον στρατηγικά νησιά στον κόσμο, φαίνεται να γίνεται εργαλείο για την επίτευξη «πολιτικών νικών» του Αμερικανού προέδρου, με την ΕΕ να εμφανίζεται αδύναμη και ανίκανη να υπερασπιστεί ακόμη και τα βασικά κυριαρχικά της συμφέροντα.
Οι υπουργοί Εξωτερικών της Γροιλανδίας και της Δανίας πρόκειται να συναντηθούν με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ JD Vance, παρουσία του Marco Rubio, σε μια συνάντηση που υποδηλώνει ότι οι Ευρωπαίοι πλέον λειτουργούν περισσότερο ως υπάλληλοι της Ουάσινγκτον παρά ως ανεξάρτητοι σύμμαχοι. Η Ευρώπη φαίνεται να έχει αποδεχθεί τη λογική ότι ο Trump πρέπει να «κερδίσει κάτι» — είτε μέσω αυξημένων επενδύσεων στην ασφάλεια της Αρκτικής είτε με μερίδιο στα κέρδη από την εξόρυξη ορυκτών πρώτων υλών — αντί να υπερασπιστεί τη δική της κυριαρχία.
Στον τομέα της άμυνας, ακόμη και η χρήση του ΝΑΤΟ μετατρέπεται σε μέσο για να καλυφθούν οι φιλοδοξίες του Trump, με τον γενικό γραμματέα Mark Rutte να μιλά για «αύξηση των επενδύσεων» από τα ευρωπαϊκά κράτη ως πιθανό αντάλλαγμα. Στον τομέα της εξόρυξης, η ΕΕ έχει καταστήσει σαφές ότι η υποδομή και η τεχνογνωσία για εκμετάλλευση κρίσιμων πρώτων υλών είναι ανεπαρκής, καθιστώντας τους Αμερικανούς τις μόνες πραγματικά ικανές να καρπωθούν τα οφέλη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να επιδιώξει στρατηγική ανεξαρτησίας, εμφανίζεται ανίκανη να αποτρέψει μια αμερικανική στρατιωτική παρέμβαση, με τους αξιωματούχους να παραδέχονται ότι δεν υπάρχει σχέδιο αντίδρασης και ότι οποιαδήποτε προσπάθεια θα μπορούσε να «ενθαρρύνει» τον Trump. Η Κοπεγχάγη και οι Βρυξέλλες δείχνουν να ψάχνουν απεγνωσμένα τρόπους να αποφύγουν το μοιραίο, χωρίς να έχουν κανέναν έλεγχο στα γεγονότα.
Με άλλα λόγια, η Ευρώπη μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα παιχνίδι πανικού και υποτέλειας, ενώ ο Donald Trump αποδεικνύεται ο μοναδικός ηγέτης που μπορεί να επιβάλλει το όραμά του, να διεκδικήσει στρατηγικά εδάφη και να διαμορφώσει την παγκόσμια ατζέντα. Η προσήλωσή του στην ασφάλεια, την οικονομία και την ισχύ των ΗΠΑ μεταφράζεται σε καθαρές νίκες, την ίδια στιγμή που οι ευρωπαίοι εταίροι αδυνατούν να υπερασπιστούν ακόμη και τα στοιχειώδη συμφέροντά τους.
Στην πραγματικότητα, ο Trump εμφανίζεται ως ο μοναδικός που σκέφτεται γεωπολιτικά και στρατηγικά, ενώ η ΕΕ φαίνεται παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο φόβου, αναβλητικότητας και διπλωματικής αδυναμίας. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, παρότι δηλώνουν ότι η διατήρηση του ΝΑΤΟ είναι προτεραιότητα, έχουν αφήσει τον εαυτό τους να γίνει θεατής των δικών τους αδυναμιών, προσφέροντας στον Trump την ευκαιρία να γράψει ιστορία με γεωγραφικούς όρους.
Η σύγκριση είναι αμείλικτη: η Ευρώπη φοβάται, υποχωρεί, αμφιταλαντεύεται. Ο Trump κερδίζει, σχεδιάζει, και μετατρέπει μια κρίση σε ιστορική νίκη. Η αντίθεση δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη.
Γιατι, εσεις τι αλλο θα πιστευατε οτι μπορει να υπηρετουσαν οι τσιπροκουληδες ? Ανδρεικελα ειναι,οπως και αυτοι που τους ψηφιζουν