Η περιοχή μοιάζει να εισέρχεται σε έναν σιωπηλό, ζοφερό προθάλαμο σύγκρουσης. Στο Ισραήλ, τα επιτελεία λειτουργούν σαν να μετρούν αντίστροφα για ένα ενδεχόμενο που όλοι ελπίζουν να μη δουν: μια αιφνίδια, σφοδρή στρατιωτική αναμέτρηση με το Ιράν. Η κοινωνική αναταραχή στους δρόμους της Τεχεράνης δεν εκλαμβάνεται πλέον μόνο ως εσωτερικό ζήτημα, αλλά ως παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τη στρατηγική ισορροπία ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
Οι αναλυτές στο Τελ Αβίβ συμφωνούν σε κάτι ανησυχητικό: ένα καθεστώς που τρίζει, συχνά αναζητά σωτηρία στο εξωτερικό μέτωπο. Το Ιράν έχει μεν περιορισμένες δυνατότητες για έναν πλήρη πόλεμο, αλλά διατηρεί ένα επικίνδυνο πλεονέκτημα — την ικανότητα να πλήξει ξαφνικά και ασύμμετρα. Η εκτόξευση ενός περιορισμένου αριθμού βαλλιστικών πυραύλων ή drones μπορεί να λειτουργήσει όχι ως στρατιωτική νίκη, αλλά ως πολιτικό μήνυμα, ικανό να συσπειρώσει εσωτερικά και να αιφνιδιάσει το Ισραήλ.
Το Ισραήλ, από την πλευρά του, στηρίζεται σε μια πολυεπίπεδη ομπρέλα αεράμυνας — από το Iron Dome μέχρι τα συστήματα Arrow και David’s Sling — αλλά γνωρίζει κάτι τρομακτικό: καμία άμυνα δεν είναι αδιαπέραστη όταν η επίθεση έρχεται σε κορεσμό κύματος. Το ερώτημα δεν είναι μόνο «αν θα αναχαιτίσουμε», αλλά «πόσα θα περάσουν». Η Μοσάντ, η Πολεμική Αεροπορία και το δίκτυο πληροφοριών λειτουργούν πλέον σε καθεστώς χειρουργικής επαγρύπνησης. Κάθε μετακίνηση πυραυλικών μονάδων, κάθε δραστηριότητα στα ραντάρ της Τεχεράνης, αναλύεται σαν πιθανό προοίμιο καταιγίδας.
Την ίδια στιγμή, η ιρανική αεράμυνα παρουσιάζεται ευάλωτη. Τα συστήματά της είναι άνισα, ανομοιόμορφα εκσυγχρονισμένα και περιορισμένα απέναντι σε μια συντονισμένη ισραηλινή αεροπορική εκστρατεία. Όμως αυτή η αδυναμία, αντί να λειτουργεί αποτρεπτικά, προκαλεί νέο φόβο: ένα καθεστώς που γνωρίζει ότι δεν αντέχει παρατεταμένο πόλεμο, ίσως επιδιώξει ένα γρήγορο, θεαματικό πλήγμα — πριν χάσει οριστικά την πρωτοβουλία.
Στο παρασκήνιο, οι έμμεσες δυνάμεις του Ιράν λειτουργούν σαν κρυφά πιόνια σε σκακιέρα έτοιμη να ανατραπεί. Χεζμπολάχ στον Λίβανο, δίκτυα στη Συρία και το Ιράκ, ακόμη και οι Χούθι στην Υεμένη, συνιστούν μια «αρχιτεκτονική πίεσης» που επιτρέπει στην Τεχεράνη να απειλεί χωρίς να εμφανίζεται ανοιχτά. Το Ισραήλ το γνωρίζει: ένας πόλεμος δεν θα ήταν μία γραμμή μετώπου — θα ήταν πολλαπλές εστίες φωτιάς, όλες ταυτόχρονα.
Οι διαδηλώσεις εντός του Ιράν προσθέτουν μια ακόμη, πιο σκοτεινή διάσταση. Οικονομική κατάρρευση, πληθωρισμός, έλλειψη νερού, απελπισία. Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες συνθήκες μπορούν να ανατρέψουν καθεστώτα — ή να τα ωθήσουν σε κινήσεις απελπισίας. Αν η Τεχεράνη αισθανθεί ότι χάνει τον έλεγχο στο εσωτερικό, ίσως αναζητήσει διέξοδο με εξωτερική κλιμάκωση. Και τότε, η σύγκρουση δεν θα περιορίζεται πια σε «ελεγχόμενα χτυπήματα».
Στα στρατιωτικά επιτελεία, τα σενάρια που συζητούνται είναι ψυχρά — αλλά τρομακτικά. Κορεστικές επιθέσεις drones, βαλλιστικοί πύραυλοι μέσου βεληνεκούς, κυβερνοεπιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, ενεργοποίηση παραστρατιωτικών δικτύων. Η απάντηση του Ισραήλ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, θα ήταν άμεση και συντριπτική — με στόχο όχι μόνο την απόκρουση, αλλά την εκ θεμελίων καταστροφή των ιρανικών δυνατοτήτων.
Κι όμως, η μεγαλύτερη απειλή ίσως δεν είναι η πρώτη ρουκέτα — αλλά η αλυσιδωτή αντίδραση που θα ακολουθήσει. Η γραμμή ανάμεσα στην «απόκριση» και τον ανεξέλεγκτο πόλεμο γίνεται μέρα με τη μέρα πιο λεπτή. Μια λάθος εκτίμηση, ένα παραπλανητικό σήμα, μια υπερβολική απάντηση — και η περιοχή θα μπορούσε να βρεθεί σε σύγκρουση που κανείς δεν μπορεί να περιορίσει.
Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, η Ιστορία μοιάζει να κρατά την ανάσα της. Αν οι διαμαρτυρίες στο Ιράν μετατραπούν σε καταιγίδα και η ηγεσία επιλέξει την οδό της εξωτερικής σύγκρουσης, η Μέση Ανατολή ίσως βρεθεί αντιμέτωπη με τη σφοδρότερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Και τότε, ο φόβος δεν θα είναι πια προειδοποίηση — θα είναι πραγματικότητα.
Ποιο είναι το καθεστώς που τρίζει, όμως;
Ισραήλ, το κέντρο του σύμπαντος!
ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ
ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΟΛΟΦΡΕΣΚΟ ΘΕΡΜΟΠΥΡΗΝΙΚΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙ