Ενώ οι διπλωματικές κεραίες της Μέσης Ανατολής αναζητούν απεγνωσμένα σήμα ειρήνης, πίσω από τις κλειστές πόρτες των πρωτευουσών της Δύσης βράζει μια βαθιά ρήξη που απειλεί να ανατινάξει κάθε προσπάθεια κατάπαυσης του πυρός. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, σύμμαχοι στο πεδίο της μάχης, βρίσκονται αντιμέτωποι σε μια κρίσιμη στρατηγική διαφωνία που θα μπορούσε να κρίνει την τύχη ολόκληρης της περιοχής.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ισραηλινού Channel 12, αξιωματούχοι των δύο χωρών εξετάζουν το ενδεχόμενο συντονισμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράν σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν ή καθυστερήσουν υπερβολικά. Ωστόσο, αυτές ακριβώς οι συζητήσεις έχουν φέρει στο φως ένα χάσμα που δύσκολα γεφυρώνεται.
Το Τελ Αβίβ δεν κρύβει τη θέση του: ακόμη και με τις διαπραγματεύσεις σε εξέλιξη, οι επιθέσεις στις ιρανικές υποδομές και στρατηγικές εγκαταστάσεις πρέπει να συνεχιστούν αδιάκοπα. Για το Ισραήλ, η στρατιωτική πίεση δεν είναι απλώς τακτική — είναι υπαρξιακή ανάγκη. Η Τεχεράνη δεν πρέπει να πάρει ούτε μια ανάσα, ούτε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα, ούτε έναν λεπτό ανακούφισης.
Η Ουάσιγκτον όμως αρνείται να ακολουθήσει. Αμερικανοί αξιωματούχοι εκφράζουν έντονες επιφυλάξεις, προειδοποιώντας ότι επιθέσεις εν μέσω διαλόγου θα υπονόμευαν κάθε διπλωματική προσπάθεια, θα πυροδοτούσαν απρόβλεπτες εντάσεις και θα έθαβαν οριστικά κάθε ελπίδα για μια σταθερή συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Δύο σύμμαχοι, ένας κοινός εχθρός — και μια ρήξη που μεγαλώνει επικίνδυνα.
Σαν να μην έφτανε αυτό, αποκαλύπτεται ότι το Ισραήλ σχεδιάζει να ζητήσει από τις ΗΠΑ να μεταφέρουν μέρος των στρατιωτικών τους βάσεων από την ευρύτερη περιοχή στο ισραηλινό έδαφος και να ιδρύσουν νέες μόνιμες βάσεις στη χώρα μετά τη λήξη του πολέμου. Στρατηγικός στόχος: η ριζική αναδιαμόρφωση του χάρτη της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή — με τρόπο που θα εξυπηρετεί πρώτα και κύρια το Ισραήλ.
Απέναντι σε αυτή τη σκακιέρα πίεσης και αντιπίεσης, η Τεχεράνη παίζει το δικό της παιχνίδι — και το παίζει με ψυχραιμία. Αρνείται να απαντήσει στην πρόταση 15 σημείων του Τραμπ, όχι γιατί αδυνατεί, αλλά γιατί δεν εμπιστεύεται. Το Ιράν έχει μάθει από πικρή εμπειρία ότι αμερικανικές διπλωματικές προτάσεις μπορούν να αποδειχθούν παγίδες. Και έτσι επιδιώκει κάτι που κανείς δεν μπορεί εύκολα να αγνοήσει: διεθνείς εγγυήσεις με σφραγίδα Μόσχας και Πεκίνου.
Η Ρωσία και η Κίνα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν είναι απλώς συμβολική κίνηση — είναι στρατηγική ασπίδα. Οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, επιμένει η Τεχεράνη, δεν μπορεί να είναι προσωρινή, επιφανειακή ή υπαγορευμένη από τη Δύση. Πρέπει να φέρει διεθνή νομιμοποίηση και εγγυήσεις που να την καθιστούν δεσμευτική για όλους.
Η Μέση Ανατολή μετρά τις ώρες της. Οι σύμμαχοι διαφωνούν, ο εχθρός παρατάσσει διεθνείς δυνάμεις, και ο πόλεμος — είτε πυραύλων είτε λέξεων — συνεχίζεται ακάθεκτος.
Οι Εβραίοι ακόμη περιμένουν το Μεσσία. Σε εμάς τους Χριστιανούς έχει έρθει εδώ και 2000 χρόνια και λέγεται Χριστός. Οι Εβραίοι θα περιμένουν πολύ ακόμη ίσως άλλα 2000 ή 10000 ή 100000 χρόνια. Εκτός αν και ο δικός τους Μεσσίας έχει έρθει και είναι ο Σατανιάχου.