Τον Οκτώβριο του 1948, η βιομηχανική πόλη Ντονόρα στην Πενσυλβάνια έγινε το σκηνικό μιας από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές τραγωδίες στην ιστορία των ΗΠΑ, όταν μια φαινομενικά συνηθισμένη ομίχλη μετατράπηκε σε θανατηφόρα παγίδα. Ενώ οι 14.000 κάτοικοι συνέχιζαν τις καθημερινές τους δραστηριότητες και τις προετοιμασίες για το Halloween, η ατμόσφαιρα άρχισε να γίνεται αποπνικτική, με την ορατότητα να μηδενίζεται σε τέτοιο βαθμό που τα ασθενοφόρα χρειάζονταν φακούς για να κινηθούν. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, τα ξημερώματα της 30ής Οκτωβρίου, σημειώθηκαν οι πρώτοι θάνατοι, και μέχρι το βράδυ της επόμενης ημέρας, 20 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους, ενώ χιλιάδες άλλοι εμφάνισαν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Η αιτία αυτού του ολέθρου ήταν ένας μοιραίος συνδυασμός τριών παραγόντων: των τοξικών εκπομπών από τα τοπικά εργοστάσια χάλυβα και ψευδαργύρου (υδροφθόριο, μονοξείδιο του άνθρακα, ενώσεις θείου), ενός καιρικού φαινομένου θερμοκρασιακής αναστροφής που παγίδευσε τους ρύπους στο έδαφος και της ιδιαίτερης γεωγραφίας της περιοχής που εμπόδιζε τη διασπορά του αέρα. Αν και ένα παρόμοιο περιστατικό είχε σημειωθεί στο Βέλγιο το 1930 με 60 νεκρούς, οι προειδοποιήσεις των επιστημόνων είχαν υποτιμηθεί, οδηγώντας τη Ντονόρα σε μια κρίση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Η τραγωδία αυτή λειτούργησε ως καταλύτης για την αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης στην Αμερική, αποδεικνύοντας ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση αποτελεί άμεση απειλή για τη δημόσια υγεία και όχι απλώς μια αισθητική ενόχληση. Οι έρευνες και οι πιέσεις που ακολούθησαν κορυφώθηκαν το 1970 με τη θέσπιση του Clean Air Act, ενός εμβληματικού νόμου που έθεσε για πρώτη φορά αυστηρά εθνικά όρια στις εκπομπές ρύπων και επέβαλε τον κρατικό έλεγχο στη βιομηχανική δραστηριότητα. Η Ντονόρα παραμένει έκτοτε το απόλυτο παράδειγμα για το πώς η βιομηχανική ασυδοσία, σε συνδυασμό με τη φύση, μπορεί να προκαλέσει μαζικές απώλειες μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
