Σε τεντωμένο σχοινί κινούνται οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν, με το βασικό ερώτημα να παραμένει ποια πλευρά θα κάνει πρώτη το βήμα πίσω. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο έχουν συμφέρον να φτάσουν σε συμφωνία, εμφανίζονται αποφασισμένες να διατηρήσουν σκληρή στάση, θεωρώντας πως διαπραγματεύονται από θέση ισχύος.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές διεθνών σχέσεων, η έλλειψη διάθεσης για ουσιαστικές παραχωρήσεις δυσκολεύει σημαντικά την προοπτική συμβιβασμού. Στην πράξη, καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται να έχει ξεκάθαρο προβάδισμα: η Τεχεράνη πιέζεται από τις κυρώσεις και την ανάγκη οικονομικής ανάκαμψης, ενώ η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει εσωτερικές πιέσεις, καθώς η σύγκρουση παραμένει ιδιαίτερα αντιδημοφιλής στην αμερικανική κοινή γνώμη.
Παρασκηνιακά, οι επαφές συνεχίζονται με τη συμμετοχή και τρίτων χωρών. Το Πακιστάν επιχειρεί να διαδραματίσει ρόλο διαμεσολαβητή, με επαφές που εξετάζουν τα «κόκκινα» όρια της ιρανικής πλευράς και τα περιθώρια συνεννόησης με τις ΗΠΑ. Παρά τις δυσκολίες, υπάρχουν ενδείξεις συγκρατημένης αισιοδοξίας ότι μπορεί να βρεθεί κοινό έδαφος.
Στο τραπέζι βρίσκονται κρίσιμα ζητήματα, με πρώτο την έντονη καχυποψία μεταξύ των δύο πλευρών. Το Ιράν ζητά εγγυήσεις ασφάλειας, επιδιώκοντας να αποφύγει ένα νέο σενάριο όπου οι διαπραγματεύσεις θα καταλήξουν σε στρατιωτική κλιμάκωση. Την ίδια ώρα, επιμένει στη διατήρηση του πυρηνικού του προγράμματος εντός της χώρας και στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβαρύνει δραματικά την οικονομία του, ενώ θέτει και ζήτημα αποζημιώσεων για ζημιές από τις συγκρούσεις.
Στην εξίσωση μπαίνει και το στρατηγικής σημασίας πέρασμα των Στενών του Ορμούζ, ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί για την Τεχεράνη, καθώς επηρεάζει άμεσα τη διεθνή ενεργειακή ασφάλεια. Από την πλευρά του, ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει άμεση αποκλιμάκωση και ομαλοποίηση της ναυσιπλοΐας, χωρίς όμως να δείχνει πρόθεση για σημαντικές υποχωρήσεις.
