Διπλάσια σύνταξη λαμβάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι έναντι του ιδιωτικού τομέα (πρώην ΙΚΑ, ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες).
Πρόκειται για ένα νέο-ακραίο κοινωνικό διαχωρισμό που όμοιό του δεν είχε γνωρίσει ξανά η Ελλάδα.
Η μέση νέα σύνταξη (μέσος όρος γήρατος, χηρείας, αναπηρίας) του ΕΦΚΑ σε όσους άρχισαν να πληρώνονται πρώτη φορά τον περασμένο Μάρτιο, ανερχόταν στα 807 ευρώ μεικτά (μείον 6% εισφορές Υγείας, κρατήσεις φόρου, αλλά και ΕΑΣ για συνολικά ποσά από κύριες συντάξεις άνω των 1.464 ευρώ μεικτά το μήνα).
Αντιθέτως, οι νέες συντάξεις του δημοσίου φτάνουν τα 1.233 ευρώ μεικτά. Αν σε αυτό το ποσό προστεθεί και η επικουρική (183 ευρώ κατά μέσο όρο) και τα μερίσματα (234 ευρώ), δύο σίγουρες καταβολές σε όλους τους συνταξιούχους δημοσίου, τελικά οι μέσες καταβολές φτάνουν τα 1.650 το μήνα μεικτά, έναντι 807 στον ιδιωτικό τομέα και, το πολύ, 990 ευρώ μεικτά για τους ιδιωτικούς υπάλληλους που έχουν και επικουρική (πρώην ΙΚΑ).
Για να μην επεκταθούμε στο εφάπαξ του Δημοσίου (πρώην ταμείο Πρόνοιας) το οποίο δεν συγκρίνεται με την καταβολή του 40% της αποζημίωσης απόλυσης στους συνταξιοδοτηθέντες μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, αλλά μόνο στην περίπτωση που λαμβάνουν πλήρη σύνταξη. (Σε κάθε περίπτωση οι δημόσιοι υπάλληλοι καταβάλουν εισφορές 4% επί του μισθού μηνιαίως για το εφάπαξ).
Διαφορετικοί κόσμοι στις συντάξεις
Η τεράστια αυτή απόσταση στις συντάξεις ουσιαστικά οικοδομεί ένα «διαφορετικό κόσμο» μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κυρίως ως προς τις αμοιβές των εν ενεργεία. Ειδικά εάν συνυπολογιστεί ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με συμμετοχή του κράτους άνω του 50%, δεν λαμβάνουν 13ο και 14ο μισθό (Δώρα).
Ωστόσο, οι δημόσιοι υπάλληλοι δύνανται και χτίσουν καλύτερο ασφαλιστικό προφίλ καθώς:
Λαμβάνουν υπερωρίες, κάτι που βελτιώνει τον μέσο συντάξιμο μισθό.
Όλες οι πρόσθετες αμοιβές (επιτροπές, θέσεων ευθύνης κ.λπ.) υπόκεινται σε κρατήσεις, άρα συνυπολογίζονται στον συντάξιμο μισθό.
Συνήθως βγαίνουν με 40ετία ή και περισσότερα έτη καθώς: α/Δεν αντιμετωπίζουν απειλή απόλυσης, β/παραμένουν στην εργασία τους και μετά το 62 ή 65ο έτος, ακόμη και όταν έχουν συμπληρώσει 40ετία και γ/ αναγνωρίζουν πιο οικονομικά, άρα περισσότερα, πλασματικά έτη (για αιτήσεις έως 2016 το κόστος περιορίζεται σε 6,67% επί του τότε μισθού για κάθε μήνα αναγνώρισης, έναντι 20% για μεταγενέστερες αιτήσεις, αλλά και πάγια στον ιδιωτικό τομέα).
Στο δημόσιο δεν υπάρχει μεγάλος πληθυσμός αναπηρικών συντάξεων, όπως στον ιδιωτικό τομέα (επαγγελματικές νόσοι, ατυχήματα κ.λπ.) και οι αναπηρικές, κατά κανόνα, είναι μικρότερες συντάξεις…
Δεν υπάρχει εισφοροδιαφυγή στο δημόσιο.
