Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει να εμφανίζεται σε τραπέζια διαλόγου και διπλωματικές χειραψίες με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ένα σκοτεινό και εξαιρετικά επικίνδυνο σενάριο φαίνεται να διαμορφώνεται δίπλα στα ελληνικά σύνορα. Η Τουρκία, εγκαταλείποντας σταδιακά κάθε διπλωματική ασάφεια, δείχνει να κινείται προς μια στρατηγική που μπορεί να οδηγήσει στην απόκτηση πυρηνικών δυνατοτήτων, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο σε μια από τις πιο ασταθείς και απρόβλεπτες περιοχές του πλανήτη.
Πίσω από τις καθησυχαστικές εκφράσεις περί «ειρηνικής πυρηνικής ενέργειας» και «ενεργειακής ανεξαρτησίας», διαγράφεται μια γεωπολιτική φιλοδοξία που, εάν εξελιχθεί, θα αλλάξει ριζικά το ισοζύγιο ισχύος στην περιοχή. Οι δηλώσεις κορυφαίων Τούρκων αξιωματούχων, αλλά και η χαρακτηριστική σιωπή του Χακάν Φιντάν όταν κλήθηκε να απαντήσει ευθέως για το ενδεχόμενο απόκτησης πυρηνικών όπλων, δεν αφήνουν περιθώρια αφέλειας. Η μεταγενέστερη τοποθέτηση ότι η Τουρκία θα ακολουθήσει πυρηνικό δρόμο εάν το πράξει το Ιράν, λειτουργεί ως ωμή γεωπολιτική προειδοποίηση που θα έπρεπε να ηχεί συναγερμό σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα – και κυρίως στην Αθήνα.
Για την Ελλάδα, η πιθανότητα μιας πυρηνικά εξοπλισμένης Τουρκίας δεν αποτελεί απλώς μια νέα στρατιωτική πρόκληση. Συνιστά υπαρξιακή απειλή που θα μπορούσε να μετατρέψει κάθε ελληνοτουρκική κρίση σε εφιαλτικό σενάριο πυρηνικού εκβιασμού. Σε μια περιοχή όπου ήδη κυριαρχούν οι γεωπολιτικές εντάσεις, η είσοδος της Τουρκίας στο πυρηνικό κλαμπ θα δημιουργούσε ένα περιβάλλον στρατηγικής ασφυξίας για την Ελλάδα, περιορίζοντας δραματικά τις δυνατότητες αποτροπής και άμυνας.
Την ίδια στιγμή, η διεθνής διάσταση του ζητήματος γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη. Το Ισραήλ, που παρακολουθεί διαχρονικά κάθε εξέλιξη που αφορά πυρηνικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, θα βρισκόταν αντιμέτωπο με έναν νέο και ιδιαίτερα απρόβλεπτο παράγοντα ισχύος. Η Τουρκία, αξιοποιώντας το πυρηνικό ενδεχόμενο ως εργαλείο πίεσης, θα μπορούσε να μετατραπεί σε κυρίαρχο γεωπολιτικό παίκτη με δυνατότητα επηρεασμού κρίσιμων περιφερειακών εξελίξεων.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η πιθανότητα επιτάχυνσης ενός τέτοιου σχεδίου μέσω συνεργασιών με χώρες που διαθέτουν πυρηνική τεχνογνωσία. Οι στενές σχέσεις της Άγκυρας με το Πακιστάν, μια χώρα με αποδεδειγμένο ιστορικό ανάπτυξης πυρηνικών όπλων, ενισχύουν τους φόβους ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αποκτήσει γρήγορα τεχνολογικά και επιστημονικά εφόδια για ένα τέτοιο εγχείρημα. Σε συνδυασμό με τους πυρηνικούς σταθμούς που ήδη κατασκευάζονται και την ανάπτυξη επιστημονικών υποδομών, το πέρασμα από την ενεργειακή χρήση της πυρηνικής τεχνολογίας στη στρατιωτική αξιοποίησή της μοιάζει να εξαρτάται περισσότερο από πολιτικές αποφάσεις παρά από τεχνικούς περιορισμούς.
Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό γεωπολιτικό τοπίο, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης προκαλεί σφοδρά ερωτήματα. Ενώ η Τουρκία εντείνει τις στρατηγικές της φιλοδοξίες και διαμορφώνει νέα δεδομένα ισχύος, η Αθήνα δείχνει να επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στη ρητορική της «ήρεμης διπλωματίας» και της «θετικής ατζέντας». Η εικόνα του Έλληνα πρωθυπουργού να συνομιλεί με τον Τούρκο πρόεδρο σε κλίμα κανονικότητας, την ώρα που διαμορφώνονται σενάρια πυρηνικής ανατροπής ισορροπιών, για πολλούς φαντάζει ως επικίνδυνη αυταπάτη.
Η ελληνική στρατηγική εμφανίζεται να κινείται με ρυθμούς και αντανακλαστικά που δεν ανταποκρίνονται στη σοβαρότητα των εξελίξεων. Το ερώτημα για το εάν η Αθήνα οικοδομεί ουσιαστικές στρατηγικές συμμαχίες με αναδυόμενες δυνάμεις, όπως η Ινδία, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως γεωπολιτικό αντίβαρο στην επιρροή Πακιστάν–Τουρκίας, παραμένει αναπάντητο. Οι μέχρι τώρα κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας συχνά κατηγορούνται ότι περιορίζονται σε επικοινωνιακές πρωτοβουλίες, χωρίς σαφές μακροπρόθεσμο στρατηγικό βάθος.
Καθώς η Τουρκία αφήνει ολοένα και λιγότερα περιθώρια αμφιβολίας για τις γεωπολιτικές της επιδιώξεις, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Η πιθανότητα εμφάνισης πυρηνικών όπλων σε μια χώρα που αμφισβητεί ανοιχτά κυριαρχικά δικαιώματα, δεν αποτελεί απλώς διπλωματική πρόκληση, αλλά απειλή που αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής ασφάλειας.
Σε μια εποχή όπου οι ισορροπίες ισχύος μεταβάλλονται με εκρηκτικό ρυθμό, η πολιτική των χαμηλών τόνων και των συμβολικών συναντήσεων κινδυνεύει να αποδειχθεί τραγικά ανεπαρκής. Το ερώτημα που αιωρείται πλέον δεν αφορά μόνο το πώς θα εξελιχθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά αν η Ελλάδα διαθέτει την πολιτική βούληση και τη στρατηγική διορατικότητα να αντιμετωπίσει έναν κόσμο όπου η πυρηνική απειλή ενδέχεται να βρεθεί κυριολεκτικά δίπλα στα σύνορά της.
Το υπουργείο εξωτερικών μας είναι διακοσμητικό την εξωτερική πολιτική την υπαγορεύουν οι ΗΠΑ Βρετανία και Γερμανία.
41% δωσανε στο κυριο οι νεοελληνες…..
ας τα λουστουν αυτα που ερχονται…….