Οι διεθνείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις επιταχύνονται με ρυθμούς που προκαλούν ανησυχία και η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της διαχρονικά τεταμένης σχέσης με την Τουρκία, βρίσκεται αναπόφευκτα στο επίκεντρο αυτών των εξελίξεων. Το 2026 προβάλλει ολοένα και περισσότερο ως ένα κρίσιμο έτος για την Ανατολική Μεσόγειο, καθώς οι αντιμαχόμενες στρατιωτικοπολιτικές συμμαχίες αποκτούν πιο σαφή και σκληρή μορφή, αυξάνοντας τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης.
Στο τέλος του προηγούμενου έτους, η σύμπραξη Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου ενισχύθηκε θεσμικά και ουσιαστικά μέσα από συμφωνίες που υπεγράφησαν σε σύνοδο κορυφής στη Νότια Ιερουσαλήμ. Οι συμφωνίες αυτές δεν περιορίζονται στη διπλωματία, αλλά επεκτείνονται στην άμυνα, την ασφάλεια και τη στρατιωτικοτεχνική συνεργασία, γεγονός που ενισχύει τον ρόλο της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας αλλά ταυτόχρονα την τοποθετεί πιο καθαρά απέναντι στις τουρκικές επιδιώξεις στην περιοχή.
Η Άγκυρα αντιμετωπίζει αυτή την τριμερή σύγκλιση με έντονη καχυποψία και νευρικότητα. Για την Τουρκία και τη διοίκηση της Βόρειας Κύπρου, η Ανατολική Μεσόγειος δεν αποτελεί απλώς γεωπολιτικό χώρο, αλλά ζωτικό πεδίο διεκδίκησης θαλάσσιων ζωνών, υφαλοκρηπίδων και ενεργειακών πόρων. Το ζήτημα των υδρογονανθράκων λειτουργεί ως καταλύτης, μετατρέποντας τις νομικές και διπλωματικές διαφορές σε σύγκρουση ισχύος με άμεσες συνέπειες για την ελληνική ασφάλεια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία επιταχύνει τη στρατιωτική και τεχνολογική της παρουσία. Εντός του 2026 αναμένεται να τεθεί σε πλήρη λειτουργία το τουρκικό σύστημα ελέγχου ναυσιπλοΐας στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο αναπτύσσεται από τη HAVELSAN. Το δίκτυο αυτό, που περιλαμβάνει κέντρο ελέγχου και σταθμούς παρατήρησης στα κατεχόμενα της Κύπρου, ενισχύει την τουρκική επιτήρηση και παρέμβαση σε μια περιοχή που η Ελλάδα θεωρεί κρίσιμη για τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η διασύνδεσή του με το ναυτιλιακό κέντρο της Μερσίνης προσδίδει στο εγχείρημα σαφή στρατιωτική διάσταση, πέρα από την επίσημη πολιτική του βιτρίνα.
Στην Αθήνα, αυτές οι κινήσεις ερμηνεύονται ως πρακτική εφαρμογή του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται από θεωρητικό αφήγημα σε επιχειρησιακή πραγματικότητα. Η Ελλάδα ανησυχεί ότι η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας εμπράκτως την υπάρχουσα ισορροπία και το διεθνές δίκαιο της θάλασσας.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η ταχεία ανάπτυξη νέων τουρκικών οπλικών συστημάτων. Τα αντιπλοϊκά πυρομαχικά BALKIN, που φέρονται να έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς δοκιμές, θεωρούνται από Έλληνες αναλυτές παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει άμεσα την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο. Η δυνατότητά τους να αποπροσανατολίζουν ραντάρ και συστήματα καθοδήγησης αυξάνει την επιβιωσιμότητα του τουρκικού στόλου σε περιοχές υψηλής έντασης, γεγονός που αναγκάζει την Ελλάδα να επανεξετάσει σενάρια άμυνας και αποτροπής.
Παράλληλα, η Τουρκία επενδύει στη συνεχή διεξαγωγή μεγάλων στρατιωτικών ασκήσεων. Ο αριθμός, η κλίμακα και η γεωγραφική τους διασπορά λειτουργούν ως μήνυμα ισχύος, τόσο προς την Ελλάδα όσο και προς τους διεθνείς παίκτες. Ασκήσεις με δεκάδες πλοία, αεροσκάφη και χιλιάδες στρατιωτικούς ενισχύουν την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Άγκυρας και διατηρούν μόνιμα υψηλό το επίπεδο έντασης στο Αιγαίο.
Για την Ελλάδα, το ενδεχόμενο ενός «θερμού» καλοκαιριού δεν αποτελεί θεωρητική συζήτηση αλλά ρεαλιστικό σενάριο. Παρά τις κατά καιρούς πολιτικές επαφές σε ανώτατο επίπεδο, τα βασικά ζητήματα παραμένουν άλυτα: χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, βραχονησίδες και, κυρίως, η άρνηση της Τουρκίας να αποδεχθεί τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Κάθε νέα τουρκική κίνηση σε αμφισβητούμενες ζώνες αυξάνει τον κίνδυνο ατυχήματος ή ελεγχόμενης κρίσης.
Η ελληνική πλευρά βλέπει επίσης μια προσπάθεια γεωπολιτικής περικύκλωσης μέσω της Βόρειας Κύπρου, η οποία λειτουργεί ως προκεχωρημένο στρατηγικό σημείο της Άγκυρας. Αυτό επηρεάζει άμεσα την εθνική ασφάλεια, αλλά και τον ρόλο της Ελλάδας ως εγγυήτριας δύναμης σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.
Σε αυτό το εύθραυστο και φορτισμένο περιβάλλον, μια ενδεχόμενη στρατιωτική κλιμάκωση στο Αιγαίο ή νότια της Κρήτης δεν θα είχε συνέπειες μόνο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θα επηρέαζε τη διεθνή ναυσιπλοΐα, την ενεργειακή ασφάλεια και τη συνολική σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου, ενός διαδρόμου ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη. Για την Ελλάδα, η επόμενη περίοδος απαιτεί αυξημένη εγρήγορση, ισχυρή αποτροπή και προσεκτικούς χειρισμούς, καθώς η γεωπολιτική ρευστότητα μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε άμεση πρόκληση εθνικής σημασίας.
οντως η μεγαλυτερη αποστολη του πν θα ειναι να συνοδευει τους πρακτορες των αραβικων τουρκικων και αφρικανικων υπηρεσιων που συνεργαζεται στην λεγομενη ελληνικη στερια….
ποιοι προστετεψαν ολοκληρη τη μεταπολιτευση αλλωστε που αντικατεστησε τους ελληνες με φτηνους παπαρες του ισλαμ…
πόσους διασωθέντες μετανάστες μπορεί να μεταφέρει στα λιμάνια την ημέρα;