Σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής αστάθειας, η Τουρκία επαναφέρει ωμά στο προσκήνιο την απειλή πολέμου του 1995, επιχειρώντας να τη συνδέσει άμεσα με κάθε ενδεχόμενη άσκηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Τουρκικά μέσα ενημέρωσης προειδοποιούν ανοιχτά ότι οποιαδήποτε κίνηση της Αθήνας προς την κατεύθυνση της επέκτασης των χωρικών της υδάτων θα αποτελέσει αφορμή για σοβαρή στρατιωτική κρίση, επιβεβαιώνοντας πως η Άγκυρα συνεχίζει να λειτουργεί με όρους εκβιασμού και απειλής χρήσης βίας.
Η επαναφορά της απόφασης της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995, σύμφωνα με την οποία τα 12 ναυτικά μίλια συνιστούν αιτία πολέμου, δεν αποτελεί κάτι νέο. Νέο και εξαιρετικά ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι, μετά από χρόνια υποχωρητικότητας και πολιτικού κατευνασμού, η Ελλάδα έχει οδηγηθεί στο σημείο να μην μπορεί στην πράξη να ασκήσει ένα απολύτως κατοχυρωμένο κυριαρχικό της δικαίωμα. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρουν βαριά ευθύνη για τη σταδιακή εμπέδωση ενός καθεστώτος αυτοπεριορισμού, στο οποίο η ελληνική πλευρά φοβάται την ίδια της τη νομιμότητα.
Παρά τις επίμονες αναφορές στο Διεθνές Δίκαιο και στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία προβλέπει ρητά το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, η ελληνική πολιτική περιορίζεται σε θεωρητικές διακηρύξεις. Η άσκηση του δικαιώματος στο Ιόνιο αποδεικνύει ότι η Ελλάδα γνωρίζει τι μπορεί να κάνει, αλλά η επιλογή να μην πράξει το ίδιο στο Αιγαίο συνιστά σιωπηρή αποδοχή της τουρκικής απειλής. Έτσι, η Άγκυρα, αν και δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση, επιβάλλει de facto τη δική της βούληση μέσω της στρατιωτικής απειλής, ενώ η Αθήνα αρκείται σε νομικά επιχειρήματα χωρίς πολιτικό αντίκρισμα.
Ακόμη και πρωτοβουλίες χαμηλής έντασης, όπως η δημιουργία θαλάσσιων πάρκων ή η ενίσχυση περιφερειακών συμμαχιών, παρουσιάζονται από την Τουρκία ως εχθρικές ενέργειες που οδηγούν δήθεν σε κλιμάκωση. Η ταύτιση περιβαλλοντικών και διπλωματικών κινήσεων με το casus belli αποκαλύπτει τη στρατηγική της Άγκυρας: να κρατά μόνιμα την Ελλάδα σε κατάσταση φόβου και αδράνειας, μετατρέποντας το Αιγαίο σε πεδίο συνεχούς ομηρίας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση της σημερινής κυβέρνησης προκαλεί έντονη ανησυχία και εύλογη οργή. Την ώρα που η Τουρκία επαναφέρει απροκάλυπτα την απειλή πολέμου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να σκληρύνει τη γραμμή και να στείλει σαφές μήνυμα αποτροπής, προετοιμάζεται –σύμφωνα με τις πληροφορίες– να μεταβεί στην Τουρκία για συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μέσα στις πρώτες δύο εβδομάδες του Φεβρουαρίου. Η επιλογή αυτή εκπέμπει μήνυμα αδυναμίας και πολιτικής υποχώρησης, ενισχύοντας την εικόνα ότι η Ελλάδα επιλέγει τον διάλογο ακόμη και όταν αυτός διεξάγεται υπό καθεστώς απειλής.
Η σημερινή πραγματικότητα δεν είναι τυχαία ούτε συγκυριακή. Είναι το αποτέλεσμα μιας διαχρονικής πολιτικής που προτίμησε την ηρεμία της μη σύγκρουσης από την άσκηση κυριαρχίας. Όσο το casus belli παραμένει χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα και όσο η ελληνική ηγεσία αποφεύγει να ασκήσει τα δικαιώματά της, η Τουρκία θα συνεχίζει να απειλεί και να πιέζει. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τι δηλώνει η Άγκυρα, αλλά μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει η Αθήνα στην πολιτική της υποχώρησης.
Ειμαστε σε άσχημη θέση, οι Ευρωπαίοι θεωρούν εχθρό μόνο τη Ρωσία και την Τουρκία σα σύμμαχο. οι ΗΠΑ όσο ειναι πρόεδρος ο Τραμπ θα έχει καλές (προσωπικές) σχέσεις με τον Ερντογάν όπως έχει και με τους εμίρηδες (Κατάρ) και όσους του δίνουν ακριβά δώρα.