ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ ΣΕ «ΕΚΡΗΞΗ»: ΡΕΥΜΑ +43%, ΕΝΟΙΚΙΑ +29%, ΤΡΟΦΙΜΑ ΕΩΣ +72% – Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΚΑΛΠΑΖΕΙ, Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ «ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ» – Ο ΛΑΟΣ ΣΤΕΝΑΖΕΙ ΜΕ ΑΔΕΙΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ

Τα οριστικά στοιχεία της Eurostat για τον εναρμονισμένο Δείκτη Τιμών Καταναλωτή τον Ιανουάριο του 2026 ήρθαν να διαλύσουν το κυβερνητικό αφήγημα περί «αποκλιμάκωσης της ακρίβειας». Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο 2,9% — αισθητά υψηλότερος από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης (1,7%) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2%). Μάλιστα, τα στοιχεία για τη χώρα αναθεωρήθηκαν προς τα πάνω, επιβεβαιώνοντας ότι η ελληνική οικονομία κινείται κόντρα στο ευρωπαϊκό ρεύμα επιβράδυνσης.

Η Ελλάδα καταγράφει τον τέταρτο υψηλότερο πληθωρισμό στην Ευρωζώνη, πίσω μόνο από Σλοβακία, Εσθονία και Κροατία. Και όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για «σταθεροποίηση» και «ανθεκτικότητα». Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη: η ακρίβεια εδώ όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά παγιώνεται.

Από τον Ιανουάριο του 2026 άλλαξε και ο τρόπος υπολογισμού του ΔΤΚ, με νέα ταξινόμηση αγαθών και υπηρεσιών και ενσωμάτωση ακόμη και των τυχερών παιχνιδιών. Τεχνικές προσαρμογές που ενδεχομένως θολώνουν την εικόνα, χωρίς όμως να αλλάζουν το ουσιώδες: οι πολίτες πληρώνουν ακριβότερα σχεδόν τα πάντα.

Ο «πληθωρισμός των φτωχών» που δεν χωρά στους κυβερνητικούς πίνακες

Ο επίσημος πληθωρισμός λειτουργεί ως ένας μέσος όρος. Όμως η καθημερινότητα των πολιτών δεν είναι «μέσος όρος». Για το 62% των νοικοκυριών το εισόδημα εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας, ενώ το 26,9% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Κι αυτά είναι μόνο όσα καταγράφονται.

Έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη ότι ο πληθωρισμός πλήττει δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα. Όταν σχεδόν το 57% του εισοδήματος των φτωχότερων στρωμάτων κατευθύνεται σε στέγη και διατροφή, κάθε ανατίμηση σε βασικά αγαθά λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής πίεσης. Αντίθετα, για τα υψηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια τα ίδια έξοδα αντιστοιχούν σε λιγότερο από το ένα τέταρτο των δαπανών τους.

Με απλά λόγια: η ακρίβεια δεν είναι «οριζόντια». Είναι ταξική. Και η κυβέρνηση επιλέγει να το αγνοεί.

Οι σωρευτικές αυξήσεις που καίνε τα νοικοκυριά

Στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, όπως αποτυπώνονται σε εγκυκλίους της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου για την αναπροσαρμογή δημοσίων συμβάσεων, καταγράφουν τη σωρευτική άνοδο τιμών από το 2021 έως το 2025. Εκεί φαίνεται η πραγματική διάσταση της κρίσης.

Στη διατροφή και τα μη αλκοολούχα ποτά ο σωρευτικός πληθωρισμός ξεπερνά το 37%. Το κακάο έχει εκτιναχθεί σχεδόν 59%, ο καφές 44%, το ελαιόλαδο παραμένει περίπου 47% ακριβότερο από το 2020. Το κρέας συνολικά αυξήθηκε πάνω από 55%, ενώ το μοσχάρι αγγίζει το +72%. Αυγά, γαλακτοκομικά, λαχανικά, φρούτα — όλα καταγράφουν διψήφιες και σε πολλές περιπτώσεις εκρηκτικές αυξήσεις. Ακόμη και το ψωμί είναι κατά ένα τρίτο ακριβότερο.

Η εικόνα αυτή εξηγεί γιατί πάνω από ένα στα τρία φτωχά νοικοκυριά στερείται επαρκούς διατροφής και γιατί η «φτώχεια διακοπών» αφορά σχεδόν τον μισό πληθυσμό. Δεν πρόκειται για στατιστική υπερβολή — πρόκειται για κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Η στέγη μετατρέπεται σε πολυτέλεια

Στο μέτωπο της στέγασης, η κατάσταση είναι εξίσου αποκαλυπτική. Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σχεδόν 29% σε πέντε χρόνια, με τις πραγματικές ζητούμενες τιμές να κινούνται συχνά πολύ υψηλότερα από τους επίσημους μέσους όρους. Το ηλεκτρικό ρεύμα έχει αυξηθεί πάνω από 43%, το φυσικό αέριο 28%, το πετρέλαιο θέρμανσης περίπου 30% σε σύγκριση με το 2020.

Συνολικά, το κόστος στέγασης έχει ενισχυθεί κατά 27,3%, χωρίς να συνυπολογίζονται τόκοι στεγαστικών δανείων και φορολογικά βάρη. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα καταγράφει τα υψηλότερα ποσοστά υπερβολικής στεγαστικής επιβάρυνσης στην ΕΕ σε σχέση με το εισόδημα. Το «κεραμίδι» πάνω από το κεφάλι μετατρέπεται σταδιακά σε οικονομική ασφυξία.

Οι μισθοί δεν προλαβαίνουν την ακρίβεια

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει ότι η αντιμετώπιση της ακρίβειας αποτελεί «κεντρική προτεραιότητα», επικαλούμενος αυξήσεις 28,3% στον μέσο μισθό από το 2019 και 35% στον κατώτατο. Όμως τα ίδια τα στοιχεία αποκαλύπτουν την αντίφαση: οι αυξήσεις αυτές υστερούν ή στην καλύτερη περίπτωση ισοφαρίζουν τη σωρευτική άνοδο σε τρόφιμα και στέγαση.

Με άλλα λόγια, η ονομαστική ενίσχυση των αποδοχών εξανεμίζεται από το κύμα ανατιμήσεων. Οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, ενώ το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται.

Παρά τις εξαγγελίες για νέες αρχές ελέγχου της αγοράς και μεταρρυθμίσεις, η καθημερινότητα των πολιτών δεν βελτιώνεται. Αντιθέτως, η αίσθηση αδυναμίας και οικονομικής εξάντλησης εντείνεται. Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα επιτυχίας μέσα από ποσοστά και επικοινωνιακά σχήματα, όμως οι αριθμοί των σωρευτικών αυξήσεων και η κοινωνική πραγματικότητα τη διαψεύδουν.

Η ακρίβεια δεν είναι πια συγκυριακό φαινόμενο. Είναι μόνιμο βάρος που διαβρώνει το βιοτικό επίπεδο — και η πολιτική ευθύνη για τη διαχείρισή της βαραίνει ξεκάθαρα την κυβέρνηση.