Σημαντική και ανησυχητική αύξηση σημειώνεται στις εισαγωγές ψαριών τουρκικής προέλευσης στην ελληνική αγορά. Τσιπούρα και λαβράκι από την Τουρκία κατακλύζουν τα ράφια, με τις ποσότητες να εκτοξεύονται μέσα σε λίγα χρόνια — και την κυβέρνηση να παρακολουθεί παθητικά, σαν να πρόκειται για κάτι «φυσιολογικό».
Η τάση αυτή δεν είναι απλώς ένα εμπορικό φαινόμενο. Είναι καμπανάκι κινδύνου για έναν ολόκληρο παραγωγικό κλάδο. Οι Έλληνες ιχθυοκαλλιεργητές βλέπουν την αγορά τους να συρρικνώνεται, ενώ η πολιτεία δείχνει μεγαλύτερη ανοχή και κατανόηση προς τις εισαγωγές από την Τουρκία, παρά προς τους ίδιους τους παραγωγούς της χώρας.
Σύμφωνα με στοιχεία του εξωτερικού εμπορίου, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς για τα τουρκικά ψάρια. Οι εξαγωγές τουρκικού λαβρακιού προς τη χώρα μας σχεδόν διπλασιάστηκαν, ενώ η αξία των συναλλαγών αυξάνεται εντυπωσιακά. Κι όμως, αντί η κυβέρνηση να ενισχύει την ελληνική παραγωγή, επιλέγει πολιτικές που διευκολύνουν τις εισαγωγές και πιέζουν περαιτέρω τους εγχώριους παραγωγούς.
Τα τουρκικά προϊόντα καταλήγουν στα ράφια σε χαμηλότερες τιμές. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι «θαύμα αγοράς». Είναι αποτέλεσμα χαμηλότερου κόστους παραγωγής, διαφορετικών εργασιακών όρων και πιο ευέλικτων διαδικασιών — συνθήκες με τις οποίες οι Έλληνες παραγωγοί δεν μπορούν να ανταγωνιστούν, ειδικά όταν το κράτος δεν τους στηρίζει με ουσιαστικές πολιτικές, αλλά τους αφήνει να παλεύουν μόνοι τους.
Ένας κλάδος υπό διάλυση
Ο αυξανόμενος όγκος εισαγωγών από την Τουρκία ασκεί τεράστια πίεση στις ελληνικές επιχειρήσεις. Τα φθηνά εισαγόμενα ψάρια κερδίζουν έδαφος, ενώ οι Έλληνες παραγωγοί παλεύουν με αυξημένο κόστος, γραφειοκρατία και έλλειψη στρατηγικής στήριξης.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τουρκία έχει μετατραπεί σε έναν από τους βασικούς προμηθευτές ψαριών της ΕΕ, χάρη στην επιθετική παραγωγική της πολιτική και στις κρατικές ενισχύσεις. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα —με τεράστια παράδοση στην ιχθυοκαλλιέργεια— μοιάζει να εγκαταλείπει το δικό της πλεονέκτημα, επιτρέποντας στους ανταγωνιστές να κερδίζουν έδαφος.
Πολιτικές χωρίς όραμα
Παρά το γεγονός ότι ο ελληνικός κλάδος ιχθυοκαλλιέργειας διαθέτει εμπειρία, τεχνογνωσία και δυνατότητες, η κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο για τη θωράκισή του.
Αντί για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις —μείωση κόστους, στήριξη επενδύσεων, στρατηγικές προώθησης της ελληνικής παραγωγής— βλέπουμε μια πολιτική που αφήνει την αγορά να πλημμυρίζει με φθηνά εισαγόμενα προϊόντα. Το αποτέλεσμα; Η εγχώρια παραγωγή αποδυναμώνεται και οι Τούρκοι παραγωγοί αποκτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο.
Οι ειδικοί προειδοποιούν: αν δεν υπάρξει άμεσα στροφή πολιτικής, η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί από εξαγωγική δύναμη σε απλό καταναλωτή εισαγόμενων προϊόντων — με τους Έλληνες παραγωγούς να πληρώνουν το τίμημα.
Η κυβέρνηση καταστρέφει κάθε τι το Ελληνικό. Μαζί με ολόκληρη την Ελλάδα φυσικά και τους Έλληνες. Θα ήθελα να ήξερα ποια όρθια και δίποδα ζωντανά τους ψηφιζουν ΟΛΟΥΣ αυτούς. Ακόμα και αν νομίζουν πως έχουν συμφέρον να το κάνουν, ουσιαστικά δεν έχουν. Αλλά η απληστία τους και η μεγαλομανία τους, δεν τους αφήνει να το δουν. Ειναι αυτό που λένε, χρήσιμοι ηλίθιοι. Ηλίθιοι είναι σιγουρα, το ποσό χρήσιμοι είναι αμφιβάλλω. Ούτε για τον εαυτό τους, ούτε για την πατρίδα τους.
Σκυλο-πρόστιμα και πεντακοσαπλάσια πρόστιμα στους Έλληνες οδηγούς κόβονται;
Άρα ..πάμε καλά! (δόγμα Σημίτη όταν καιγόταν η Ελλάδα)