ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ! Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΣΕ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΑΙΣΧΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΗΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Το κυβερνητικό φιάσκο με τα επιδόματα ανεργίας δεν περιορίζεται πλέον σε καταγγελίες ανέργων και παρεμβάσεις της αντιπολίτευσης. Περνά σε νέα, εκρηκτική φάση, καθώς ανοιχτά πλέον αντιδρούν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της ΔΥΠΑ, αποδομώντας εκ των έσω μια πολιτική επιλογή που, όπως καταγγέλλουν, έχει μετατρέψει την κοινωνική προστασία σε μηχανισμό ταπείνωσης και αποκλεισμού.

Μετά τον κοινωνικό σάλο για χιλιάδες ανέργους που έμειναν χωρίς επίδομα τις ημέρες των Χριστουγέννων, τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις στη Βουλή και τις προσφυγές στη Δικαιοσύνη, ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων του πρώην ΟΑΕΔ μιλά πλέον χωρίς περιστροφές για συνειδητή κυβερνητική αποτυχία. Σύμφωνα με τους εργαζόμενους, η επιλογή της καταβολής επιδομάτων μέσω προπληρωμένης κάρτας δεν ήταν απλώς τεχνικά ανεπαρκής, αλλά βαθιά αντικοινωνική και πολιτικά επικίνδυνη.

Όπως τονίζουν, πρόκειται για μια κεντρική κυβερνητική απόφαση, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τη λογική του «επιτελικού κράτους», η οποία κατέρρευσε στην πράξη, φορτώνοντας το κόστος στους πιο αδύναμους. Το δικαίωμα στο επίδομα ανεργίας μετατράπηκε σε καθημερινό άγχος επιβίωσης, με χιλιάδες πολίτες να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν γραφειοκρατικό λαβύρινθο χωρίς διέξοδο.

Η κριτική των εργαζομένων της ΔΥΠΑ δεν είναι καινούργια. Εδώ και χρόνια είχαν προειδοποιήσει ότι ο τεχνητός «τεμαχισμός» του επιδόματος – με το μισό ποσό υποχρεωτικά δεσμευμένο για ηλεκτρονικές συναλλαγές – θα δημιουργούσε χάος. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση αγνόησε κάθε προειδοποίηση, επιλέγοντας να εφαρμόσει έναν νόμο που ψηφίστηκε ερήμην της κοινωνικής πραγματικότητας.

Το μέτρο παρουσιάστηκε επικοινωνιακά ως εργαλείο διαφάνειας και καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Στην πραγματικότητα, όμως, λειτούργησε ως μηχανισμός επιτήρησης των φτωχότερων πολιτών. Άνεργοι στερήθηκαν τη δυνατότητα να πληρώσουν ενοίκια, λογαριασμούς και βασικές ανάγκες, όχι επειδή δεν είχαν δικαίωμα στο επίδομα, αλλά επειδή το κράτος τούς υπέβαλε σε έναν αυθαίρετο και εξευτελιστικό περιορισμό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο Συνήγορος του Πολίτη σήμανε συναγερμό, επισημαίνοντας ότι η ρύθμιση αυτή συγκρούεται με θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές και δεν έχει καμία ουσιαστική σχέση με τον υποτιθέμενο στόχο της. Με απλά λόγια: πρόκειται για ένα μέτρο νομικά ασύνδετο, κοινωνικά άδικο και πολιτικά αδικαιολόγητο.

Οι εργαζόμενοι της ΔΥΠΑ μιλούν πλέον ανοιχτά για ντροπή ενός κράτους που αντιμετωπίζει το επίδομα ανεργίας σαν «χαρτζιλίκι» και όχι σαν ανταποδοτικό δικαίωμα. Χρήματα που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έχουν πληρώσει μέσω εισφορών, επιστρέφονται υπό όρους, με περιορισμούς και με τη διαρκή απειλή καθυστερήσεων ή αποκλεισμού.

Το αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ανευθυνότητας ήρθε με το χριστουγεννιάτικο χάος, όταν χιλιάδες άνεργοι – ανάμεσά τους εποχικοί εργαζόμενοι στον τουρισμό, αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ακόμη και λεχώνες – έμειναν χωρίς καμία απολύτως στήριξη. Η εικόνα αυτή κατέρριψε οριστικά το αφήγημα περί «ψηφιακού εκσυγχρονισμού».

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επέλεξε να παραδώσει την καταβολή των επιδομάτων σε έναν κατακερματισμένο μηχανισμό τραπεζών και τρίτων φορέων, χωρίς σαφή ευθύνη και χωρίς εφεδρικές λύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν διοικητική παράλυση, μετακύλιση ευθυνών και βαθιά κοινωνική ανασφάλεια.

Πέρα όμως από τα τεχνικά προβλήματα, οι εργαζόμενοι της ΔΥΠΑ αναδεικνύουν και τη βαθύτερη, πολιτική διάσταση του μέτρου: η προπληρωμένη κάρτα στιγματίζει τους ανέργους, τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους πολίτες και τους μετατρέπει σε αντικείμενα ελέγχου. Αντί για εμπιστοσύνη και στήριξη, το κράτος επιλέγει την καχυποψία και την τιμωρητική λογική.

Όπως τονίζουν, όταν η πρόσβαση στο επίδομα καθίσταται αβέβαιη ή καθυστερεί, πλήττεται ο ίδιος ο πυρήνας της αξιοπρεπούς διαβίωσης και ακυρώνεται ο κοινωνικός ρόλος του κράτους. Και αυτή η ευθύνη δεν είναι τεχνική – είναι βαθιά πολιτική.

Γι’ αυτό και ζητούν ευθέως την κατάργηση της προπληρωμένης κάρτας και την άμεση επιστροφή στην απευθείας καταβολή των επιδομάτων στους τραπεζικούς λογαριασμούς των δικαιούχων. Όχι ως ιδεολογική επιλογή, αλλά ως στοιχειώδη πράξη σεβασμού προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ακόμη και έτσι, προτείνουν μεταβατικές λύσεις για να περιοριστεί η κοινωνική ζημιά όσο το μέτρο παραμένει σε ισχύ, υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίζει να παριστάνει τον θεατή.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: η πολιτική Μητσοτάκη στο πεδίο της κοινωνικής προστασίας δεν απέτυχε απλώς. Αποκάλυψε ένα μοντέλο διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει τους ανέργους ως πρόβλημα προς διαχείριση και όχι ως πολίτες με δικαιώματα. Και γι’ αυτό, η κυβέρνηση δεν είναι απλώς διοικητικά υπόλογη — είναι κοινωνικά και πολιτικά εκτεθειμένη.