ΜΗΠΩΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΤΑΦΙ; ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ; ΠΩΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΘΗΚΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΤΙ ΑΠΟΣΚΟΠΟΥΣΑΝ;

    Κοινοποίηση:
    Libya's leader Muammar Gaddafi looks on during a news conference at the Quirinale palace in Rome June 10, 2009. REUTERS/Max Rossi (ITALY POLITICS HEADSHOT)

    Πριν από λίγες μέρες συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από το θάνατο του Λίβυου ηγέτη, Μουαμάρ Αλ Καντάφι.

    Οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί το 2011 είχαν ως αποτέλεσμα την κατάλυση του καθεστώτος που χρονολογούνταν από το 1967. Έτσι, γράφτηκε η τελευταία σελίδα μιας αρκετά αμφιλεγόμενης διακυβέρνησης.

    Οι περισσότεροι σήμερα, θεωρούν τον Καντάφι τύραννο και δικτάτορα. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι

    Οι περισσότεροι σήμερα, θεωρούν τον Καντάφι ένα τύραννο, δικτάτορα της Λιβύης που βασάνιζε, εκτελούσε, δολοφονούσε με αυταρχικότητα και δικαίως τιμωρήθηκε απο τη διεθνή κοινότητα. Τα πράγματα όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι.

    Ο Καντάφι ήταν ένα δυνατός ρήτορας, αρκετά μορφωμένος, ο οποίος κατείχε ιδεολογικό προσανατολισμό και ταυτότητα. Η αποδοχή του απο το λαό άγγιζε σταλινικά ποσοστά έως και το τέλος της ζωής του και ήταν ένας απο τους μεγαλύτερους παραγωγούς δημοκρατίας παγκοσμίως. Μπορεί να ακούγεται φαιδρό ή ειρωνικό να συσχετίζουμε το όνομα του Καντάφι με τη δημοκρατία και την άμεση διακυβέρνηση αλλά έτσι φαίνεται πως ήταν η πραγματικότητα.

    Μπορεί οι περισσότερες χώρες της Αφρικής να διέπονται απο ένα καθεστώς αγοραίας μοναρχίας, η Λιβύη ωστόσο δεν διέθετε μόνο αυτό. Σίγουρα η εξουσία εκπορευόταν απο τον Καντάφι αλλά οι δομές και ο τρόπος λειτουργίας του πολιτεύματος ήταν κάτι παραπάνω απο ζηλευτός ακόμη και απο τις “καλύτερες δημοκρατίες” του κόσμου. “

    Μα ο Καντάφι δεν ήταν δικτάτορας που ανέβηκε στην εξουσία με πραξικόπημα και κατέστειλε κάθε απόπειρα εναντίωσης στις βουλές του”; Σε δύο μόλις στάδια μπορούμε να πούμε πως ο Καντάφι “έχασε την μπάλα”. Στο πρώτο, όπου προσπαθούσε να αποδείξει στο λαό, άρτι αφειχθής πως θα άλλαζε τη Λιβύη προς το καλύτερο και στο τελευταίο όπου η εξουσία τον είχε καταστήσει αρκετά αλαζόνα, υπερφίαλο και αυταρχικό.

    Σε καμία όπως περίπτωση αυτά τα δύο στάδια δεν μπορούν να επισκιάσουν το συνολικό του έργο στη Λιβύη αλλά ούτε και να τον χαρακτηρίσουν συνολικά.

    Η υπονόμευση του καθεστώτος Καντάφι απο το Δυτικό Κόσμο.

    Όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν διατεινόταν πως θα εξάγει πετρέλαιο, διενεργώντας κάθε δοσοληψία σε ευρώ και όχι σε δολάρια, έτσι και ο Καντάφι είχε ένα δικό του όραμα/σχέδιο για την οικονομική πολιτική που θα ακολουθούσε. Αμφότεροι δεν πρόλαβαν να εφαρμόσουν τα προγράμματα τους διότι δεν τους εδόθη η ευκαιρία.

    Στην περίπτωση του Καντάφι, ο Λίβυος ηγέτης σκεφτόταν τη δημιουργία του Χρυσού Αφρικάνικου Δινάριου, το οποίο θα αντιστοιχούσε σε χρυσό ταράζοντας έτσι τις παγκόσμιες οικονομικές ισορροπίες, δεδομένων των αποθεμάτων πετρελαίου που διέθετε η Λιβύη. Φυσικά το εγχείρημα δεν προχώρησε καθώς απο εκείνη τη στιγμή οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρώπη, στοχοποιώντας τον ξεκίνησαν να βάλλουν εναντίον του.

    Οι κατασκευασμένες δίκες εναντίον Λίβυων πολιτών, οι κυρώσεις της Ε.Ε, ούσα ο κύριος λήπτης ενέργειας (85%) απο τη Λιβύη, η στήριξη των Αμερικάνων στην Αλ Κάιντα, η επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων και η συνεχής διάδοση ψευδών δημοσιευμάτων περί βομβαρδισμών, έπειτα απο διαταγές του Καντάφι ήταν ένα ακόμη τρόπος υπονόμευσης του καθεστώτος.

    Όταν είχε μόλις ξεσπάσει η κρίση ο Καντάφι δέχτηκε να δώσει συνέντευξη στο BBC, το ABC News και τους Sunday Times. Εκεί εξήγησε πως οι προσπάθειες του είχαν να κάνουν με την αποφυγή ενδυνάμωσης της Αλ Κάιντα στην περιοχή. Το γεγονός στήριξης των ΗΠΑ στην τελευταία είναι πασιφανές αν εξετάσει κανείς ενδελεχώς ορισμένα στοιχεία, όπως για παράδειγμα το γεγονός πως ο στρατός του Καντάφι, ο οποίος είχε τον αποκλειστικό έλεγχο των στρατιωτικών αποθηκών, διέθετε παλιά Kalasnikoff.

    Ο τρόπος με τον οποίο κατάφεραν οι «αντάρτες» να είναι εξοπλισμένοι με FN-FL τυφέκια και τεράστια ποσότητα πυρομαχικών χωρίς να έχουν τον έλεγχο παραμένει μέχρι σήμερα άλυτο μυστήριο. Επίσης, ο εξοπλισμός των ανταρτών, οι οποίο διέθεταν αμερικανικά πολυβόλα του ΝΑΤΟ αλλά και ΜPADS δηλαδή ανθρώπινο φορητό σύστημα αεράμυνας, το οποίο μπορείς να χειριστείς μόνο αν είσαι εξοικειωμένος επαγγελματίας. Πολύ σημαντικό επίσης στοιχείο είναι πως, τα κέβλαρ που χρησιμοποιούσαν σε συνδυασμό με τα παραπάνω όπλα στοιχίζουν αρκετά για να τα έχει στη διάθεση του «απλός», «καθημερινός», εξαγριωμένος κόσμος και όχι παραστρατιωτική ομάδα.

    Ο πρώην Αναλυτής της CIA Μichael Scheuer ανέφερε πως αν ο Καντάφι εκδιωχθεί απο την εξουσία η κατάσταση δεν είναι σίγουρο πως θα είναι καλύτερη και τονίζει πως η Αμερική δεν έπρεπε να είχε εμπλακεί στη Λιβύη

    Η «προ» και η «μετά» Καντάφι εποχή

    Το 1951 η Λιβύη ήταν η πιο φτωχή χώρα του κόσμου. Πενήντα περίπου χρόνια μετά, το 2005 ήταν η πιο πλούσια στην Αφρική ξεπερνώντας σε ορισμένους δείκτες ακόμη και τη Ρωσία ή τη Σαουδική Αραβία. Κάθε ζευγάρι νεόνυμφων έπαιρνε επιχορήγηση από το κράτος για την αγορά

    Το 1951 η Λιβύη ήταν η πιο φτωχή χώρα του κόσμου. Πενήντα περίπου χρόνια μετά, το 2005 ήταν η πιο πλούσια στην Αφρικανική Ήπειρο.

    στέγης και το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν δωρεάν. Η υγεία και η παιδεία ήταν δωρεάν επίσης, με τη Λιβυκή κυβέρνηση να πληρώνει τα έξοδα των πολιτών της που ήθελαν να σπουδάσουν ή να νοσηλευτούν εκτός Λιβύης. Το ποσοστό μόρφωσης άγγιξε το 83% στα χρόνια του Καντάφι όταν την εποχή πριν απο αυτόν οι γραμματιζούμενοι ήταν το 1/5 του πληθυσμού.

    Όλα τα δάνεια του κράτους προς τους πολίτες ήταν άτοκα, η βενζίνη στοίχιζε 0,14 το λίτρο και η κυβέρνηση πλήρωνε το 50% του ποσού αγοράς αυτοκινήτου για κάθε πολίτη ανεξαρτήτως ταξικής προέλευσης. Στον αγροτικό τομέα, όποιος αποφάσιζε να ασχοληθεί με την κτηνοτροφία ή την γεωργία, χορηγούταν απο το κράτος δωρεάν σπίτι, ζωντανά, εξοπλισμό και γαίες.

    Η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης ήταν κρατική και το χρέος κινούταν σε πολύ χαμηλά έως μηδενικά επίπεδα. Στο σύστημα Καντάφι δεν υπήρχαν παραδοσιακοί θεσμοί που να επιτάσσουν απόψεις και ιδέες. Η δύναμη ανήκε στο λαό, ο οποίος μέσω επιτροπών και συνεδρίων έπαιρνε τις αποφάσεις του.

    Η Λιβύη ήταν χωρισμένη σε μικρές αυτόνομες κοινότητες, οι οποίες έπαιρναν αποφάσεις για τον τρόπο κατανομής των πετρελαϊκών εσόδων και τον τρόπο με τον οποίο επιθυμούσαν να διαβιώνουν. Επιπρόσθετα, πλην των τριών οργάνων που υφίσταντο για τη διατήρηση της δημοκρατίας, οι πολίτες μπορούσαν να συμμετάσχουν άμεσα στην παραγωγή νόμων, τον προυπολογισμό, για την εκπαίδευση, τη βιομηχανία και την οικονομία.

    Δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο η απόρριψη προτάσεων του Καντάφι απο τη λαϊκή ψήφο και η νομοπαρασκευή αντίθετων μέτρων απο αυτά που ο Καντάφι θα επιθυμούσε. Για παράδειγμα, ο Λίβυος ηγέτης είχε προτείνει την κατάργηση της θανατικής ποινής, με το λαό να απορρίπτει την πρόταση και αυτή να μένει ως έχει.

    Την 1η Ιουλίου 2011, 1.7 εκατομμύρια άνθρωποι δηλαδή το 95% του πληθυσμού της Τρίπολης και το 1/3 του πληθυσμού της Λιβύης μαζεύονται στην Πράσινη Πλατεία της Τρίπολης για να υπερασπιστούν τον ηγέτη τους. Η εξέλιξη των πραγμάτων ωστόσο, ήταν προδιαγεγραμένη.

    Οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ άφησαν περισσότερους απο 30.000 νεκρούς και σήμερα, η Λιβύη είναι ένα παντελώς αποτυχημένο κράτος. Στο Βορρά λαμβάνει χώρα δίκτυο διακίνησης μεταναστών ενώ ο Νότος αποτελεί καταφύγιο για το Iσλαμικό Κράτος. Τα σύνορα των άλλων χωρών είναι κλειστά, με την Τρίπολη να τελεί υπο το καθεστώς της απομόνωσης.

    Η ύπαρξη δύο κυβερνήσεων, ανταγωνιστικών μεταξύ τους έχει εξαλείψει κάθε προσπάθεια για να γίνει η Λιβύη αυτό που ήταν στο παρελθόν. Ένα κράτος στιβαρό,με άποψη και θέση στον παγκόσμιο χάρτη.

    Κλείνοντας, σημασία έχει να εξετάσουμε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη το 2009. Ο Μουαμάρ Καντάφι κάλεσε την εφημερίδα “New York Times” να κάνει ρεπορτάζ για την «άμεση δημοκρατία της Λιβύης». Η εφημερίδα ήταν παραδοσιακά επικριτική απέναντι στον Λίβυο ηγέτη.

    Οι δημοσιογράφοι ωστόσο, οι οποίοι διέμειναν δύο εβδομάδες στη Λιβύη έκαναν λόγο για συμμετοχή όλων στην διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όλοι συζητούσαν και έθεταν την άποψη τους προς διαβούλευση. Δεκάδες χιλιάδες ψήφιζαν και συμμετείχαν.

    Όλοι είχαν την ελευθερία να εκφράσουν την άποψη τους και να εκπροσωπούν τους εαυτούς τους. Η άμεση δημοκρατία της Λιβύης είναι ζηλευτή απο κάθε δυτικό κράτος.

    allwrite.gr

    ΚΟΙΝΟΠΟΗΣΗ:

    14 Σχόλια

    1. Ηγετες οπως ο Κανταφι , ο Χουσειν στο Ιρακ κ ο Μουμπαρακ στην Αιγυπτο ΄΄κραταγαν΄΄ τα ηνια κατα καποιο τροπο και τον κοσμο υπο ελεγχο στον αραβικο κοσμο. Πρωην στενοι συνεργατες των δυιτικων κ οι 3 , που σε καποια στιγμη αποφασισαν (οι δυτικοι) να τους τραβηξουν το χαλι κατω απο τα ποδια, οταν δεν εξυπηρετουσαν πλεον τα σχεδια τους . Και τοτε ηρθε η περιφημη ”Αραβικη ανοιξη” , η οποια εφερε το καταχειμωνο κ το μαυρο μεσαιωνα του Ισλαμικου κρατους στον Αραβικο κοσμο, εστειλε στον αλλο κοσμο Κανταφι κ Χουσειν κ στη φυλακη το Μουμπαρακ.
      Θυμαμαι τον Κανταφι σε μια απο τις τελευταιες του συνεντευξεις, οταν διεβλεπε πια αυτο που ερχοταν, και αυτο που του ετοιμαζαν οι δυτικοι , να προειδοποει k να λεει οτι ”Αν πεσω Αφρικη κ Ευρωπη θα μαυρισουν απο τις μαυρες σημαιες του Ισλαμικου κρατους” . Οπερ κι εγενετο . . . Ας οψεται η Miss Hilary

    2. Σωστοός ο Μπράβο. Να συμπληρώσω ότι τα ίδια γίνονται και εδώ όπου με τακτική και σχέδιο ελέγχουν τη χώρα και τον κόσμο της, σαν τον βοσκό που οδηγεί τα πρόβατα στο μαντρί..

    3. Θειος μου που δουλευε στην λιβυη επι κανταφι λεει οτι δεν υπήρχε ανθρωπος πεινασμενος και αστεγος το ρευμα ηταν τσαμπα και πολλα αλλα

    4. Οι “παγκόσμιοι ανθρωπιστές” δηλαδή η ΝΤΠ έχει την δύναμη μέσα από τα δικά της συστήματα ΜΜΕ,Πράκτορες πολλών ειδικοτήτων ανα τον κόσμο (τους οποίους και χρησιμοποιεί για να ” στρώνουν” το χαλί στην επίτευξη των σχεδίων τους) να βαπτίζει τυράννους και φασίστες τους ηγέτες όπως λόγου χάρη τον Καντάφι όπου ήταν εντελώς διαφορετικός από ότι παρουσίασαν,και που στην πλειοψηφία τους δυστυχώς ο παγκόσμιος πληθυσμός τους πίστεψε…Κάτι αντίστοιχο έγινε και με τον Σαντάμ…. Τέλος πάντων μεγάλη συζήτηση και σίγουρα όχι μεσα απο πληκτρολόγιο ….
      Υ.Γ:Κάτι αντίστοιχο προσπαθούν,οι ίδιοι,αυτοι οι ανθρωπιστές του κώλου εβραιοσιωνιστες επικυρίαρχοι στο θέμα της Συρίας,μονο που τώρα δεν παίζουν μπάλα μόνοι διότι υπάρχει μία δυνατή Ρωσία με έναν ηγέτη Πούτιν σφήνα στα σχέδια τους,ο οποίος μαζί με τον Άσαντ είναι οι τελευταίοι αντιστασιακοί της νέας τάξης ΕΞΟΥΣΙΑΣ….. αυτά εν’ολιγοις!

      1. Σωστοός ο Μπράβο ! Να συμπληρώσω σε αυτά που έγραψες ότι τα ίδια κάνουν και εδώ με τακτική και σχέδιο ελέγχοντας τη χώρα και τον κόσμο της…

          1. τι δουλειά έχει ο Χίτλερ με τον Παπαδόπουλο , τον Μεταξά ή τον Καποδίστρια άσχετε.
            Ο Χίτλερ έκανε πόλεμο επεκτατικό και ήθελε να φτιάξει μια ΜΕΓΑΛΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Ότι δεν κατάφερε αυτός το κατάφεραν οι σημερινοί ηγέτες της Γερμανίας .Ο Γερμανός είναι σαν το λύκο πάντα άσχετα αν τώρα φοράει στολή προβάτου.
            Απο την άλλη ο Μεταξάς ο Παπαδόπουλος ο Καποδίστριας φρόντισαν τον τόπο τους .Πάρε τους οικονομικούς δείκτες επί εποχής Παπαδόπουλου πχ και κάνε μία σύγκριση με τους δείκτες της τελευταίας δεκαετίας στην Ελλάδα.. Ο Καποδίστριας προσπάθησε να φτιάξει το Ελληνικό κράτος όταν αυτό ήταν ανύπαρκτο….Ο Μεταξάς είπε ένα βροντερό ΟΧΙ , ΆΣΕ ΛΟΙΠΌΝ ΤΙΣ ΑΗΔΙΕΣ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ

          2. Ποιά η σχέση Καντάφι με Χίτλερ ανιστόρητε; Αν δεν γνωρίζετε την νεώτερη πολιτική ιστορία καλύτερα παίξτε καμμιά μπιρίμπα στο καφενείο. Εχετε όλοι γνώμη επί παντός επιστητού, έλεος πιά.
            Είναι γεγονός ότι η πλειονότητα των Ελλήνων κριτικάρουν υπο το πρίσμα των καταχωνιασμένων παλαιοκομματικών πεποιθήσεών τους.
            Καλύτερα να σιωπείτε και να ακούτε αυτούς οι οποίοι γνωρίζουν κάτι περισσότερο.
            Αυτή η χώρα κατοικείται απο 10.000.000 μικρούς Ναπολέωντες.

    Leave a Response