Η αποκάλυψη ότι έντεκα νομότυπες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ φέρουν την υπογραφή του νυν εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, και μάλιστα σε χρονικό συγχρονισμό με τις μολύνσεις του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, ξεπερνά την είδηση και γίνεται απόδειξη της θεσμικής σήψης, όπου ο ελεγχόμενος αναλαμβάνει τον ρόλο του ελεγκτή για να διασφαλίσει την ατιμωρησία του!
Τα νούμερα και τα ονόματα των 11 παρακολουθούμενων αποδεικνύουν την απόλυτη παράνοια αυτού του παρακράτους, το οποίο δεν δίστασε να κατασπαράξει τα ίδια του τα «παιδιά». Όταν στους στόχους βρίσκονται ο εν ενεργεία υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργος Μυλωνάκης, στενές συνεργάτιδες της συζύγου του πρωθυπουργού (Αργυρώ Ξαγοράρη), αλλά και ο οικονομικός εισαγγελέας Χρήστος Μπαρδάκης, καταρρίπτεται κάθε επίφαση «εθνικής ασφάλειας». Οι επιπτώσεις για τα υποκείμενα της υπόθεσης είναι ξεκάθαρα τα ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης τελούσαν υπό καθεστώς ομηρίας και απόλυτου ελέγχου. Ήξεραν, παρακολουθούνταν και τώρα σιωπούν.
Ο κυνισμός της υπόθεσης απογειώνεται αν αναλύσουμε τις «συμπτώσεις» των ημερομηνιών, που προσβάλλουν τη νοημοσύνη κάθε σκεπτόμενου πολίτη. Την Τετάρτη 12 Αυγούστου 2020, ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης επικοινωνεί με την ΑΔΑΕ για να μάθει αν παρακολουθείται. Την ίδια ακριβώς μέρα, ο κ. Τζαβέλλας, ως επόπτης τότε της ΕΥΠ, διακόπτει αιφνιδίως την παρακολούθησή του. Παράλληλα, στις 1η Ιουνίου 2020, υπογράφονται μαζικά οι επισυνδέσεις για τον συνάδελφό του εισαγγελέα Μπαρδάκη, τον υφυπουργό Μυλωνάκη και τον δημοσιογράφο Κουκάκη. Όταν ο ίδιος ο κ. Τζαβέλλας κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις τον Σεπτέμβριο του 2022 στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, οχυρώθηκε βολικά πίσω από το άρθρο 14 και το «καθήκον εχεμύθειας». Δήλωσε μεν ότι γνώριζε «εκ των έσω» τους λόγους για κάθε επισύνδεση (επικαλούμενος τη θητεία του στην Αντιτρομοκρατική), αλλά αρνήθηκε να απαντήσει επί της ουσίας, μετατρέποντας το απόρρητο σε ασπίδα προστασίας του Μεγάρου Μαξίμου.
Η πραγματικότητα είναι πως Ο Άρειος Πάγος, σε απόλυτη εναρμόνιση με τις κυβερνητικές διαθέσεις, λειτουργεί ως πλυντήριο σκανδάλων, από τα Τέμπη μέχρι τις υποκλοπές. Όπως ορθά επισημαίνει η νομική κοινότητα και ο δικηγόρος των θυμάτων, ο επικεφαλής της ανώτατης δικαιοσύνης «επέλεξε να ασκήσει τα καθήκοντα του ελεγκτή» ενώ ο ίδιος επόπτευε την ΕΥΠ κατά τον κρίσιμο χρόνο των παρανομιών. Η απαίτηση του Δικηγορικού Συλλόγου (ΔΣΑ) για παραίτησή του δεν είναι απλώς μια συνδικαλιστική κραυγή, αλλά η ελάχιστη αντίδραση απέναντι σε έναν δικαστικό λειτουργό που απέτυχε οριστικά στον θεσμικό του ρόλο. Σε ένα κράτος δικαίου, ο εισαγγελέας που ελέγχεται για συμμετοχή στο σκάνδαλο δεν μπορεί να είναι αυτός που θα αποφασίσει αν τελέστηκαν αξιόποινες πράξεις. Όταν όμως η εξουσία διασφαλίζει τη σιωπή μέσα από κοριούς και λογισμικά, η έννοια της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» είναι το πιο σύντομο και κυνικό ανέκδοτο της εποχής μας.
Πηγή: VoiceNews
