Η ιστορική διαδρομή της Ελλάδας κατά τη μαύρη περίοδο της Κατοχής δεν σημαδεύτηκε μόνο από τις θυσίες των αγωνιστών, αλλά και από τη δράση μιας κάστας ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν τη δυστυχία του έθνους για να πλουτίσουν και να διατηρήσουν την επιρροή τους. Πρόκειται για μια διαχρονική παθογένεια, όπου το προσωπείο του «εθνικού ευεργέτη» ή του «δημοκράτη» συχνά καλύπτει ένα παρελθόν στενής συνεργασίας με τον κατακτητή.
Η οικονομική συνεργασία και η δυναστεία Αγγελόπουλου
Σύμφωνα με την έρευνα του ιστορικού Δημοσθένη Κούκουνα που αναδημοσιεύει το agonaskritis.gr και επιβεβαιώνει το αποκλειστικό ΜΑΚΕΛΕΙΟ του Σαββατοκύριακου, η οικονομική ελίτ της μεταπολεμικής Ελλάδας έλκει συχνά την καταγωγή της από την περίοδο της γερμανικής επικυριαρχίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της οικογένειας Αγγελόπουλου, των ιδρυτών της «Χαλυβουργικής». Κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-1944), η επιχείρηση «Θεόδωρος Αγγελόπουλος & Υιοί» φέρεται να κατέχει περίοπτη θέση στη λίστα των οικονομικών δωσίλογων.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η οικογένεια προμήθευε τον γερμανικό στρατό με οχυρωματικό υλικό και σιδηροκατασκευές. Το πλέον αποτρόπαιο στοιχείο της δραστηριότητάς τους ήταν η παραγωγή συρματοπλεγμάτων, τα οποία χρησιμοποιούνταν από τους Ναζί για τον εγκλεισμό Ελλήνων πατριωτών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ενώ ο λαός λιμοκτονούσε, οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες θησαύριζαν ως επίσημοι προμηθευτές των δυνάμεων κατοχής, μετατρέποντας το αίμα των συμπατριωτών τους σε κεφάλαιο για τη μεταπολεμική τους κυριαρχία.
Παράλληλα με τους οικονομικούς συνεργάτες, υπήρχαν και εκείνοι που λειτούργησαν ως διοικητικοί βραχίονες του κατοχικού μηχανισμού. Ο Γεώργιος Σημίτης, πατέρας του μετέπειτα πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, υπήρξε στενός συνεργάτης του Γιώργου Μερκούρη, αρχηγού του ελληνικού ναζιστικού κόμματος. Όταν ο Μερκούρης διορίστηκε από τους Γερμανούς διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, ο Σημίτης τοποθετήθηκε σε καίρια θέση στο τραπεζικό σύστημα, την ίδια ακριβώς εποχή που συντελούνταν η λεηλασία των ελληνικών αποθεμάτων μέσω του κατοχικού δανείου.
Η στρατηγική επιβίωσης αυτών των προσώπων ήταν η έγκαιρη «μεταπήδηση» στο στρατόπεδο των νικητών. Όταν η πτώση του Τρίτου Ράιχ έγινε βέβαιη στις αρχές του 1944, ο Γεώργιος Σημίτης εγκατέλειψε τα τραπεζικά του πόστα και εμφανίστηκε στα βουνά ως μέλος της Αντίστασης (ΕΑΜ), φτάνοντας να φωτογραφίζεται δίπλα στον Άρη Βελουχιώτη κατά την απελευθέρωση της Λαμίας. Αυτή η ταχεία ιδεολογική αναβάπτιση επέτρεψε σε μια ολόκληρη γενιά συνεργατών να αποφύγει την κάθαρση και να ενσωματωθεί στον κρατικό μηχανισμό της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Η ιστορική έρευνα αναδεικνύει μια πικρή αλήθεια: η οικονομική και πολιτική υποδούλωση της χώρας συχνά διευκολύνεται από «εγχώρια παράσιτα» που αλλάζουν στρατόπεδα ανάλογα με τον άνεμο της εξουσίας. Η ατιμωρησία εκείνης της περιόδου δημιούργησε ένα προηγούμενο, όπου η προδοσία δεν τιμωρείται αλλά επιβραβεύεται με κοινωνική και οικονομική καταξίωση.
Η κατανόηση αυτών των σκοτεινών πτυχών δεν είναι απλή παρελθοντολογία, αλλά εργαλείο επιβίωσης για το σήμερα. Όπως χαρακτηριστικά έγραφε η εφημερίδα «Ριζοσπαστική Ηχώ» το 1944, οι «καπάτσοι» που συνέφαγαν με τον κατακτητή και μετά εμφανίστηκαν ως απελευθερωτές, αποτελούν το μεγαλύτερο άγος της ελληνικής κοινωνίας. Η μόνη απάντηση σε αυτή τη διαχρονική «Δρακογενιά» είναι η λαϊκή αφύπνιση και η άρνηση της λήθης, ώστε να μην επιτρέπεται πλέον στους πρωταγωνιστές της μαύρης αγοράς και της συνεργασίας να ορίζουν το μέλλον του ελληνισμού.
το πατσοκ ειν εδω, ενωμενο δυνατο, πασπαλισμενο με δοσιλογους κουμουνιστοσυμμοριτες
ΑΥΤΟΣ Ο Γ ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ ΕΙΧΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ-ΧΑΡΟΚΟΠΟΥ-ΓΙΑΔΙΚΙΑΡΟΓΛΟΥ?