Η στρατηγική εκτίμηση του Ντόναλντ Τραμπ ότι το ιρανικό καθεστώς θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος υπό το βάρος της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής αποδείχθηκε, δύο μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, μια παταγώδης αποτυχία. Παρά τις ρητές προειδοποιήσεις των μυστικών υπηρεσιών για τον μη ρεαλιστικό χαρακτήρα αυτών των προσδοκιών, ο Αμερικανός Πρόεδρος βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα πολεμικό τέλμα που τον ανάγκασε να αλλάξει ρότα. Με τις διαπραγματεύσεις να έχουν οδηγηθεί σε απόλυτο αδιέξοδο, η Ουάσινγκτον εφαρμόζει πλέον ένα σχέδιο ολοκληρωτικού ναυτικού αποκλεισμού, ποντάροντας στην οικονομική ασφυξία της Τεχεράνης ως το τελευταίο μέσο για να επιβάλει τον τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος. Ωστόσο, οι αναλυτές προειδοποιούν πως ο Τραμπ υποτιμά για ακόμη μια φορά την αντοχή του αντιπάλου του, σε ένα παιχνίδι νεύρων όπου ο χρόνος φαίνεται να κυλά υπέρ του Ιράν.
Παρά τις σφοδρές ζημιές στις υποδομές και τη δραματική συρρίκνωση των εξαγωγών ενέργειας, η Τεχεράνη δείχνει ικανή να αντέξει μια παρατεταμένη αντιπαράθεση. Η «οικονομία της αντίστασης» που έχει υιοθετήσει το καθεστώς βασίζεται σε βαθιά εσωτερικά αποθέματα αγαθών και χρυσού, αλλά και σε ένα δίκτυο διασυνοριακού εμπορίου με γειτονικές χώρες όπως η Τουρκία, το Ιράκ και το Πακιστάν, το οποίο παραμένει αλώβητο από τον αποκλεισμό. Την ίδια στιγμή, η Ρωσία ενισχύει τη ροή βασικών προϊόντων μέσω της Κασπίας, παρακάμπτοντας τα κλειστά λιμάνια του Κόλπου. Αντίθετα με τις αμερικανικές ελπίδες, το Ιράν δεν παρουσιάζει ακόμη σημάδια δημοσιονομικής κατάρρευσης, καθώς οι πληρωμές στο δημόσιο συνεχίζονται κανονικά και τα ράφια των καταστημάτων παραμένουν γεμάτα, παρά την τρομακτική πίεση που δέχεται ο τοπικός πληθυσμός από τον πληθωρισμό.
Στο εσωτερικό του Ιράν, η κατάσταση παραμένει βέβαια οριακή. Οι επιχειρήσεις αργοπεθαίνουν και οι πολίτες βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να εξανεμίζεται, ενώ ο φόβος μιας νέας κοινωνικής έκρηξης πλανιέται πάνω από την Τεχεράνη. Όμως, η ηγεσία των κληρικών και οι Φρουροί της Επανάστασης φαίνονται διατεθειμένοι να εξαντλήσουν κάθε μέσο καταστολής και κάθε εσωτερικό πόρο για να μην υποκύψουν στις αμερικανικές αξιώσεις. Το παράδοξο είναι ότι ο αποκλεισμός πλήττει εξίσου τη διεθνή οικονομία, εκτοξεύοντας τις τιμές των καυσίμων και απειλώντας με παγκόσμια ύφεση. Καθώς η δημοτικότητα του Τραμπ διολισθαίνει ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, το Ιράν ποντάρει στο ότι η δική του αντοχή θα αποδειχθεί μεγαλύτερη από την πολιτική ανεκτικότητα των Αμερικανών ψηφοφόρων, μετατρέποντας τον ναυτικό αποκλεισμό σε μια μπούμερανγκ στρατηγική που ίσως τελικά εκθέσει ξανά τον ένοικο του Λευκού Οίκου.
