Σε μια χρονική συγκυρία όπου η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα το ανελέητο σφυροκόπημα της Ουάσιγκτον προς την Τεχεράνη, η είδηση για την επιστροφή των διαπραγματευτικών ομάδων στο Ισλαμαμπάντ μοιάζει με απεγνωσμένη προσπάθεια αποφυγής του ολέθρου, την ίδια ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να κρατά το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Η επανέναρξη αυτού του διαλόγου, που φέρνει στο ίδιο τραπέζι τον Τζέι Ντι Βανς και τον Μοχάμαντ Μπαγκέρ Καλιμπάφ, δεν αποτελεί πράξη καλής θέλησης, αλλά το αποτέλεσμα ενός ωμού εκβιασμού και ενός τελεσιγράφου που εκπνέει σε μόλις εννέα ημέρες. Η κυβέρνηση Τραμπ, εφαρμόζοντας μια στρατηγική ακραίου εξαναγκασμού, έχει οδηγήσει το Ιράν σε μια θέση όπου η επικοινωνία γίνεται υπό το βάρος των αμερικανικών κυρώσεων και της στρατιωτικής απειλής στα Στενά του Ορμούζ.
Ενώ ο Λευκός Οίκος κάνει λόγο για «ενθαρρυντικά βήματα», η αλαζονική στάση της εκπροσώπου Ολίβια Ουέιλς περί «απαράβατων κόκκινων γραμμών» αποδεικνύει ότι η Ουάσιγκτον δεν επιζητά έναν ισότιμο διάλογο, αλλά την πλήρη συνθηκολόγηση της Τεχεράνης. Η αμερικανική πλευρά, επιμένοντας στην απόλυτη αποπυρηνικοποίηση του Ιράν και τον έλεγχο των ενεργειακών οδών, μετατρέπει τη διπλωματία σε ένα πεδίο προβολής ηγεμονικής ισχύος, αγνοώντας προκλητικά τις εκκλήσεις για αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Παρά τη φαινομενική «νέα σελίδα» στις συνομιλίες, η σκιά του Τραμπ και η επιμονή του σε μια συμφωνία με τους δικούς του όρους ναρκοθετούν κάθε ελπίδα για πραγματική ειρήνη, αφήνοντας την ανθρωπότητα έρμαιο των διαθέσεων μιας υπερδύναμης που επιδιώκει την κυριαρχία μέσω του αίματος και του εκφοβισμού.
