Κάτι σαπίζει ξανά στο βασίλειο των μεγάλων κυβερνητικών έργων. Και αυτή τη φορά μυρίζει νερό — ή μάλλον, μυρίζει τα λεφτά που χάνονται στη διαδρομή από τον Αχελώο ως την Αττική.
Σε λιγότερο από έναν χρόνο από την αρχική εξαγγελία, το κόστος του Εύρυτου — του έργου μεταφοράς νερού που υποτίθεται ότι θα λύσει το χρόνιο πρόβλημα λειψυδρίας στην Αττική — εκτινάχθηκε από τα 550 στα 750 εκατομμύρια ευρώ. Διακόσια εκατομμύρια ευρώ επιπλέον, χωρίς να έχει μπει ούτε ένα φτυάρι στο χώμα, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί καμία μελέτη, χωρίς καμία εξήγηση. Ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ Χάρης Σαχίνης, όταν ρωτήθηκε για τους λόγους της εκτόξευσης του κόστους, παρέπεμψε αρμοδίως στην κυβέρνηση και το υπουργείο Περιβάλλοντος. Κι εκεί, όπως πάντα, επικρατεί σιγή ιχθύος.
Αυτή είναι η συνταγή που γνωρίζουμε καλά. Εξαγγελία με φανφάρες, αρχικός αριθμός που χαϊδεύει τα αυτιά, κι έπειτα η σταδιακή διόγκωση που κανείς δεν εξηγεί και όλοι πληρώνουμε. Το ερώτημα που επιβάλλεται να τεθεί δυνατά και χωρίς περιστροφές είναι ένα: πού πηγαίνουν αυτά τα διακόσια εκατομμύρια της διαφοράς; Ποιος τα υπολόγισε λάθος — ή μήπως σκόπιμα; Και ποιοι θα είναι οι τελικοί ωφελημένοι από ένα έργο που φουσκώνει ακόμη και πριν αρχίσει;
Το σκηνικό παραπέμπει επώδυνα σε σελίδες που έχουμε ξαναδιαβάσει. Υπερκοστολογήσεις που γεννούν υποψίες για μίζες και παρασκηνιακές συμφωνίες αποτελούν πάγια πρακτική στον κόσμο των μεγάλων δημόσιων έργων στην Ελλάδα — και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει δώσει κανένα αποδεικτικό στοιχείο ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Αντίθετα, η απουσία μελετών παρά την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η σιωπή για τους λόγους της υπέρβασης και η παραπομπή ευθυνών από τον έναν στον άλλον συνθέτουν μια εικόνα που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αισιοδοξία.
Και στο τέλος της αλυσίδας, όπως πάντα, βρίσκεται ο ίδιος αδύναμος κρίκος: το ελληνικό νοικοκυριό. Αυτό που ήδη πληρώνει τους σημαντικά αυξημένους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ από την 1η Ιανουαρίου 2026. Αυτό που θα κληθεί να καλύψει μέσω επιπλέον φόρων και τελών το διογκωμένο κόστος ενός έργου που ακόμη δεν ξέρουμε αν και πότε θα υλοποιηθεί — αφού οι δικαστικές προσφυγές για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των σηράγγων στην Ευρυτανία θεωρούνται βέβαιες.
Η ΕΥΔΑΠ έκλεισε το 2025 με ζημίες 21,3 εκατομμυρίων ευρώ. Ο κ. Σαχίνης υπόσχεται βελτίωση από το 2026 χάρη στα νέα αυξημένα τιμολόγια. Μετάφραση: εσείς θα πληρώνετε περισσότερο για να καλυφθούν οι ζημίες, και ταυτόχρονα θα πληρώνετε για ένα έργο που κοστίζει 200 εκατομμύρια παραπάνω από ό,τι σας είπαν — χωρίς κανείς να σας εξηγήσει γιατί.
Αυτό είναι το «οικονομικό θαύμα» Μητσοτάκη στην πράξη: διαφάνεια μηδέν, ευθύνες ανύπαρκτες, λογαριασμός σταθερά για τους πολλούς.
