Παρά τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών και την υποτιθέμενη «μεταρρύθμιση» του κράτους που επέβαλαν τα μνημόνια από το 2010, η παθογένεια των μετακλητών υπαλλήλων όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε, αλλά γιγαντώθηκε. Από το 2013 μέχρι σήμερα, ο αριθμός των ατόμων που διορίζονται σε θέσεις «εμπιστοσύνης» έχει διπλασιαστεί, με την Τοπική Αυτοδιοίκηση (Δήμους και Περιφέρειες) να μετατρέπεται στο νέο προπύργιο του κομματικού στρατού. Η εικόνα αυτή παραπέμπει σε μια χώρα που αρνείται να διδαχθεί από τη χρεοκοπία της, υποθηκεύοντας το μέλλον της για τους επόμενους αιώνες.
Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019): Η διάψευση του «νέου»
Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήλθε στην εξουσία υποσχόμενος να συγκρουστεί με το «παλιό πολιτικό σύστημα» και τις πελατειακές σχέσεις. Ωστόσο, η πραγματικότητα υπήρξε αμείλικτη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο αριθμός των μετακλητών παρουσίασε σταδιακή άνοδο, ενώ θεσμοθετήθηκαν δυνατότητες διορισμού ατόμων χωρίς τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα σε θέσεις ευθύνης.
Η αριστερή διακυβέρνηση, αντί να αποσυνδέσει τη δημόσια διοίκηση από το κόμμα, χρησιμοποίησε τα ίδια εργαλεία που κατήγγειλε. Η «άλωση» του κράτους έγινε με όρους ιδεολογικής καθαρότητας, αποδεικνύοντας ότι ο κρατισμός δεν έχει χρώμα.
Η διακυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (2019-2026): Το επιτελικό… βόλεμα
Η Νέα Δημοκρατία υποσχέθηκε το «Επιτελικό Κράτος» της αριστείας και της αξιοκρατίας. Στην πράξη, όμως, το «επιτελικό» σχήμα μετατράπηκε σε μια τεράστια μηχανή παραγωγής μετακλητών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής (Μητρώο Ανθρώπινου Δυναμικού Ελληνικού Δημοσίου), οι μετακλητοί έσπασαν κάθε ρεκόρ, ξεπερνώντας τις 3.000–3.500 άτομα συνολικά, με το κόστος για τον φορολογούμενο να εκτοξεύεται.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οργάνωσε το πελατειακό κράτος με πρωτοφανή μεθοδικότητα. Η μεταφορά του βάρους των διορισμών στους Δήμους και τις Περιφέρειες αποτελεί μια έξυπνη αλλά προκλητική τακτική «αποκέντρωσης των ρουσφετιών», ώστε να θολώνει η εικόνα της κεντρικής διοίκησης.
Η νομοθεσία των τελευταίων ετών έδωσε το ελεύθερο σε δημάρχους και περιφερειάρχες να προσλαμβάνουν στρατιές συμβούλων. Αυτό δημιουργεί ένα δίκτυο τοπικών «φεουδαρχών» που συντηρούνται με δημόσιο χρήμα, εξασφαλίζοντας την επανεκλογή τους μέσω ενός ιδιότυπου μηχανισμού ανταλλαγής ψήφων.
Όταν μια χώρα έχει περάσει από τρία μνημόνια και συνεχίζει να διορίζει «ημετέρους» με αυξανόμενο ρυθμό, τότε η δημοσιονομική πειθαρχία είναι μια οφθαλμαπάτη.
ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκαν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: ενός συστήματος που θεωρεί το κράτος «λάφυρο».
Αν το 2010 ήταν η ευκαιρία μας να γίνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, το 2026 μας βρίσκει να ανακυκλώνουμε τις ίδιες αμαρτίες.
Με αυτόν τον ρυθμό, η απαισιόδοξη πρόβλεψή για το… 3115 μπορεί να μην είναι τροπάριο υπερβολής, αλλά η μοιραία κατάληξη μιας χώρας που αρνείται να ενηλικιωθεί πολιτικά.
