Μια νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να ανατρέψει όσα θεωρούσαμε δεδομένα για τη σχέση κοινωνικότητας και ευτυχίας, φέρνοντας στο προσκήνιο έναν απρόσμενο παράγοντα: την ευφυΐα.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι άνθρωποι με υψηλότερες γνωστικές ικανότητες δεν φαίνεται να αντλούν την ίδια ικανοποίηση από την έντονη κοινωνική ζωή, σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Αντίθετα, δηλώνουν πιο ευτυχισμένοι ακόμη και όταν οι κοινωνικές τους επαφές είναι περιορισμένες.
Οι ερευνητές εξέτασαν τόσο την πυκνότητα πληθυσμού όσο και τη συχνότητα κοινωνικών συναναστροφών. Διαπίστωσαν ότι, ενώ για τους περισσότερους η επαφή με άλλους ανθρώπους ενισχύει την ευεξία, το ίδιο δεν ισχύει για τα άτομα με υψηλή ευφυΐα, τα οποία φαίνεται να λειτουργούν με διαφορετικούς «κανόνες».
Η εξήγηση που δίνεται έχει ρίζες βαθιά στο παρελθόν της ανθρώπινης εξέλιξης. Στις πρώτες κοινότητες, η επιβίωση ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη συλλογικότητα. Ωστόσο, τα πιο ευφυή άτομα διέθεταν –και εξακολουθούν να διαθέτουν– μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα και αυτονομία, γεγονός που μειώνει την ανάγκη για συνεχή κοινωνική υποστήριξη.
Έτσι, η επιλογή μιας πιο ήσυχης καθημερινότητας, με λιγότερες κοινωνικές υποχρεώσεις και περισσότερο χρόνο για ατομικές δραστηριότητες, δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη απομόνωσης. Αντιθέτως, μπορεί να αντανακλά έναν διαφορετικό τρόπο αναζήτησης ικανοποίησης και νοήματος.
Με απλά λόγια, η προτίμηση σε ένα βιβλίο ή μια ταινία αντί για ένα γεμάτο πάρτι ίσως λέει περισσότερα για το μυαλό κάποιου απ’ ό,τι νομίζουμε.
British Journal of Psychology
