Η Βαρκελώνη μετατράπηκε το Σαββατοκύριακο σε κεντρικό βήμα της διεθνούς Κεντροαριστεράς, με περισσότερους από 6.000 συμμετέχοντες από πάνω από 40 χώρες να συγκεντρώνονται για να συζητήσουν πώς θα ανακοπεί η άνοδος της αυταρχικής Δεξιάς και πώς θα ξανακερδηθούν οι ψηφοφόροι που έχουν στραφεί αλλού.
Στο επίκεντρο βρέθηκαν η μεταρρύθμιση διεθνών θεσμών, η φορολόγηση του πλούτου και η ανάγκη για πειστικές απαντήσεις στο κόστος ζωής.
Τη σκυτάλη πήραν ηγετικές μορφές όπως ο Πέδρο Σάντσεθ, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και ο Σίριλ Ραμαφόσα, οι οποίοι μίλησαν για ενίσχυση της πολυμέρειας και για πιο δίκαιη εκπροσώπηση στους διεθνείς οργανισμούς, με τον Λούλα να βάζει στο κάδρο και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το μήνυμα ήταν καθαρό: αν η προοδευτική πλευρά δεν προτείνει πειστική εναλλακτική, το κενό θα το καλύψουν άλλοι.
Πίσω από τις μεγάλες διακηρύξεις, όμως, υπήρχε και ένα πιο γήινο άγχος: οι πολίτες ανησυχούν πρωτίστως για ανεργία, πληθωρισμό, φτώχεια και ανισότητες, όχι για τις αφηρημένες μάχες περί θεσμών. Αυτό ακριβώς προσπάθησαν να «χτυπήσουν» οι διοργανωτές, με αιχμές υπέρ της φορολόγησης των υπερπλουσίων και με αναφορές ότι η οικονομική πίεση και οι ανατιμήσεις ανοίγουν χώρο στον λαϊκισμό.
Η αμερικανική παρουσία δεν πέρασε απαρατήρητη, με κορυφαία στελέχη των Δημοκρατικών να δίνουν το «παρών» και να στέλνουν σήμα ότι η μάχη με την ακροδεξιά δεν είναι εθνική υπόθεση μιας χώρας, αλλά κοινό μέτωπο. Στη Βαρκελώνη, το μήνυμα ήταν πως η Αριστερά δεν μπορεί να περιμένει απλώς να περάσει η μπόρα· πρέπει να ξαναβρεί γλώσσα, πρόσωπα και επιχειρήματα που να μιλούν στον κόσμο της καθημερινότητας.
