Σε ένα σκηνικό που θυμίζει παρτίδα σκάκι με παγκόσμιες συνέπειες, Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν ετοιμάζονται να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι στο Πακιστάν, με τον πλανήτη να κρατά την ανάσα του. Από τη μία οι απειλές, από την άλλη οι όροι που δεν «καταπίνονται», και στη μέση ένα Στενό που κρατά στα χέρια του την παγκόσμια οικονομία.
Οι δύο πλευρές εμφανίζονται πιο μακριά από ποτέ. Η Τεχεράνη φέρνει πρόταση 10 σημείων, η Ουάσιγκτον απαντά με σχέδιο 15 σημείων, αλλά η κοινή γραμμή είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το μεγάλο «αγκάθι»; Ο εμπλουτισμός ουρανίου. Οι Αμερικανοί τον απορρίπτουν κατηγορηματικά, οι Ιρανοί τον θεωρούν αδιαπραγμάτευτο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το Στενό του Ορμούζ, μια θαλάσσια «θηλιά» από την οποία περνά το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ενέργειας. Το Ιράν το έχει ουσιαστικά μπλοκάρει, προκαλώντας σοκ στις αγορές και εκτίναξη στις τιμές. Τώρα θέλει όχι μόνο να το ελέγχει, αλλά και να βάζει… διόδια στα πλοία που περνούν.
Από την άλλη, ο Ντόναλντ Τραμπ πιέζει ασφυκτικά. Ζητά άνοιγμα του Στενού και πλήρη υποχώρηση της Τεχεράνης σε καίρια ζητήματα, αφήνοντας να αιωρείται ακόμα και απειλή ολοκληρωτικής σύγκρουσης αν δεν υπάρξει συμφωνία.
Στο κάδρο μπαίνει δυναμικά και το Ισραήλ, που δεν κάνει βήμα πίσω. Οι επιχειρήσεις στον Λίβανο συνεχίζονται κανονικά, με τον Νετανιάχου να βλέπει το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή και να μην δέχεται καμία σύνδεση της εκεχειρίας με το συγκεκριμένο μέτωπο.
Η Τεχεράνη, όμως, τραβά τη γραμμή αλλού: χωρίς παύση των επιθέσεων στον Λίβανο, συμφωνία δεν υπάρχει. Και κάπου εκεί το αδιέξοδο γίνεται ξεκάθαρο.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει συμφωνία. Είναι ποιος θα υποχωρήσει πρώτος – και πόσο θα κοστίσει αυτή η καθυστέρηση σε έναν κόσμο που ήδη «καίγεται».
