«Έχει άνοια;» – Σάλος στο Κογκρέσο για τον Τραμπ μετά τις απειλές για το Ιράν

Η Ουάσιγκτον θυμίζει καζάνι που βράζει και αυτή τη φορά η φωτιά δεν έρχεται μόνο από την αντιπολίτευση. Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για το Ιράν έβαλαν φωτιά στο πολιτικό σκηνικό, με το σοκ να μετατρέπεται σε ανοιχτή αμφισβήτηση της ικανότητάς του να ασκεί τα καθήκοντα του προέδρου των ΗΠΑ.

Η φράση που πάγωσε τα πάντα, «ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», δεν πέρασε απλώς ως μία ακόμη σκληρή δήλωση. Έσκασε σαν βόμβα μέσα στο ίδιο το αμερικανικό σύστημα εξουσίας. Βουλευτές και γερουσιαστές ανεβάζουν τους τόνους, μιλώντας πλέον ξεκάθαρα για «επικίνδυνες παλινωδίες» και για έναν πρόεδρο που δείχνει να «αλλάζει γραμμή μέσα σε ώρες».

Και δεν είναι μόνο οι Δημοκρατικοί. Το πιο ανησυχητικό για τον Λευκό Οίκο είναι ότι οι πρώτες ρωγμές εμφανίζονται και μέσα στον ίδιο τον σκληρό πυρήνα της Δεξιάς. Πρόσωπα που μέχρι χθες στήριζαν τον Τραμπ χωρίς δεύτερη σκέψη, τώρα κρατούν αποστάσεις, βλέποντας μια στρατηγική που μοιάζει να μην έχει πυξίδα.

Από τη μία απειλές για συντριπτικά πλήγματα και από την άλλη «ανοίγματα» για συμφωνία. Από τη μία τελεσίγραφα για τα Στενά του Ορμούζ και από την άλλη μηνύματα συμπάθειας προς τον ιρανικό λαό. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι χαοτική και τροφοδοτεί ένα επικίνδυνο αφήγημα: ότι η υπερδύναμη κινείται χωρίς σταθερό σχέδιο.

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, επανέρχεται στο τραπέζι ένα σενάριο που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ακραίο: η ενεργοποίηση της 25ης Τροπολογίας. Δηλαδή η απομάκρυνση ενός εν ενεργεία προέδρου με το επιχείρημα ότι «δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του«. Μπορεί να μην υπάρχει ακόμη επίσημη διαδικασία, όμως η ίδια η συζήτηση δείχνει πόσο βαριά είναι πλέον η ατμόσφαιρα.

Η κρίση με το Ιράν λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός. Αναδεικνύει τις αντιφάσεις, τα πισωγυρίσματα και την ασάφεια στους στόχους της Ουάσιγκτον. Άλλοτε γίνεται λόγος για αλλαγή καθεστώτος, άλλοτε για πίεση με στόχο μια συμφωνία, χωρίς ποτέ να ξεκαθαρίζεται τι ακριβώς επιδιώκεται.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο τι θα κάνει η Τεχεράνη. Είναι τι θα κάνει η ίδια η Αμερική με τον πρόεδρό της. Γιατί όταν η αμφισβήτηση ξεκινά από μέσα, τότε η κρίση παύει να είναι μόνο διεθνής. Γίνεται εσωτερική – και αυτό είναι πάντα το πιο επικίνδυνο.