Υπάρχουν πολιτικές στροφές που εξηγούνται από τις συνθήκες, από νέα δεδομένα, από την εξέλιξη της σκέψης. Και υπάρχουν στροφές που δεν εξηγούνται από τίποτα — παρά μόνο από τον πανικό και την πολιτική επιβίωση. Η πρόταση Μητσοτάκη για ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Μόλις τον Οκτώβριο του 2025 — δηλαδή πριν από λίγους μήνες — ο ίδιος ο Πρωθυπουργός εξηγούσε με ακαδημαϊκή περίσκεψη γιατί ένα τέτοιο ασυμβίβαστο είναι αδύνατο, αντισυνταγματικό στο πνεύμα του, ξένο προς κάθε κοινοβουλευτικό σύστημα στον κόσμο. Σήμερα, το προτείνει ο ίδιος. Χωρίς καμία εξήγηση. Χωρίς καμία απολογία. Σαν να μην είπε ποτέ τίποτα. Σαν να μην υπάρχουν αρχεία, μαγνητόφωνα και μνήμη.
Και δεν ήταν μόνο αυτός. Ο Άδωνις Γεωργιάδης — σημερινός υπουργός Υγείας, δηλαδή μέλος της ίδιας κυβέρνησης που τώρα προωθεί την αλλαγή — είχε χαρακτηρίσει γραπτώς στην «Καθημερινή» ένα τέτοιο σενάριο «απόλυτη καταστροφή». Τώρα σιωπά. Ή συμμορφώνεται. Ή και τα δύο. Γιατί στη ΝΔ η άποψη του καθενός διαρκεί όσο και η ανοχή του Πρωθυπουργού.
Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο — και που κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου δεν τολμά να αντιμετωπίσει — είναι απλό και συντριπτικό: τι ακριβώς άλλαξε; Τι νέο στοιχείο προέκυψε που ανατρέπει όλα όσα ο Μητσοτάκης υποστήριζε με τόση πειστικότητα; Η απάντηση, φυσικά, δεν κρύβεται σε κάποια συνταγματική αναφώτιση. Κρύβεται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, στον κίνδυνο να καταρρεύσει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία αν γίνει το αυτονόητο — να παραιτηθούν οι υπόδικοι βουλευτές.
Αυτό είναι το πραγματικό ασυμβίβαστο που αποκαλύπτεται: η ασυμβατότητα μεταξύ όσων λέγονται και όσων γίνονται. Μεταξύ θεσμικής ρητορικής και πολιτικού αυτοσχεδιασμού. Μεταξύ του Πρωθυπουργού που θέλει να εμφανίζεται ως εγγυητής του πολιτεύματος και του πολιτικού αρχηγού που θυσιάζει τους βουλευτές του στον βωμό της προσωπικής του επιβίωσης — ρίχνοντάς τους στην πυρά για να μείνει ο ίδιος, για άλλη μια φορά, εκτός κάδρου ευθυνών.
Ο Αλέξης Τσίπρας το είπε σκωπτικά αλλά εύστοχα: το μόνο ασυμβίβαστο που χρειάζεται να θεσπιστεί είναι αυτό μεταξύ «Πρωθυπουργού και πολιτικού απατεώνα». Πέρα από την κομματική οξύτητα της φράσης, το ουσιαστικό ερώτημα που κρύβεται μέσα της παραμένει ανοιχτό και επείγον: πόσες φορές μπορεί ένας πολιτικός ηγέτης να αντιφάσκει με τον εαυτό του πριν χάσει κάθε αξίωση αξιοπιστίας; Και πόσο ακόμα θα ανέχεται η κοινοβουλευτική του ομάδα να μετατρέπεται σε πιόνι στη σκακιέρα της εξουσίας ενός και μόνο ανθρώπου;
