Σενάρια που παγώνουν αίμα και προκαλούν συναγερμό στη διεθνή σκηνή φέρνει στο φως νέα ανάλυση, καθώς ένα ενδεχόμενο αιφνιδιαστικό τέλος του πολέμου από τις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς ξεκάθαρη συμφωνία δεν αποκλείεται να μετατραπεί σε θρίαμβο για την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με την εκτίμηση, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σημάνει απαραίτητα ήττα για το ιρανικό καθεστώς. Αντίθετα, μπορεί να του δώσει την ευκαιρία να αναδειχθεί πιο ισχυρό, έχοντας αντέξει τις σφοδρές επιθέσεις και έχοντας ήδη αποδείξει ότι μπορεί να χτυπήσει καίρια ενεργειακά νεύρα της περιοχής.
Το μεγάλο «όπλο» της Τεχεράνης δεν είναι η απόλυτη στρατιωτική υπεροχή, αλλά η ικανότητα να ελέγχει κρίσιμα σημεία, όπως οι θαλάσσιες οδοί και κυρίως τα Στενά του Ορμούζ – μια αρτηρία ζωής για το παγκόσμιο πετρέλαιο. Εκεί, όπως τονίζουν αναλυτές, μπορεί να επιβάλει τους δικούς της όρους και να κρατά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία σε ομηρία.
Την ίδια στιγμή, τα κράτη του Κόλπου εμφανίζονται ιδιαίτερα ανήσυχα. Φοβούνται ότι θα πληρώσουν τον λογαριασμό ενός πολέμου που δεν ξεκίνησαν, βλέποντας την περιοχή να μένει εκτεθειμένη απέναντι σε ένα Ιράν που δεν ηττήθηκε, αλλά «σκλήρυνε».
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο εκρηκτική λόγω της κλιμάκωσης και των λαθών εκτίμησης. Η εξόντωση της ηγεσίας του Ιράν, που θεωρήθηκε ότι θα γονάτιζε το σύστημα, φαίνεται πως είχε το αντίθετο αποτέλεσμα: συσπείρωσε το καθεστώς και ενίσχυσε τα πιο ακραία αντανακλαστικά του.
Αντί για διάλυση, το ιρανικό σύστημα έδειξε ανθεκτικότητα. Με βαθιές δομές εξουσίας και εμπειρία δεκαετιών σε κρίσεις και κυρώσεις, όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά προσαρμόστηκε και αντεπιτέθηκε με ασύμμετρους τρόπους.
Το μήνυμα που στέλνει η Τεχεράνη είναι ξεκάθαρο: δεν χρειάζεται να κερδίσει τον πόλεμο στο πεδίο – αρκεί να προκαλεί κόστος. Και αυτό ήδη φαίνεται, με τις τιμές της ενέργειας να πιέζονται και την παγκόσμια οικονομία να δέχεται κραδασμούς.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο; Οι δυνατότητες αντίδρασης του Ιράν δεν περιορίζονται στη Μέση Ανατολή. Διαθέτει δίκτυα και επιρροή που μπορούν να ενεργοποιηθούν παγκοσμίως, μεταφέροντας τη σύγκρουση πολύ πέρα από τα σύνορα της περιοχής.
Έτσι, ένα πρόωρο τέλος του πολέμου χωρίς σαφείς όρους δεν θα είναι ειρήνη. Θα είναι μια εύθραυστη παύση πριν από κάτι μεγαλύτερο, με το Ιράν πιο θυμωμένο, πιο τολμηρό και πιο επικίνδυνο από ποτέ.
