Η στρατιωτική σύγκρουση που πυροδότησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με το Ισραήλ κατά του Ιράν εξελίσσεται σε ένα επικίνδυνο και αποτυχημένο εγχείρημα, παρά την προσπάθεια των δυτικών μέσων να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα. Πίσω από την επικοινωνιακή «ωραιοποίηση», η εικόνα στο πεδίο δείχνει μια υπερδύναμη που όχι μόνο δεν ελέγχει την κατάσταση, αλλά φαίνεται να βυθίζεται σε στρατιωτικό και οικονομικό αδιέξοδο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, με τη γνωστή αλαζονική του ρητορική, έσπευσε να προαναγγείλει τη λήξη των επιχειρήσεων μέσα σε λίγες ημέρες, θέτοντας ως ορόσημο το διάστημα 20–22 Μαρτίου. Ωστόσο, αυτή η δήλωση μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο παρά με ρεαλιστική εκτίμηση, καθώς το Ιράν όχι μόνο δεν δείχνει διάθεση για διαπραγματεύσεις, αλλά εμφανίζεται να έχει ανακτήσει την πρωτοβουλία.
Παράλληλα, σύμφωνα με αμερικανικά μέσα, οι ίδιοι οι στρατιωτικοί των ΗΠΑ έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν στον Τραμπ σενάρια απεμπλοκής. Το γεγονός αυτό από μόνο του αποκαλύπτει το μέγεθος της αποτυχίας: όταν ο στρατός σχεδιάζει ήδη την έξοδο, η «νίκη» έχει ουσιαστικά χαθεί.
Αν και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υποστηρίζουν ότι έχουν πλήξει χιλιάδες στόχους στο Ιράν, η απάντηση της Τεχεράνης υπήρξε σφοδρή και αποτελεσματική. Οι ιρανικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Φρουροί της Επανάστασης, έχουν εξαπολύσει χιλιάδες πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, προκαλώντας σοβαρά πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο και αναγκάζοντας ακόμα και αεροπλανοφόρα να αποσυρθούν λόγω ζημιών. Την ίδια ώρα, ισραηλινές πόλεις έχουν δεχθεί εκτεταμένες καταστροφές.
Το οικονομικό κόστος της επιχείρησης έχει ήδη εκτοξευθεί σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, γεγονός που επιβαρύνει περαιτέρω μια ήδη πιεσμένη αμερικανική οικονομία. Και ενώ ο Τραμπ προσπαθεί να μεταθέσει ευθύνες, ζητώντας στήριξη από το ΝΑΤΟ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι κρατούν αποστάσεις, αρνούμενοι να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που δεν θεωρούν δικό τους.
Η αντίδραση του Τραμπ ήταν χαρακτηριστική: επιθετικός, προσβλητικός και αποκαλυπτικός της νοοτροπίας του. Αμφισβήτησε ανοιχτά τη χρησιμότητα του ΝΑΤΟ, απείλησε με αποχώρηση δυνάμεων από την Ευρώπη και επιχείρησε να εκβιάσει συμμάχους, δείχνοντας για ακόμη μία φορά ότι αντιμετωπίζει τις διεθνείς σχέσεις ως προσωπική του υπόθεση.
Την ίδια στιγμή, η Τεχεράνη διαψεύδει κατηγορηματικά κάθε σενάριο μυστικών διαπραγματεύσεων, κατηγορώντας τις ΗΠΑ για παραπληροφόρηση. Η στάση αυτή ενισχύει την εικόνα ενός πολέμου που όχι μόνο δεν βαίνει προς εκτόνωση, αλλά ενδέχεται να κλιμακωθεί περαιτέρω.
Ο ίδιος ο Τραμπ επιχειρεί να δικαιολογήσει την επίθεση με το επιχείρημα ότι «απέτρεψε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο». Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού: η έναρξη μιας μεγάλης σύγκρουσης παρουσιάζεται ως πράξη ειρήνης. Στην πραγματικότητα, η πολιτική του φαίνεται να φέρνει τον κόσμο πιο κοντά σε γενικευμένη ανάφλεξη, παρά να την αποτρέπει.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ακόμη και φωνές από το στρατιωτικό κατεστημένο προειδοποιούν για τον κίνδυνο καταστροφής. Η επιχείρηση στο Ιράν δεν εμφανίζεται πλέον ως επίδειξη ισχύος, αλλά ως παράδειγμα κακού σχεδιασμού και πολιτικής ανευθυνότητας.
Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή μιας επικίνδυνης στρατηγικής χωρίς σαφή στόχο, με έναν πρόεδρο που λειτουργεί παρορμητικά και αδυνατεί να διαχειριστεί τις συνέπειες των επιλογών του. Αντί για αποφασιστική ηγεσία, ο Τραμπ δείχνει να οδηγεί τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια βαθιά κρίση — στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική.







Ας πει κάποιος στο μα@@κα να αφήσει ήσυχες τις χώρες του κόσμου. Άλλο οι γυναίκες και οι ανωμαλίες του και άλλο οι αθώοι άνθρωποι που χάνουν τις ζωές τους. Στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα σιχαμένε!
Γύρνα το στη woke ατζέντα πρόεδρε. Δεν είσαι για σοβαρά πράγματα