Σε ένα άρθρο-καταπέλτη στο Middle East Forum, ο γνωστός αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν υποστηρίζει πως η βρετανική παρουσία στην Κύπρο έχει χάσει κάθε στρατηγική νομιμοποίηση. Με αφορμή την αναίτια επίθεση ιρανικού drone στη βάση του Ακρωτηρίου στις 2 Μαρτίου 2026, ο Ρούμπιν θέτει το επιτακτικό ερώτημα: Ποιος ο λόγος ύπαρξης των βάσεων, όταν το Λονδίνο αδυνατεί ή αρνείται να τις χρησιμοποιήσει για την ασφάλεια της Δύσης;
Από την Αυτοκρατορική ισχύ στην παρακμή
Ο Ρούμπιν ανατρέχει στην ιστορία, υπενθυμίζοντας πως η διατήρηση του «κυρίαρχου ελέγχου» στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια το 1960 ήταν ένας επώδυνος συμβιβασμός για την Κύπρο. Τότε, οι βάσεις εξυπηρετούσαν τα βρετανικά συμφέροντα «ανατολικά του Σουέζ». Σήμερα, όμως, το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά:
Brexit: Η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ αλλοίωσε τη σχέση της με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Στρατηγική απραξία: Η κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ επικρίνεται σφοδρά διότι αρνείται στις ΗΠΑ τη χρήση των βάσεων, την ώρα που ο Εμανουέλ Μακρόν επιδεικνύει έμπρακτη στήριξη στη Λευκωσία.
«Βρετανικά θέρετρα» αντί για στρατηγικούς κόμβους
Ο αναλυτής χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, παρομοιάζοντας τις βάσεις με… θέρετρα αναψυχής για έναν στρατό σε παρακμή. Καταγγέλλει τη στάση του Λονδίνου, το οποίο:
–Αρνείται να στείλει αεροπλανοφόρο στην Ανατολική Μεσόγειο.
–Ανέχεται την παράνομη ανάπτυξη τουρκικών F-16 στα κατεχόμενα.
-Παραχωρεί κυριαρχία στα νησιά Τσάγκος, αλλά επιμένει στον αποικιακό έλεγχο της κυπριακής γης.
Η πρόκληση προς Τραμπ και Ρούμπιο
Ο Ρούμπιν καλεί την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ και τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο να πάρουν θέση εκεί που η κυπριακή διπλωματία δυσκολεύεται:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να χαρακτηρίσουν το Ηνωμένο Βασίλειο ως δύναμη κατοχής στην Κύπρο, δίπλα στην Τουρκία», τονίζει χαρακτηριστικά.
Η πρότασή του είναι σαφής: Πλήρης απόδοση της κυριαρχίας στην Κυπριακή Δημοκρατία, «από το ακρωτήριο Αρναούτης έως το Ριζοκάρπασο». Οι βάσεις δεν χρειάζεται να κλείσουν, αλλά να λειτουργούν υπό καθεστώς μίσθωσης (όπως η Σούδα ή η Ρότα), με τις ΗΠΑ να έχουν τον πρώτο λόγο αντί μιας Βρετανίας που μοιάζει πλέον με «απρόθυμο εταίρο».
«Ούτε επιθυμητή, ούτε αναγκαία η βρετανική παρουσία»
Για τον Μάικλ Ρούμπιν, 65 χρόνια μετά την ανεξαρτησία, η βρετανική παρουσία είναι πλέον «ούτε επιθυμητή, ούτε αναγκαία». Η Ουάσιγκτον οφείλει να πιέσει για το τέλος αυτού του αποικιακού αναχρονισμού, διασφαλίζοντας παράλληλα τη σταθερότητα στην περιοχή μέσω μιας απευθείας συνεργασίας με τη Λευκωσία.
