Το Λουτράκι βυθίστηκε στο πένθος το απόγευμα της 1ης Μαρτίου. Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον 17χρονο Αλέξη μετατράπηκε σε μια σιωπηλή κραυγή που σκέπασε ολόκληρη την πόλη.
Από νωρίς, έξω από το σπίτι της οικογένειας, συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι. Παιδιά με σκυμμένα κεφάλια, φίλοι που κρατούσαν λευκά λουλούδια, γείτονες που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αποχαιρετούσαν ένα παιδί μόλις 17 ετών. Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν θύμιζαν αρχαία τραγωδία. Η μητέρα απαρηγόρητη, τα αδέλφια του σε κατάσταση σοκ, μια οικογένεια διαλυμένη από το ανείπωτο κακό.
Οι φίλοι του Αλέξη σήκωσαν το φέρετρο στα χέρια και το συνόδευσαν μέχρι το κοιμητήριο. «Όπως πηγαίναμε βόλτα», ψιθύριζαν μέσα στα δάκρυα, δίνοντας την πιο σπαρακτική εικόνα της ημέρας. Ένα τελευταίο περπάτημα, μια υπόσχεση αγάπης που δεν θα σβήσει.
Στο πλευρό της οικογένειας στάθηκαν συμμαθητές, καθηγητές, φίλοι, αλλά και πλήθος κόσμου από κάθε γωνιά της πόλης. Παρούσα και η βορειοηπειρωτική αλβανική κοινότητα, δείχνοντας πως ο πόνος δεν γνωρίζει σύνορα.
Δεν ήταν μια τυπική τελετή. Ήταν μια κοινωνία που λύγισε. Ένα παιδί που έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο «γιατί» που αιωρείται πάνω από το Λουτράκι και δεν βρίσκει απάντηση.
