Η εγκύκλιος που υπέγραψε ο Γενικός Γραμματέας Εμπορίου στις 18 Φεβρουαρίου 2026 δεν αποτελεί μια ακόμη τυπική διοικητική πράξη. Λειτουργεί ως επίσημη επιβεβαίωση μιας πραγματικότητας που τα ελληνικά νοικοκυριά βιώνουν καθημερινά: η ακρίβεια έχει μετατραπεί σε ασφυκτικό κλοιό και η κυβέρνηση του Μητσοτάκη αδυνατεί – ή αρνείται – να τη συγκρατήσει.
Με αφορμή τον υπολογισμό του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή για τον Φεβρουάριο, το ίδιο το κράτος καταγράφει με αριθμούς αυτό που η κοινωνία φωνάζει εδώ και χρόνια: το διαθέσιμο εισόδημα εξανεμίζεται με ρυθμούς ταχύτερους από κάθε αύξηση μισθού. Το κυβερνητικό αφήγημα περί «αντίδοτου μέσω αύξησης εισοδημάτων» μοιάζει πλέον με επικοινωνιακή κατασκευή χωρίς αντίκρισμα στην αγορά.
Τα επίσημα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το κύμα ανατιμήσεων δεν περιορίζεται σε επιμέρους κατηγορίες προϊόντων. Διατρέχει το σύνολο της καθημερινότητας: τρόφιμα, στέγαση, ενέργεια, υγεία, μεταφορές, υπηρεσίες. Οι έρευνες οικονομικού κλίματος του Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών αποτυπώνουν μια κοινωνία σε διαρκή πίεση, με μεγάλο ποσοστό νοικοκυριών να δηλώνει ότι δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες. Η εικόνα δεν συνάδει με την κυβερνητική ρητορική περί «ισχυρής ανάπτυξης», αλλά με μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα και πιο ακριβή και αβέβαιη.
Η περίοδος 2021-2025 άφησε βαθύ αποτύπωμα στο κόστος ζωής. Οι αυξήσεις σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες υπερέβησαν, σε πολλές περιπτώσεις, τον μέσο πληθωρισμό, διαβρώνοντας την αγοραστική δύναμη. Σε τρόφιμα, ενέργεια και ενοίκια, οι ανατιμήσεις επιβάρυναν δυσανάλογα τα χαμηλότερα και μεσαία εισοδήματα. Το αποτέλεσμα ήταν η μετατόπιση ολοένα μεγαλύτερου μέρους του οικογενειακού προϋπολογισμού σε στοιχειώδεις ανάγκες, περιορίζοντας δραστικά κάθε περιθώριο αποταμίευσης ή κατανάλωσης πέραν των απολύτως απαραίτητων.
Η επιβάρυνση δεν περιορίζεται στα βασικά. Οι μετακινήσεις, η εκπαίδευση, η ιδιωτική ασφάλιση και μια σειρά υπηρεσιών που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δεδομένες για τη μεσαία τάξη, καθίστανται ολοένα πιο δυσπρόσιτες. Τα στοιχεία της Eurostat κατατάσσουν διαχρονικά την Ελλάδα χαμηλά σε όρους αγοραστικής δύναμης στην ΕΕ, γεγονός που εντείνει την αίσθηση απόκλισης ανάμεσα στους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς και την πραγματική οικονομία.
Ενδεικτική λίστα με αυξήσεις Δεικτών Τιμών Καταναλωτή:
Η κριτική προς την κυβέρνηση εστιάζει στην απουσία αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου της αγοράς και στη δυσκολία περιορισμού φαινομένων υπερκερδών. Παρά τις εξαγγελίες για παρεμβάσεις, η αίσθηση που κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι ότι τα μέτρα δεν επαρκούν για να αναχαιτίσουν το κύμα ανατιμήσεων. Η ακρίβεια αποκτά πλέον δομικά χαρακτηριστικά και διαβρώνει την κοινωνική συνοχή, καθώς οι πολίτες καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε λογαριασμούς, ενοίκιο και βασική διατροφή.
Το κυρίαρχο ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθιά πρακτικό και καθημερινό: επαρκεί το εισόδημα μέχρι το τέλος του μήνα; Όσο η απάντηση για χιλιάδες νοικοκυριά παραμένει αβέβαιη, η πολιτική ευθύνη βαραίνει την εκάστοτε κυβέρνηση. Και στην παρούσα συγκυρία, η πίεση συγκεντρώνεται στο Μέγαρο Μαξίμου, που καλείται να αποδείξει ότι διαθέτει σχέδιο ουσιαστικής ανακούφισης – όχι απλώς διαχείρισης της δυσαρέσκειας.
