Ο αποχωρισμός από τον σκύλο μας, έστω και για λίγες ημέρες, είναι από τις πιο δύσκολες στιγμές για κάθε κηδεμόνα. Επαγγελματικές υποχρεώσεις ή διακοπές σε προορισμούς όπου δεν μπορεί να μας ακολουθήσει ο τετράποδος φίλος μας, συχνά καθιστούν αναπόφευκτη την προσωρινή απουσία. Το ερώτημα όμως παραμένει: πώς αντιλαμβάνεται ο σκύλος τον χρόνο μακριά μας και τι αισθάνεται όταν επιστρέφουμε;

Οι σκύλοι δεν «μετρούν» τον χρόνο όπως οι άνθρωποι. Δεν ξεχωρίζουν τις ημέρες ή τις ώρες, αλλά βασίζονται στη ρουτίνα τους. Ταΐσματα, βόλτες, ώρες ξεκούρασης και επιστροφής στο σπίτι αποτελούν τα σημεία αναφοράς τους. Όταν αυτή η αλληλουχία διαταράσσεται, ο σκύλος καταλαβαίνει ότι κάτι έχει αλλάξει, χωρίς να γνωρίζει πότε ακριβώς θα τελειώσει.

Κατά τη διάρκεια της απουσίας μας, ο σκύλος καλείται να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες. Η αλλαγή ανθρώπων φροντίδας, ακόμα κι αν πρόκειται για οικεία πρόσωπα, μπορεί να του προκαλέσει ανασφάλεια. Το ίδιο ισχύει και για την αλλαγή περιβάλλοντος, όταν φιλοξενείται σε διαφορετικό σπίτι, γεμάτο άγνωστες μυρωδιές και ερεθίσματα. Αν συνυπάρχουν και άλλα κατοικίδια, η προσαρμογή γίνεται ακόμη πιο απαιτητική, ιδίως για σκύλους με περιορισμένη κοινωνικοποίηση.

Όταν έρθει η στιγμή της επιστροφής, ο σκύλος αντιλαμβάνεται την παρουσία μας πριν καν μας δει: από τη μυρωδιά, τη φωνή ή τον γνώριμο ήχο του αυτοκινήτου. Η αντίδρασή του είναι άμεση και έντονη. Η ουρά κινείται ασταμάτητα, το σώμα γεμίζει ενέργεια, ενώ δεν λείπουν τα γαβγίσματα ή τα κλαψουρίσματα.

Τα συναισθήματα που βιώνει εκείνη τη στιγμή είναι σύνθετα. Κυριαρχεί η ανακούφιση, καθώς το άγχος του αποχωρισμού υποχωρεί. Για κάποιους σκύλους, μπορεί να εμφανιστεί και μια μορφή «θυμού», με απόσταση ή επίμονο γάβγισμα, ως τρόπος εκτόνωσης της έντασης που προηγήθηκε. Πάνω απ’ όλα όμως, ξεχωρίζει η χαρά: η επιστροφή στην οικεία μυρωδιά, στην αγκαλιά και στη ζωή που γνωρίζει.

Οι πρώτες στιγμές μετά την επανένωση είναι καθοριστικές. Μια ήρεμη βόλτα, λίγος ποιοτικός χρόνος ή απλώς η φυσική επαφή βοηθούν τον σκύλο να επανέλθει στη ρουτίνα του και να αποβάλει το στρες. Με αυτόν τον τρόπο, ο αποχωρισμός της επόμενης φοράς γίνεται λιγότερο επώδυνος — τόσο για εκείνον όσο και για εμάς.