Μπροστά σε μια αγορά εργασίας που μοιάζει σαν λαβύρινθος, χιλιάδες νέοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο. Οι αγγελίες «βουλιάζουν» από αιτήσεις, οι συνεντεύξεις μοιάζουν με άδειες αίθουσες, και τα αυτοματοποιημένα φίλτρα απορρίπτουν βιογραφικά πριν καν τα διαβάσουν, αφήνοντας πολλούς να αισθάνονται αόρατοι.

Σε αυτό το σκηνικό, η Gen Z στρέφεται σε εφαρμογές γνωριμιών όπως Tinder, Bumble ή Grindr. Εκεί, ένα «match» λειτουργεί σαν χτύπος παλμού δημιουργώντας άμεση σύνδεση όπου η ανθρώπινη επαφή ξεπερνά τον ψυχρό αλγόριθμο.

Περίπου το ένα τρίτο των χρηστών δηλώνει ότι χρησιμοποιεί αυτά τα προφίλ και για επαγγελματικούς σκοπούς, εμφανίζοντας τίτλους εργασίας και κλάδους, σαν να στήνει ένα ψηφιακό «περίπτερο» των δυνατοτήτων του.

Παρά τη χρησιμότητά τους, οι εφαρμογές δεν λύνουν όλα τα προβλήματα. Τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής επαφής γίνονται θολά, και η εμφάνιση ή η κοινωνική ευχέρεια μερικές φορές παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από τις δεξιότητες.

Παρ’ όλα αυτά, για πολλούς νέους, αυτά τα ψηφιακά «μονοπάτια» αποτελούν πλέον έναν τρόπο να ακουστούν και να βρουν ευκαιρίες σε μια αγορά εργασίας που συχνά μοιάζει κλειστή και άκαμπτη.