Το μήνυμα από το Πεκίνο είναι καθαρό και ψυχρό, χωρίς περιθώρια παρερμηνείας. Σε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο εμπόριο θυμίζει πεδίο σύγκρουσης και οι ισορροπίες αλλάζουν με κινήσεις ισχύος, η Κίνα επιλέγει να εμφανιστεί έτοιμη, οργανωμένη και αποφασισμένη. Με μια κίνηση που φανερώνει προετοιμασία για σκληρές αναμετρήσεις, το Πεκίνο ενισχύει το διαπραγματευτικό του επιτελείο απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς του εταίρους.
Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής, βρίσκεται ο διορισμός του Τζιανγκ Τσενγκχουά στη θέση του αναπληρωτή εμπορικού εκπροσώπου. Πρόκειται για αξιωματούχο με βαθιά γνώση των εξαγωγικών ελέγχων και των περιφερειακών εμπορικών συμφωνιών, αλλά και με εμπειρία στις διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον, έχοντας συμμετάσχει στη συμφωνία επενδύσεων Κίνας–ΗΠΑ που «πάγωσε» όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε την προεδρία το 2017.
Η αλλαγή προσώπων δεν είναι τυχαία. Η Κίνα εισέρχεται στο 2026 με δύο βασικές προτεραιότητες, μια σταθερή εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα αποτρέψει ασφυκτικούς δασμούς και θα διατηρήσει την πρόσβασή της στη μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά του κόσμου, και την προώθηση της υποψηφιότητάς της για ένταξη στη Συνολική και Προοδευτική Συμφωνία για τη Διασυνοριακή Εταιρική Σχέση στον Ειρηνικό.
Παράλληλα, το Πεκίνο επιχειρεί να εκπέμψει εικόνα αποφασιστικότητας απέναντι στην Ταϊβάν και στους συμμάχους της, τη στιγμή που δηλώσεις από την Ιαπωνία αναζωπυρώνουν ανησυχίες για πιθανή κλιμάκωση στην περιοχή. Οι φόβοι των επιχειρήσεων δεν είναι θεωρητικοί, καθώς η Κίνα έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τους εξαγωγικούς ελέγχους, ιδιαίτερα στις σπάνιες γαίες, ως εργαλείο πίεσης.
Στο εσωτερικό, η χώρα βρίσκεται σε διαδικασία αναθεώρησης του εμπορικού της πλαισίου, ακόμη και με κανόνες που αποκλίνουν από τα πρότυπα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Η κλιμάκωση των ελέγχων στις σπάνιες γαίες τον περασμένο Οκτώβριο ερμηνεύτηκε από διπλωμάτες ως σαφής προειδοποίηση προς την Ουάσινγκτον για το εύρος της κινεζικής ισχύος στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.
Την ίδια στιγμή, η εμπειρία του Τζιανγκ στις περιφερειακές συμφωνίες θεωρείται κρίσιμη για τις φιλοδοξίες της Κίνας στον Ειρηνικό. Η ένταξη στη συγκεκριμένη εμπορική ένωση προϋποθέτει βαθιές μεταρρυθμίσεις, μείωση δασμών και περιορισμό των κρατικών ενισχύσεων, δεσμεύσεις για τις οποίες πολλοί διαπραγματευτές εξακολουθούν να εκφράζουν σοβαρές αμφιβολίες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Πεκίνο δεν προσέρχεται πλέον στις εμπορικές μάχες απροετοίμαστο.
