Η επίσημη πρόσκληση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τον Ντόναλντ Τραμπ για συμμετοχή ως ιδρυτικό μέλος στο νέο «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα» δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη διπλωματική είδηση. Πρόκειται για μια κομβική γεωπολιτική εξέλιξη που επανακαθορίζει ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, αναδεικνύοντας με εκκωφαντικό τρόπο την αναβάθμιση της Τουρκίας και, ταυτόχρονα, τη στρατηγική ανυπαρξία της Ελλάδας.
Η Άγκυρα, παρά τις ανοιχτές συγκρούσεις της με το Ισραήλ και τη ρητορική έντασης του Ερντογάν, όχι μόνο δεν απομονώνεται, αλλά ενσωματώνεται στον σκληρό πυρήνα της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής της Γάζας, με τις αμερικανικές «ευλογίες».
Το νέο θεσμικό σχήμα και ο ρόλος-κλειδί της Τουρκίας
Το Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα συγκροτήθηκε μετά την εκεχειρία του Σεπτεμβρίου 2025, με αποστολή τη διοίκηση, την ανοικοδόμηση και τη μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση της περιοχής. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ως ιδρυτικός πρόεδρος του οργάνου, απέστειλε επίσημη επιστολή στον Τούρκο Πρόεδρο στις 16 Ιανουαρίου 2026, καλώντας τον να συμμετάσχει στον ιδρυτικό πυρήνα.
Παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Ισραήλ, η Τουρκία τοποθετείται ισότιμα δίπλα σε χώρες όπως η Αίγυπτος και το Κατάρ, που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις. Η επιλογή αυτή αποτυπώνει ξεκάθαρα τη βούληση των ΗΠΑ να αναθέσουν στην Άγκυρα ρόλο ρυθμιστή και εγγυητή, όχι μόνο στη Γάζα αλλά ευρύτερα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Επιβεβαίωση από την Άγκυρα – Σιωπή από την Αθήνα
Η τουρκική προεδρία επιβεβαίωσε άμεσα την πρόσκληση, με τον διευθυντή επικοινωνίας της να ανακοινώνει δημόσια τη συμμετοχή Ερντογάν ως ιδρυτικού μέλους. Αντίθετα, από την ελληνική πλευρά επικρατεί για ακόμη μία φορά αμήχανη σιωπή.
Ούτε στρατηγική αντίδραση, ούτε διπλωματική πρωτοβουλία, ούτε καν στοιχειώδης προβληματισμός για τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης στα εθνικά συμφέροντα.
Η διοίκηση της Γάζας και ο αμερικανικός έλεγχος
Το νέο πλαίσιο προβλέπει τη δημιουργία Εθνικής Επιτροπής Διοίκησης της Γάζας, αποτελούμενης από Παλαιστίνιους τεχνοκράτες, με καθαρά διαχειριστικό ρόλο. Οι κρίσιμες αποφάσεις, όμως, δεν θα λαμβάνονται επί τόπου, αλλά θα περνούν από το Συμβούλιο Ειρήνης, το οποίο τελεί υπό άμεση αμερικανική καθοδήγηση.
Στο Εκτελεστικό Συμβούλιο συμμετέχουν πρόσωπα με τεράστια πολιτική και οικονομική επιρροή, διαμορφώνοντας ένα υπερκείμενο κέντρο εξουσίας, στο οποίο η Τουρκία αποκτά πρόσβαση και λόγο. Αυτό από μόνο του συνιστά στρατηγική αναβάθμιση πρώτου μεγέθους.
Η Τουρκία ως περιφερειακός επιτηρητής
Ιδιαίτερη σημασία έχει η συμμετοχή Τούρκων αξιωματούχων και στο Εκτελεστικό Συμβούλιο Γάζας, που υποστηρίζει τον Ύπατο Εκπρόσωπο και συνεργάζεται με τη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης. Ουσιαστικά, η Άγκυρα αποκτά ρόλο επιτηρητή ασφάλειας και πολιτικής σταθερότητας, με έμμεσες αλλά σαφείς προεκτάσεις και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν στην Τουρκία ρόλο περιφερειακού τοποτηρητή, ενώ η Ελλάδα απουσιάζει πλήρως από τον σχεδιασμό.
Η γεωπολιτική αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου άκριτης ευθυγράμμισης, παθητικής διπλωματίας και επικοινωνιακής εξωτερικής πολιτικής από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τον Γιώργο Γεραπετρίτη να λειτουργεί περισσότερο ως διαχειριστής ισορροπιών παρά ως φορέας εθνικής στρατηγικής.
Η Ελλάδα επένδυσε μονοδιάστατα στη ρητορική του «καλού συμμάχου», χωρίς να χτίσει πραγματικά ερείσματα ισχύος. Και το αποτέλεσμα είναι σήμερα να βλέπει την Τουρκία –τον βασικό αναθεωρητικό της αντίπαλο– να αναβαθμίζεται θεσμικά, πολιτικά και στρατηγικά από την Ουάσινγκτον.
Μεγάλη ανησυχία για τα ελληνικά συμφέροντα
Η ανάδειξη της Τουρκίας σε κεντρικό παίκτη της μεταπολεμικής Γάζας δεν είναι μια μακρινή υπόθεση που αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Αγγίζει άμεσα την Κύπρο, το Αιγαίο, τις θαλάσσιες ζώνες, την ενεργειακή ασφάλεια και τον ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή.
Όταν η Άγκυρα συνομιλεί ως ισότιμος εταίρος με τις ΗΠΑ για τη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου, η Αθήνα κινδυνεύει να μετατραπεί σε γεωπολιτικό κομπάρσο.
Η συμμετοχή της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα αποτελεί στρατηγική νίκη της Άγκυρας και ταυτόχρονα ηχηρή ήττα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η ηγεσία του ΥΠΕΞ φέρουν ακέραιη την ευθύνη για το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται καν στο τραπέζι, την ώρα που διαμορφώνονται κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της περιοχής.
Σε έναν κόσμο που αναδιατάσσεται βίαια, η γεωπολιτική απουσία δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επικίνδυνη επιλογή.
Ο Κούλης θα μας κάτσει στον σβέρκο μέχρι τον Απρίλιο του 2027 δυστυχώς το μακελειό κάνει αντιπολίτευση και ένας Βελόπουλος αλλά ο κόσμος είναι στον κόσμο του και δεν ακολουθεί.