Το κρίσιμο ερώτημα για την πιθανότατη πολεμική σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν, είναι το εάν μπορεί η Τεχεράνη να χτυπήσει αμερικανικό αεροπλανοφόρο , το οποίο συνοδεύει ομάδα μάχης πλοίων και 60 αεροσκάφη το λιγότερο.
Το Ιράν διαθέτει πυραύλους αρκετά γρήγορους για να απειλήσουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία, αλλά όχι τους αισθητήρες που χρειάζονται για να τους εντοπίσουν.
Ενάντια σε ένα κινητό αεροπλανοφόρο που προστατεύεται από πολυεπίπεδες άμυνες, η υπερηχητική ταχύτητα από μόνη της δεν επαρκεί για να εγγυηθεί ένα αποφασιστικό χτύπημα, αναφέρει η εφημερίδα indiatoday.in.
Καθώς οι εντάσεις στη Δυτική Ασία σιγοβράζουν, η άφιξη της ομάδας μάχης αεροπλανοφόρων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ με επικεφαλής το USS Abraham Lincoln στη βόρεια Αραβική Θάλασσα, έχει αναζωπυρώσει ένα μακροχρόνιο ερώτημα στους στρατιωτικούς κύκλους: θα μπορούσε το Ιράν ρεαλιστικά να απειλήσει ή ακόμα και να βυθίσει ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο;
Στα χαρτιά, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα είχε πλέον την επιλογή να διατάξει αεροπορικές επιθέσεις στο Ιράν σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Το USS Abraham Lincoln, ένα πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο κλάσης Nimitz, μεταφέρει μαζί του περίπου 60 μαχητικά αεροσκάφη F/A-18 Super Hornet, έχοντας μεγάλες εκτάσεις του ιρανικού εδάφους σε απόσταση βολής.
Η συμβατική αεροπορία του Ιράν θεωρείται ευρέως ξεπερασμένη και περιορισμένη.
Χρόνια κυρώσεων έχουν αφήσει την Τεχεράνη με έναν συρρικνούμενο στόλο γερασμένων μαχητικών αεροσκαφών, πολύ λιγότερα από τα μαχητικά αεροσκάφη που χωράνε σε ένα μόνο αμερικανικό αεροπλανοφόρο.
Εκεί που το Ιράν αντισταθμίζει, ωστόσο, είναι στην τεχνολογία πυραύλων.
Η Τεχεράνη έχει κατασκευάσει ένα από τα πιο ποικίλα πυραυλικά οπλοστάσια στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων βαλλιστικών πυραύλων βραχείας, μεσαίας και μεσαίας εμβέλειας, πυραύλων Κρουζ και, κυρίως, υπερηχητικών όπλων.
Οι υπερηχητικοί πύραυλοι ταξιδεύουν με ταχύτητες που υπερβαίνουν τα 5 Mach, μειώνοντας δραστικά τους χρόνους αντίδρασης για τους αμυνόμενους.
Το Ιράν ισχυρίζεται ότι έχει θέσει σε λειτουργία υπερηχητικά συστήματα όπως τον πύραυλο Fattah-2, το οποίο χρησιμοποιεί ένα υπερηχητικό όχημα ώθησης-ολίσθησης.
Μερικοί από τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν έχουν επίσης προσαρμοστεί για αντιπλοϊκούς ρόλους, μια ικανότητα που αποδείχθηκε έμμεσα το 2024, όταν οι αντάρτες Χούθι χρησιμοποίησαν πυραύλους και drones που παρέχονται από το Ιράν για να στοχεύσουν εμπορικά πλοία και πολεμικά πλοία στον Κόλπο του Άντεν.
Η Α/Α Ασπίδα του Αεροπλανοφόρου είναι η πολυεπίπεδη πυραυλική άμυνα των ΗΠΑ
Το Abraham Lincoln δεν επιχειρεί μόνο του. Προστατεύεται από μια ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρου που αποτελείται από καταδρομικά και αντιτορπιλικά εξοπλισμένα με το σύστημα μάχης Aegis, ένα από τα πιο προηγμένα δίκτυα ναυτικής αεράμυνας στον κόσμο.
Αυτή η αμυντική ομπρέλα λειτουργεί σε επίπεδα.
Το εξωτερικό στρώμα περιλαμβάνει συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου που έχουν σχεδιαστεί για να παρεμποδίζουν ή να προκαλούν σύγχυση στους εισερχόμενους πυραύλους.
Πέρα από αυτό υπάρχουν αναχαιτιστικά μεγάλης εμβέλειας όπως η οικογένεια Standard Missile. Κάθε αντιτορπιλικό εξοπλισμένο με Aegis μεταφέρει περίπου 90 πυραύλους αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένου του RIM-174 SM-6, ενός αναχαιτιστικού εκτεταμένης εμβέλειας με εμβέλεια που υπερβαίνει τα 400 χιλιόμετρα.
Οι νεότερες παραλλαγές του Standard Missile διαθέτουν επίσης αντιβαλλιστική ικανότητα πυραύλων, επιτρέποντάς τους να αναχαιτίζουν ορισμένες βαλλιστικές και υπερηχητικές απειλές κατά τη διάρκεια διαφορετικών φάσεων πτήσης.
Πώς μπορεί το Ιράν να επιχειρήσει ένα χτύπημα;
Οποιαδήποτε ιρανική προσπάθεια να χτυπήσει το Abraham Lincoln πιθανότατα θα βασιζόταν στον κορεσμό πυραύλων παρά στην ακρίβεια.
Οι ιρανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να εκτοξεύσουν εκατοντάδες drones μεγάλης εμβέλειας Shahed-136 μαζί με βαλλιστικούς και Κρουζ πυραύλους, με στόχο να κατακλύσουν τις άμυνες της ομάδας μάχης, και να αναγκάσουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία να χρησιμοποιήσουν τα αναχαιτιστικά τους.
Μόνο μετά την εξάντληση αυτών των αμυντικών στρωμάτων θα εκτοξεύονταν οι ιρανικοί υπερηχητικοί πύραυλοι υψηλότερης αξίας με την ελπίδα να επιτευχθεί ένα σημαντικό χτύπημα.
Η γεωγραφία θα διαμόρφωνε επίσης τις επιχειρήσεις. Το αμερικανικό αεροπλανοφόρο είναι απίθανο να επιχειρήσει σε περιορισμένα ύδατα όπως ο Περσικός Κόλπος ή ακόμα και ο Κόλπος του Ομάν, όπου οι παράκτιες πυραυλικές δυνάμεις του Ιράν θα έχουν μέγιστη εμβέλεια.
Αντ’ αυτού, το αμερικανικό αεροπλανοφόρο θα επιχειρούσε από την ανοιχτή Αραβική Θάλασσα, χρησιμοποιώντας το ορεινό έδαφος του Ομάν ως μερική γεωγραφική θωράκιση.
Παρά την πυραυλική του ικανότητα, το Ιράν αντιμετωπίζει έναν αποφασιστικό περιορισμό: την στόχευση.
Τα αεροπλανοφόρα δεν είναι σταθεροί στόχοι. Ένα αεροπλανοφόρο κλάσης Nimitz έχει εκτόπισμα πάνω από 100.000 τόνους, αλλά μπορεί να κινηθεί με ταχύτητες που υπερβαίνουν τους 25 κόμβους, καλύπτοντας εκατοντάδες μίλια κάθε μέρα.
Οι ομάδες μάχης των αεροπλανοφόρων αλλάζουν συνεχώς πορεία για να αποφύγουν τα προβλέψιμα μοτίβα κίνησης.
Για να χτυπήσει με επιτυχία έναν τέτοιο στόχο, το Ιράν θα απαιτούσε μια γρήγορη, ανθεκτική αλυσίδα εξόντωσης, που θα συνδυάζει δορυφορική επιτήρηση σε πραγματικό χρόνο, σύντηξη δεδομένων, συστήματα διοίκησης και ελέγχου και δυνατότητα άμεσης εκτόξευσης πυραύλων.
Προς το παρόν, το Ιράν δεν διαθέτει ένα αξιόπιστο σύστημα δορυφορικής παρακολούθησης σε σχεδόν πραγματικό χρόνο, αν και αυτή την διευκόλυνση θα μπορούσαν να την παρέχουν Ρώσοι ή Κινέζοι για λογαριασμό της Τεχεράνης.
