Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τραμπ, κινείται μέσα σε έναν ασφυκτικό χρονικό κλοιό. Μπροστά του δεν ανοίγεται ένας ορίζοντας ετών αλλά μια στενή λωρίδα χρόνου: εννέα μήνες, περίπου διακόσιες ογδόντα πέντε μέρες. Το ρολόι δεν απλώς μετρά, απειλεί. Δεν υπάρχει περιθώριο για μακρόσυρτες εκστρατείες, ούτε για πολέμους χωρίς τέλος. Κάθε του κίνηση πρέπει να είναι άμεση, θεαματική και να παράγει αποτέλεσμα εδώ και τώρα, αλλιώς χάνεται μέσα στη δίνη των εσωτερικών πιέσεων.
Ο Τραμπ δεν εμφανίζεται ως ο κλασικός πολεμοκάπηλος. Δεν είναι ο ηγέτης που διψά για γενικευμένη σύγκρουση. Θέλει να νικά, να επιβάλλεται, να εμφανίζεται ως ο απόλυτος παίκτης. Είναι εκκεντρικός, εγωκεντρικός, απρόβλεπτος ντιλαδόρος, ένας άνθρωπος που μισεί τις παρατεταμένες αιματοχυσίες αλλά λατρεύει την επιβολή της τάξης όπως εκείνος τη φαντάζεται. Μιας τάξης όπου, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες προηγούνται όλων. Κι όσο κι αν αυτό τρομάζει, παραμένει ο πιο επιδραστικός άνθρωπος στον κόσμο, με διαφορά.
Το 2026 ξεκίνησε με έναν κεραυνό που πάγωσε τη διεθνή κοινότητα. Η απαγωγή και σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, του Μαδούρο, χάρισε στον Τραμπ τη γρήγορη, θεαματική «νίκη» που αναζητούσε από την πρώτη στιγμή της δεύτερης θητείας του. Οι κατηγορίες περί ναρκωτικών λειτούργησαν ως εύθραυστο πρόσχημα. Η πραγματική αιτία βρισκόταν αλλού: στον φόβο ότι Ρωσία και Κίνα εδραιώνονται στη Βενεζουέλα, διεκδικώντας τον έλεγχο των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου της. Ό,τι κι αν ειπώθηκε επισήμως, αυτό που έγινε στον Μαδούρο ήταν μια πράξη απόλυτα λανθασμένη, μια κίνηση που έσπασε τα τελευταία όρια και άνοιξε μια σκοτεινή αλυσίδα εξελίξεων.
Καθώς ο κόσμος προσπαθούσε ακόμη να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί, ένας εμφανώς αναζωογονημένος Τραμπ επιχείρησε να κεφαλαιοποιήσει το σοκ. Η Γροιλανδία επανήλθε από το παρασκήνιο στο προσκήνιο της παγκόσμιας αγωνίας. Παράλληλα, απειλές άρχισαν να αιωρούνται πάνω από το Ιράν, βαριές σκιές απλώθηκαν στην Κούβα και ψίθυροι για «παραδειγματισμό» ακούστηκαν για την Κολομβία και το Μεξικό. Το μήνυμα ήταν ωμό και καθαρό: κανείς δεν πρέπει να δοκιμάζει την υπομονή του. Τα ανοιχτά μέτωπα του πλανήτη πρέπει να κλείσουν άμεσα, αλλιώς η Βενεζουέλα θα αποδειχθεί απλώς η αρχή.
Η ευρωπαϊκή απάντηση έμοιαζε περισσότερο με τραγική ειρωνεία παρά με σοβαρή αποτροπή. Κατόπιν αιτήματος της Δανίας, ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ δήλωσαν έτοιμες να στείλουν συνολικά τριάντα τέσσερις στρατιώτες για να «υπερασπιστούν» τη Γροιλανδία από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Γαλλία και Βρετανία απέστειλαν τις μεγαλύτερες ομάδες, η Γερμανία πρόσθεσε δεκατρείς στρατιωτικούς, Νορβηγία και Φινλανδία από δύο αξιωματικούς, άλλες χώρες από έναν. Κάποιες δίστασαν, άλλες αρνήθηκαν. Η εικόνα που σχηματίστηκε δεν ενέπνευσε ασφάλεια αλλά αποκάλυψε πόσο γυμνή είναι η Ευρώπη απέναντι σε μια αποφασισμένη υπερδύναμη.
Όσο ο Τραμπ διογκώνει την απειλητική του εικόνα, τόσο πληθαίνουν τα ερωτήματα. Στρέφεται πράγματι προς νέα θύματα ή παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι μπλόφας; Αν αυτή η επιθετική στάση δεν είναι στιγμιαία, ποιος θα βρεθεί επόμενος στο στόχαστρο; Και πόσο αντέχει ο κόσμος να ζει μέσα σε μια μόνιμη κατάσταση φόβου;
Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος του Αμερικανού προέδρου. Οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο πλησιάζουν και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τους Δημοκρατικούς να προηγούνται. Αν χάσει τη Βουλή, ο Τραμπ κινδυνεύει να εγκλωβιστεί πολιτικά. Τα μεγάλα του σχέδια θα μπλοκαριστούν και η θητεία του μπορεί να μετατραπεί σε έναν ατελείωτο εφιάλτη ερευνών και παραπομπών. Αυτό σημαίνει ότι κάθε στρατιωτική κίνηση πρέπει να είναι πολιτικά «ασφαλής», γρήγορη, φθηνή και αποτελεσματική. Οι μεγάλες χερσαίες εισβολές αποκλείονται σχεδόν απόλυτα.
Η Γροιλανδία, παρά τη ρητορική, δεν αποτελεί ρεαλιστικό στόχο για στρατιωτική προσάρτηση. Ο πληθυσμός δεν θα υποτασσόταν, η αμερικανική κοινή γνώμη δεν ενθουσιάζεται και μια ανοιχτή σύγκρουση με τη Δανία, σύμμαχο στο ΝΑΤΟ, θα προκαλούσε εσωτερική πολιτική έκρηξη. Το πολιτικό κέρδος θα ήταν ελάχιστο, τα προβλήματα τεράστια.
Το Ιράν και η Κούβα θεωρούνται διαχρονικοί εχθροί στη συλλογική συνείδηση των ΗΠΑ. Υπάρχουν ισχυρά λόμπι, εξόριστοι που ονειρεύονται ανατροπές, πολιτικά αντανακλαστικά που ευνοούν τη σύγκρουση. Όμως το Ιράν, παρά την εσωτερική του αστάθεια, παραμένει επικίνδυνο και ικανό να απαντήσει. Η Κούβα, αντίθετα, φαντάζει πιο αδύναμη, πιο «εύκολη». Και γι’ αυτό γίνεται τρομακτικά ελκυστική.
Πίσω από τη ρητορική ισχύος, οι στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ έχουν όρια. Η υπόθεση Μαδούρο έδειξε ότι ακόμη και περιορισμένες επιχειρήσεις απαιτούν μήνες προετοιμασίας. Πραγματικός πόλεμος δεν χωρά στο στενό χρονοδιάγραμμα του Τραμπ. Στον Περσικό Κόλπο δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ούτε μία ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρου. Στη Γροιλανδία έχουν απομείνει μόνο μερικές εκατοντάδες Αμερικανοί στρατιώτες. Αντίθετα, στην Καραϊβική πλέει μια τεράστια ναυτική δύναμη, περίπου το δώδεκα τοις εκατό ολόκληρου του αμερικανικού στόλου, σε απόσταση αναπνοής από την Κούβα.
Το πιο σκοτεινό αλλά και πιο πιθανό σενάριο είναι ένας ναυτικός αποκλεισμός της Κούβας και μια προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησής της. Αν αυτό πετύχει, ο Τραμπ θα μιλήσει για ιστορική νίκη και θα την εκμεταλλευτεί πολιτικά μέχρι την τελευταία στιγμή πριν από τις κάλπες. Περιορισμένα πλήγματα σε Μεξικό ή Κολομβία δεν μπορούν να αποκλειστούν αν κριθούν «ανυπάκουοι». Το Ιράν παραμένει στο βάθος, ως απειλή και πειρασμός, αλλά για να χτυπηθεί πρέπει όλα να ευθυγραμμιστούν. Ο Τραμπ φοβάται μόνο ένα πράγμα: να παγιδευτεί σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος.
Κι όμως, με εκείνον στο τιμόνι, το αδιανόητο έχει ήδη αρχίσει να μοιάζει πιθανό. Ο πλανήτης κρατά την ανάσα του. Το μέλλον δεν υπόσχεται σταθερότητα αλλά φόβο, ένταση και μια διαρκή μυρωδιά μπαρουτιού που πλανάται πάνω από τη Γη.
