Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα δεν ήταν απλώς στρατιωτικό χτύπημα. Ήταν σχέδιο δοκιμής ισχύος και μήνυμα προς κάθε καθεστώς που δεν συντάσσεται με την Ουάσιγκτον. Στην Τεχεράνη, οι αναλυτές καταγράφουν κάθε λεπτομέρεια με τρόμο: το Ιράν μοιάζει να είναι ο επόμενος στόχος, και η χρονική στιγμή φαίνεται προσεκτικά επιλεγμένη. Η αίσθηση πανικού στις ιρανικές στρατιωτικές και πολιτικές ελίτ δεν είναι ρητορική: το Ιράν γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τακτικές αιφνιδιασμού, ειδικές δυνάμεις και στρατηγικές σύμπραξης με συμμάχους για να επιβάλουν τετελεσμένα.
Δραματική έκκληση στον ΟΗΕ — προειδοποίηση για παγκόσμια αναστάτωση
Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν έστειλε επείγουσα έκκληση στο Συμβούλιο Ασφαλείας: η επίθεση στη Βενεζουέλα συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και απειλεί να διαρρήξει την παγκόσμια ισορροπία.
Το μήνυμα είναι σαφές: κάθε μονομερής ενέργεια, κάθε επέμβαση, κάθε στρατιωτική κίνηση θα έχει συνέπειες πέρα από την περιοχή της Λατινικής Αμερικής.
Η ρητορική είναι ανησυχητική: η Τεχεράνη μιλά για «αλυσιδωτές αντιδράσεις» που μπορεί να εκδηλωθούν μέσα σε ώρες, αν όχι λεπτά, με εμπλοκή γειτονικών κρατών και περιφερειακών δυνάμεων.
Το σημείο καμπής: μεταγωγικά και στρατιωτικό φορτίο στο Ιράν
Τουλάχιστον τέσσερα μεταγωγικά Il‑76 της Λευκορωσίας προσγειώθηκαν στην Τεχεράνη, μεταφέροντας στρατηγικό εξοπλισμό από Ρωσία και Κίνα.
Δεν πρόκειται για τυπικό οπλισμό: μιλάμε για συστήματα που μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη γεωπολιτική ισορροπία.
-
Προηγμένα αντιαεροπορικά συστήματα που μπορούν να ελέγξουν ουσιαστικά τον εναέριο χώρο,
-
drones μεγάλου βεληνεκούς με δυνατότητες κρούσης σε στρατηγικούς στόχους,
-
συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου που μπορούν να «τυφλώσουν» ραντάρ και δορυφορικά συστήματα,
-
βαλλιστικά και πυραυλικά εξαρτήματα που επιτρέπουν στο Ιράν να αυξήσει την ακρίβεια και την εμβέλεια των όπλων του.
Κάθε νέο φορτίο δεν είναι απλώς στρατιωτική προμήθεια. Είναι γεωπολιτικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον: αν χτυπηθούμε, η απάντηση θα είναι συντονισμένη, μαζική και πολυεπίπεδη.
Ρωσία και Κίνα, οι αόρατοι σύμμαχοι
Η στρατηγική συνεργασία Μόσχας–Πεκίνου–Τεχεράνης πλέον φαίνεται ανοιχτά. Οι μεταφορές εξοπλισμού και η ενίσχυση υποδομών δείχνουν ότι σε περίπτωση επίθεσης, η Ισλαμική Δημοκρατία δεν θα είναι μόνη. Οι σύμμαχοι είναι έτοιμοι να παρέμβουν, να υποστηρίξουν με τεχνογνωσία, υποδομές και πιθανώς στρατιωτική εμπλοκή, μετατρέποντας μια διμερής σύγκρουση σε περιφερειακή ή ακόμα και παγκόσμια κρίση. Κάθε πτήση Il‑76 γίνεται προειδοποίηση: η στρατιωτική ισχύς στο Ιράν ανεβαίνει, και η απειλή για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους δεν είναι πλέον θεωρητική.
Ο Λίβανος και η Χεζμπολάχ
Με την προθεσμία αφοπλισμού της Χεζμπολάχ να έχει παρέλθει, το Ισραήλ δηλώνει έτοιμο για νέα στρατιωτικά πλήγματα. Το Ιράν, πλέον εξοπλισμένο, μπορεί να απαντήσει άμεσα και αποφασιστικά με πυραύλους και drones μεγάλης ακρίβειας. Η αλληλουχία μπορεί να εξελιχθεί σε ευρύτερη σύρραξη στη Μέση Ανατολή, με πιθανή εμπλοκή των ΗΠΑ.
Αν συμβεί αυτό, οι τοπικοί πόλεμοι της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής συνδέονται πλέον άρρηκτα, και ο πλανήτης μπαίνει σε ζώνη υψηλού κινδύνου.
Από μια λεπτή κλωστή
Το 2026 μοιάζει με χρονιά προοιμίου καταστροφής. Η αποστολή στρατιωτικού υλικού στο Ιράν δεν είναι απλή στρατιωτική προετοιμασία. Eίναι μήνυμα ισχύος, προειδοποίηση και ενίσχυση στρατηγικής ανθεκτικότητας. Η ισορροπία του κόσμου πλέον εξαρτάται από τη διπλωματία, την ψυχραιμία των ηγεσιών και την ικανότητά τους να αποτρέψουν τον μηχανισμό ενός ανοιχτού, γενικευμένου πολέμου.







Προηγούμενη «Εύνοια»-«Παρέμβασις» εκ της «Δύσεως» είχε ως αποτέλεσμα απιμάκρυση του Σάχη, εγκαθίδρυση Πολιτικοθρησκευτικού καθεστώτος, με μεγάλη ευκολία στην «εξόντωση κάθε σντιρρησία» το οποίο αποκτά όλο και περισσοτέρους αντιπάλους εντός-εκτός Επικρατείας. Δεν υπάρχει πληθυσμιακή ομογένεια αλλά αντιθέσεις. Άλλο τμήμα, πολυπληθέστερο, εμμένει να διοικεί μέσω σκοταδισμού. Άλλο επιμένει στην Μόρφωση, αναγνώριση των Γυναικείων Ελευθεριών και Ισονομίας, ενώ άλλα μικρότερα έχουν διαφορετικές βλέψεις, ακολουθούν. Εδώ όμως μία αλλαγή και διάσπασις δεν είναι ορατή όπως Συρία. Ρωσσία και Τουρκία θα ήθελαν να επικυριαρχούν μόνο σε ολόκληρη την ενότητα, όμως η Εν’ότητα είναι που τους εξαιρεί. Τις «Επιθέσεις/» ΗΠΑ – Ισραήλ κάποιοι τις βλέπουν ως ελπίδα απελευθερώσεως όμως είναι Ειρηνόφιλοι. αποδεκατισμένοι «άτολμοι». Δρόμος Ανατολή-Δύση επήγει.
…καλο δρομο