ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ «ΑΠΑΓΑΓΕΙ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ! ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΟΚ ΤΟΥ POLITICO – ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΠΙΡΡΟΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕΝΑΡΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Η συζήτηση γύρω από τη Γροιλανδία επιστρέφει δυναμικά στο διεθνές προσκήνιο, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ξαναβάζει στο τραπέζι την προοπτική απόκτησής της — σενάριο που προκαλεί ολοένα και μεγαλύτερη ανησυχία στη διεθνή κοινότητα για τις πραγματικές προθέσεις της Ουάσινγκτον.

Όπως μεταδίδει το POLITICO, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, στελέχη του ΝΑΤΟ και ειδικοί στην άμυνα περιγράφουν ένα σχέδιο που δεν μοιάζει πια με απλή γεωπολιτική «άσκηση φαντασίας». Αντίθετα, μιλούν για μια στρατηγική με διακριτά στάδια, η οποία θυμίζει —κατά τρόπο που προκαλεί δυσφορία— τις μεθοδικές τακτικές επέκτασης που έχει υιοθετήσει κατά καιρούς η Ρωσία.

1. Διαμόρφωση κλίματος και ενίσχυση της ανεξαρτησίας

Το πρώτο βήμα, όπως σημειώνει το POLITICO, αφορά την καλλιέργεια ενός πολιτικού και επικοινωνιακού περιβάλλοντος που θα καταστήσει τη συζήτηση «φυσιολογική». Η πλευρά Τραμπ φαίνεται να ενθαρρύνει την ιδέα μεγαλύτερης αυτονομίας ή ακόμη και ανεξαρτησίας της Γροιλανδίας, γνωρίζοντας ότι ένα ανεξάρτητο κράτος θα μπορούσε να συνάψει συμφωνίες απευθείας με τις ΗΠΑ, παρακάμπτοντας τη Δανία.

Δανικές υπηρεσίες ασφαλείας κάνουν λόγο για εκστρατείες επιρροής που παραπέμπουν σε γνωστές πρακτικές παραπληροφόρησης. Στόχος τους δεν φαίνεται να είναι η άμεση πειθώ, αλλά η δημιουργία μιας αίσθησης ότι η πορεία προς την ανεξαρτησία είναι αναπόφευκτη. Συμπληρωματικά, Αμερικανοί αξιωματούχοι προβάλλουν τη ρητορική της «αυτοδιάθεσης», υπενθυμίζοντας ότι κανείς δεν θα θελήσει να συγκρουστεί στρατιωτικά με τις ΗΠΑ γι’ αυτό το ζήτημα.

2. Η «ελκυστική» συμφωνία σύνδεσης

Σε ένα δεύτερο στάδιο, εάν η Γροιλανδία κάνει βήματα προς την ανεξαρτησία, στο τραπέζι εμφανίζεται μια πρόταση στενής θεσμικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ. Το POLITICO αναφέρει ότι συζητείται το μοντέλο της Συμφωνίας Ελεύθερης Σύνδεσης, όπου η Ουάσινγκτον θα παρείχε ασφάλεια, οικονομική στήριξη και εμπορικά προνόμια, εξασφαλίζοντας όμως απόλυτη ελευθερία στρατιωτικής παρουσίας.

Αναλυτές προειδοποιούν ότι μια τέτοια συμφωνία θα ήταν εξαιρετικά ασύμμετρη. Για μια μικρή χώρα, η εξάρτηση από μια υπερδύναμη θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια κρίσιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς σαφή ανταπόδοση σε βάθος χρόνου.

3. Πίεση προς την Ευρώπη μέσω γεωπολιτικών ανταλλαγών

Η Ευρώπη αναμένεται να αντιδράσει έντονα ωστόσο οι ΗΠΑ διαθέτουν έναν ισχυρό μοχλό πίεσης: την Ουκρανία. Διπλωματικές πηγές μιλούν για ένα πιθανό παζάρι ασφαλείας, όπου η Ουάσινγκτον θα προσέφερε πιο καθαρές δεσμεύσεις προς το Κίεβο, ζητώντας ως αντάλλαγμα μεγαλύτερη ανοχή στον αμερικανικό ρόλο στη Γροιλανδία.

Ένα τέτοιο σενάριο θα έφερνε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις: είτε ρήξη με τις ΗΠΑ, είτε αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας στον Αρκτικό Κύκλο.

4. Το ακραίο ενδεχόμενο της στρατιωτικής κίνησης

Το πιο ανησυχητικό —αν και λιγότερο πιθανό— στάδιο, αφορά το σενάριο στρατιωτικής επέμβασης. Με δεδομένο ότι η Γροιλανδία έχει περιορισμένες αμυντικές δυνατότητες και φιλοξενεί ήδη αμερικανικές βάσεις, ορισμένοι ειδικοί εκτιμούν ότι μια ταχεία επιχείρηση θα μπορούσε να επιβληθεί σχετικά εύκολα.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα στερούνταν νομικού ερείσματος, θα απαιτούσε δύσκολες πολιτικές διαδικασίες στο Κογκρέσο και θα προκαλούσε σοβαρό πλήγμα στο ΝΑΤΟ και στην εικόνα των ΗΠΑ διεθνώς.

Το συμπέρασμα

Υπογραμμίζεται ότι η πλήρης στρατιωτική σύγκρουση δεν θεωρείται ορατό ενδεχόμενο — τουλάχιστον προς το παρόν. Όμως η σταδιακή κλιμάκωση πολιτικής πίεσης, επιρροής και διαπραγματευτικών ανταλλαγών καθιστά τη Γροιλανδία ένα από τα πλέον ανησυχητικά γεωπολιτικά μέτωπα.

Και, όπως παρατηρούν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το σχέδιο είναι τεχνικά εφικτό, αλλά πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει ο Ντόναλντ Τραμπ για να το φέρει εις πέρας.