Το σκάνδαλο Επστάιν δεν είναι απλώς ένα «σκάνδαλο»: είναι ένας καθρέφτης της ακραίας διαφθοράς και της ηθικής κατάπτωσης στην καρδιά της αμερικανικής πολιτικής ελίτ. Τα εγκλήματα του Τζέφρι Επστάιν, που περιλαμβάνουν σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων και ένα εκτεταμένο δίκτυο συναλλαγών και καλυμμένων συνδέσεων, δεν ήταν ποτέ μεμονωμένα – ήταν ένας τρόπος να δημιουργείται εξουσία, να διατηρούνται μυστικά και να εξασφαλίζεται η ασυλία εκείνων που βρίσκονται στην κορυφή.
Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται ξανά και ξανά. Οι δεκάδες καταγεγραμμένες επαφές του με τον Επστάιν, οι δημόσιες εμφανίσεις σε κοινές εκδηλώσεις και οι καταγεγραμμένες συνομιλίες δεν είναι μικρές λεπτομέρειες. Είναι ενδείξεις μιας πολιτικής και κοινωνικής οικειότητας με έναν άνθρωπο που έκανε τουλάχιστον εκατοντάδες ανηλίκους θύματα εκμετάλλευσης. Το γεγονός ότι ένα άτομο που διεκδικεί ή έχει ασκήσει την ανώτατη εξουσία στις ΗΠΑ συνδέεται με τέτοια πρόσωπα είναι πολιτικά, ηθικά και κοινωνικά σκάνδαλο πρώτης τάξης.
Η επικινδυνότητα αυτής της υπόθεσης δεν περιορίζεται μόνο στη δημόσια εικόνα. Ιστορικά, όταν η ηγεσία αντιμετωπίζει σοβαρές εσωτερικές κρίσεις ή ηθικές καταρρεύσεις, η «διέξοδος» συχνά βρίσκεται στο εξωτερικό πεδίο: μία ξαφνική στρατιωτική ένταση ή ακόμα και επίθεση μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο απόσπασης της προσοχής της κοινής γνώμης. Το Ιράν, με την παραδοσιακή εικόνα «αντιπάλου», προσφέρεται ως εύκολος στόχος: μια κλιμάκωση θα μπορούσε να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας σε ζητήματα «εθνικής ασφάλειας», αφήνοντας πίσω τις ενοχλητικές ερωτήσεις για την προσωπική ηθική και τις σχέσεις με τον Επστάιν.
Αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας, είναι πολιτική πρακτική που έχει εφαρμοστεί ξανά και ξανά. Η πολιτική απάτη δεν χρειάζεται να είναι ανοιχτή – συχνά εκδηλώνεται με την «χειραγώγηση της κοινής γνώμης» μέσω κρίσεων που μετατοπίζουν τη δημόσια συζήτηση. Ένας ηγέτης που συνδέεται με τον Επστάιν έχει κάθε λόγο να επωφεληθεί από μια τέτοια κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει στον ίδιο τον μηχανισμό της εξουσίας να παραμένει αλώβητος, θυσιάζοντας την αλήθεια και την ηθική για πολιτικό κέρδος.
Το σκάνδαλο Επστάιν, επομένως, δεν είναι απλώς ένα ηθικό ζήτημα ή ένα νομικό θέμα: είναι πολιτική βόμβα έτοιμη να εκραγεί, και η εμπλοκή ενός πρώην Προέδρου όπως ο Τραμπ μετατρέπει κάθε νέα αποκάλυψη σε απειλή για την ίδια τη δημοκρατία. Η πιθανότητα μιας εξωτερικής κρίσης, όπως μια επιθετική κλιμάκωση προς το Ιράν, δεν μπορεί να αγνοηθεί ως μέσο απόσπασης της προσοχής. Όταν η ηγεσία χρησιμοποιεί τον πόλεμο ή την ένταση για να καλύψει το σκάνδαλο και τις σχέσεις της με έναν διεθνώς καταδικασμένο εγκληματία, η κοινωνία δεν αντιμετωπίζει μόνο ένα μεμονωμένο πρόβλημα – αντιμετωπίζει συστηματική διαφθορά και ηθική κατάπτωση στην κορυφή.
Η κοινή γνώμη πρέπει να παραμείνει σε εγρήγορση. Ούτε η δύναμη, ούτε η στρατιωτική κλιμάκωση, ούτε τα ΜΜΕ μπορούν να σβήσουν τις ευθύνες ενός ηγέτη που συνδέεται με ένα δίκτυο που εκμεταλλεύτηκε ανηλίκους για εξουσία και πλούτο. Το σκάνδαλο Επστάιν δεν θα ξεχαστεί, και όσοι επιδιώκουν να το κρύψουν πίσω από διεθνείς κρίσεις πρέπει να γνωρίζουν ότι η ιστορία θα τους κρίνει αμείλικτα.
