Λίγο πριν λήξει η προθεσμία για τις αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι δύο χώρες βρίσκονται κοντά σε συμφωνία και ότι συμφώνησε σε δίμηνη εκεχειρία για να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Προϋπόθεση αποτελεί η παύση των εχθροπραξιών από το Ιράν και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ — κάτι που η Τεχεράνη λέει ότι θα πράξει, διεκδικώντας παράλληλα κυριαρχία στον διάπλου.
Η εξέλιξη αυτή αποφόρτισε τον Τραμπ από ένα δύσκολο δίλημμα: να κλιμακώσει μια ήδη εκρηκτική κατάσταση ή να υποχωρήσει χάνοντας αξιοπιστία. Ωστόσο, πρόκειται μάλλον για προσωρινή ανάσα παρά για οριστική λύση.
Οι αγορές αντέδρασαν θετικά — η τιμή του πετρελαίου υποχώρησε κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι και τα αμερικανικά χρηματιστηριακά συμβόλαια ανέκαμψαν — με την αίσθηση ότι τα χειρότερα πέρασαν.
Παραμένουν, όμως, σημαντικά ερωτηματικά. Η τύχη του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν είναι άγνωστη, η επιρροή του στους Χούθι της Υεμένης παραμένει, ενώ το ιρανικό σχέδιο των 10 σημείων — που περιλαμβάνει αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων, άρση κυρώσεων και καταβολή αποζημιώσεων — φαντάζει δυσχερώς αποδεκτό από την Ουάσιγκτον.
Εντός των ΗΠΑ, η ρητορική του Τραμπ προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τόσο από Δημοκρατικούς όσο και από αρκετούς Ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι χαρακτήρισαν τις απειλές του «αντιπαραγωγικές» και αντίθετες με τις αξίες που παραδοσιακά εκφράζει η Αμερική.
Συνολικά, η εκεχειρία συνιστά μερική πολιτική νίκη για τον Τραμπ, αλλά παραμένει αναστολή εχθροπραξιών — όχι μόνιμη διευθέτηση. Το πραγματικό κόστος αυτής της περιόδου, σε λόγια και πράξεις, δεν έχει ακόμη πλήρως αποτιμηθεί.
