Η παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν δεν αποτελεί μια απλή στρατιωτική αντιπαράθεση, αλλά το όχημα για μια ριζική αναθεώρηση του ενεργειακού και εμπορικού χάρτη της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με ανάλυση του Χ. Ακίφ Κιουτσούκαλ στο haber7, που καταδεικνύει την οπτική της Τουρκίας, το Ισραήλ επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την αστάθεια για να μετατραπεί από ένα κράτος σε διαρκή άμυνα, σε έναν επιθετικό ρυθμιστή των παγκόσμιων ροών εμπορίου. Η στρατηγική αυτή στοχεύει στην αποδυνάμωση των παραδοσιακών αρτηριών, όπως τα Στενά του Ορμούζ, και την ανάδειξη νέων διαδρομών που θα θέτουν το ισραηλινό έδαφος ως τον απαραίτητο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην Ασία και την Ευρώπη.
Η «γέφυρα ξηράς» και η παράκαμψη των Στενών
Κεντρικό σημείο αυτού του σχεδιασμού είναι η αναβίωση του έργου της «γέφυρας ξηράς», με το λιμάνι του Εϊλάτ στην Ερυθρά Θάλασσα να μετατρέπεται σε στρατηγική πύλη εισόδου. Το πλάνο προβλέπει την εκφόρτωση εμπορευμάτων από την Ινδία και την Ασία στο Εϊλάτ, την οδική και σιδηροδρομική μεταφορά τους προς τα μεσογειακά λιμάνια της Χάιφα και του Ασντόντ και, τελικά, την προώθησή τους στις ευρωπαϊκές αγορές. Με τον τρόπο αυτό, το Ισραήλ επιδιώκει να προσφέρει μια «δικλείδα ασφαλείας» έναντι των επικίνδυνων στενών που ελέγχει το Ιράν, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως το μοναδικό «ασφαλές καταφύγιο» για το παγκόσμιο κεφάλαιο.
Το τουρκικό ανάχωμα και η σύγκρουση των δογμάτων
Αυτές οι φιλόδοξες επιδιώξεις, που περιλαμβάνουν παλαιότερα εγχειρήματα όπως ο αγωγός EastMed και ο διάδρομος IMEC, προσκρούουν στην αποφασιστική στρατηγική της Άγκυρας, σύμφωνα με τον Τούρκο αρθρογράφο. Η Τουρκία, μέσω του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και της συμφωνίας με τη Λιβύη, έχει καταστήσει σαφές ότι κανένας ενεργειακός διάδρομος δεν μπορεί να διασχίσει την Ανατολική Μεσόγειο χωρίς τη δική της συγκατάθεση. Η νομική και στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας θεωρείται το βασικό εμπόδιο που κατέστησε αυτά τα έργα «θνησιγενή», αναγκάζοντας το Ισραήλ και τους συμμάχους του να αναζητήσουν πλάγιες οδούς μέσω της δυναμικής του πολέμου, εκτιμά ο Κιουτσούκαλ, επαναλαμβάνοντας το ερντογανικό αφήγημα.
Η στρατηγική της Γάζας και οι συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο
Η κατοχή της Γάζας ερμηνεύεται πλέον ως μια κίνηση διασφάλισης των ενεργειακών πεδίων και του βόρειου σκέλους του σχεδιαζόμενου εμπορικού διαδρόμου. Η εξάλειψη κάθε «εστίας αστάθειας» στις ακτές της Παλαιστίνης αποσκοπεί στον απόλυτο έλεγχο της θαλάσσιας ζώνης.
Παράλληλα, η ενίσχυση του τριμερούς άξονα μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου θεωρείται από την ανάλυση ως μια διπλωματική προσπάθεια περιορισμού της Τουρκίας στις ακτές της και δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού μετώπου που θα υποστηρίζει τα ισραηλινά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τις αντιδράσεις για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Από το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στο Ορμούζ: Ο έλεγχος των πυλών
Η γεωπολιτική σκακιέρα εκτείνεται μέχρι το στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, όπου το Ισραήλ φέρεται να υποστηρίζει «αποσχιστικές» τάσεις στη Σομαλιλάνδη για να αποδυναμώσει την τουρκική επιρροή στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο τελικός στόχος παραμένει η απαξίωση του Στενού του Ορμούζ ως «υψηλού κινδύνου» περιοχή λόγω του πολέμου με το Ιράν. Με τις παραδοσιακές οδούς να κρίνονται επισφαλείς, το Ισραήλ φιλοδοξεί να καταστεί ο κυρίαρχος διαμετακομιστικός κόμβος, αλλάζοντας οριστικά την ισορροπία δυνάμεων από την Αφρική μέχρι την καρδιά της Ευρώπης.
