Το Σύνταγμα σήμερα έμοιαζε με πεδίο μάχης ανάμεσα στο κράτος και στους αγρότες που κατέβηκαν από τα χωράφια τους για να φωνάξουν. Δεκάδες τρακτέρ είχαν σταθμεύσει στην καρδιά της πρωτεύουσας, οι οδηγοί τους κοιτούσαν γύρω τους με σφιγμένα δόντια, και η τροχαία… μοίραζε πρόστιμα σαν καραμέλες!
Οι αγρότες περνούσαν ώρες στα πεζοδρόμια, μιλώντας μεταξύ τους για τις τιμές που καταρρέουν, τα κόστη που τους στραγγίζουν και τις αγροτικές επιδοτήσεις που φτάνουν με το σταγονόμετρο. Έλεγαν ότι ήρθαν να διεκδικήσουν την επιβίωσή τους, να κρατήσουν ζωντανά τα χωράφια τους και τις οικογένειές τους. Και παράλληλα έβλεπαν να πέφτουν μπροστά τους 700άρια, να αφαιρούνται άδειες, να ελέγχονται στοιχεία και πινακίδες, σαν μια «απάντηση» που δεν είχε στόχο να συζητήσει, αλλά να τιμωρήσει.
Οι εικόνες ήταν χαρακτηριστικές: τρακτέρ σταθμευμένα σαν αγάλματα σε πλατεία, αγρότες με τα χέρια στις τσέπες, κουρασμένοι αλλά ανένδοτοι, και η τροχαία να καταγράφει, να βεβαιώνει, να «μοιράζει» διοικητικές κυρώσεις. «Ήρθαμε για να μιλήσουμε, όχι για να γίνουμε αριθμοί στον ΚΟΚ», έλεγε ένας από τους παλαιότερους, κοιτώντας τον ήλιο να δύει πάνω από το Παλλάς.
Στο παρασκήνιο, οι συζητήσεις για διάλογο με την κυβέρνηση υπήρχαν, αλλά η αίσθηση της στιγμής ήταν ότι το κράτος επέλεγε την αυστηρή του γλώσσα, να θυμίζει σε όλους ότι η ισονομία δεν κάνει εξαιρέσεις. Οι αγρότες, όμως, είχαν μαζί τους τον πόνο και την αγωνία μιας ολόκληρης χρονιάς, και αυτός ο πόνος ήταν πιο δυνατός από κάθε πρόστιμο.
Η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική, αλλά η ένταση της ημέρας έδειχνε ότι η πόλη και οι άνθρωποι που τη φέρνουν καθημερινά μπροστά στα προβλήματα της υπαίθρου είχαν βρεθεί αντιμέτωποι με ένα κράτος που ήξερε να «ακούει», αλλά με τη γλώσσα των αριθμών και των διοικητικών πράξεων. Στο τέλος, κανείς δεν ήξερε ποιος θα νικούσε: η φωνή των αγροτών ή η αυστηρή εφαρμογή του νόμου. Μα η εικόνα έμενε: άνθρωποι της γης να διεκδικούν τα αυτονόητα και πίσω τους να πέφτουν τα πρόστιμα σαν καραμέλες, για να θυμίζουν ότι η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα και όχι χωράφι.
Ακόμα να καταλάβουν ότι έχουμε επιστροφή στο πασαλίκι με γενίτσαρους και καδήδες;
Και τα πασαλίκια πέφτουν με ένα τρόπο μόνο.
Δεν τον πήρατε ακόμη χαμπάρι. Ξεσηκωμός αμέσως. ΟΛΟΙ μας. Θα μας φάνε και τα Κόκκαλα. Δεν υπολογίζει τίποτα.