Σε μια κίνηση που πυροδοτεί διεθνείς αντιδράσεις και επαναπροσδιορίζει τη γεωπολιτική δυναμική στην Αφρική της Ανατολής και την Ερυθρά Θάλασσα, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γκίντζον Σάαρ ολοκλήρωσε την Τρίτη ιστορική επίσκεψη στη Χαργκίσα, την πρωτεύουσα της αυτοανακηρυχθείσας Σομαλιλάνδης, λίγες εβδομάδες μετά την απόφαση της κυβέρνησης του Τελ Αβίβ να αναγνωρίσει επισήμως την περιοχή ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος — μια μοναδική περίπτωση παγκοσμίως.
Η Σομαλιλάνδη, που έχει κηρύξει ανεξαρτησία από τη Σομαλία από το 1991 χωρίς ποτέ να λάβει διεθνή αναγνώριση, καλωσόρισε τον Σάαρ και την υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία του, με τον πρόεδρο Αμπντιραχμάν Μοχάμεντ Αμπντουλάχι να αποκαλεί την απόφαση του Ισραήλ «ιστορική» και «ευκαιρία ανάπτυξης» για την περιοχή.
Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στη Χαργκίσα, οι δύο πλευρές συζήτησαν επέκταση διπλωματικών δεσμών, επενδύσεις, οικονομική συνεργασία και στρατηγική συνεργασία που αφορά οικονομικές, τεχνολογικές, αγροτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες, ενώ έγινε αναφορά στην επικείμενη ανοικτή πρεσβεία και ανταλλαγή πρέσβεων.
Ωστόσο η κίνηση του Τελ Αβίβ έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στη Μογκαντίσου και στην ευρύτερη διεθνή κοινότητα. Η κυβέρνηση της Σομαλίας καταδίκασε την επίσκεψη ως «μη εξουσιοδοτημένη εισβολή» και κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας της, υποστηρίζοντας ότι οποιαδήποτε επίσημη δραστηριότητα στη Σομαλιλάνδη χωρίς την έγκρισή της είναι παράνομη και άκυρη.
Παράλληλα, η Αφρικανική Ένωση συγκάλεσε επείγουσα συνεδρίαση, καταδικάζοντας την απόφαση του Ισραήλ και ζητώντας την άμεση αναίρεσή της, εν μέρει επικαλούμενη τον κίνδυνο δημιουργίας επικίνδυνων νομικών και πολιτικών προηγούμενων για άλλες κινητοποιήσεις αυτοδιάθεσης στην Αφρική.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ εντάσσεται σε στρατηγικό σχεδιασμό ευρύτερης παρουσίας στην περιοχή λόγω της θέσης της Σομαλιλάνδης στις διεθνείς θαλάσσιες οδούς του Κόλπου του Άντεν και της γειτνίασης με περιοχές όπου δραστηριοποιούνται ομάδες όπως οι Χούθι της Υεμένης.
Η επίσκεψη αυτή σηματοδοτεί μια νέα φάση διπλωματικής και στρατηγικής συνεργασίας για το Ισραήλ και την Σομαλιλάνδη, αλλά ταυτόχρονα εμβαθύνει τις εντάσεις με τη Σομαλία και τους περιφερειακούς εταίρους της και εγείρει σημαντικά ερωτήματα για το μέλλον της σταθερότητας στην περιοχή.
