Στο πιο κυνικό πρωτοχρονιάτικο μήνυμα των τελευταίων ετών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να στοχοποιήσει με πρωτοφανή σκληρότητα τον αγροτικό κόσμο, βαφτίζοντας τον δίκαιο αγώνα της επιβίωσης ως «μπλόκα κατά της κοινωνίας». Η πρωθυπουργική ρητορική δεν επιδέχεται παρερμηνείες: ο πρωτογενής τομέας δεν αντιμετωπίζεται ως πυλώνας της οικονομίας, αλλά ως μια «παθογένεια» που πρέπει να παταχθεί. Με στοιχεία που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές μέρες του κοινωνικού αυτοματισμού, ο κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να διχάσει τον λαό, συκοφαντώντας τους ανθρώπους του μόχθου ως «εκβιαστές» και «τραμπούκους», την ώρα που το γαλάζιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η καταστροφή των επιδοτήσεων απειλούν με αφανισμό την ελληνική περιφέρεια. Η «πρόσκληση σε διάλογο» είναι ένα προκλητικό πρόσχημα, καθώς ο πρωθυπουργός απαιτεί την πλήρη παράδοση των αγροτών προτού καν καθίσουν στο τραπέζι, αρνούμενος να αναλάβει την ευθύνη για τη διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Συνταγματικός εκβιασμός: Το 2026 ως έτος θεσμικής υποταγής
Ο πρωθυπουργός δεν δίστασε να εργαλειοποιήσει ακόμη και τον καταστατικό χάρτη της χώρας, προαναγγέλλοντας την έναρξη μιας «φιλόδοξης Συνταγματικής Αναθεώρησης» με όρους πολιτικού τελεσιγράφου. Θέτοντας υπό αμφισβήτηση την «ωριμότητα και την επάρκεια» των πολιτικών του αντιπάλων, ο κ. Μητσοτάκης κατέστησε σαφές ότι η «συναίνεση» που ζητά δεν είναι προϊόν διαλόγου, αλλά απαίτηση για άνευ όρων υποταγή στα κυβερνητικά σχέδια. Με το βλέμμα στην κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο (άρθρο 103) και την ιδιωτικοποίηση της παιδείας (άρθρο 16), η κυβέρνηση στήνει ένα σκηνικό θεσμικής εκτροπής, όπου όποιος διαφωνεί θα βαφτίζεται «δημαγωγός» και «επικίνδυνος». Το 2026 ανατέλλει με την απειλή μιας αναθεώρησης που δεν στοχεύει στον εκσυγχρονισμό, αλλά στην οριστική θωράκιση ενός συστήματος εξουσίας που αγνοεί επιδεικτικά τη λαϊκή βούληση.
Εξοπλιστικό κρεσέντο και γεωπολιτικό άλλοθι απέναντι στην ακρίβεια
Πίσω από τις φανφάρες για τον κατάπλου της φρεγάτας «Κίμων» και τις αναφορές σε «γεωπολιτική αναβάθμιση», ο πρωθυπουργός προσπάθησε να κρύψει την παταγώδη αποτυχία του στο μέτωπο της ακρίβειας. Προβάλλοντας τον κόσμο ως ένα περιβάλλον «αστάθειας και οικονομικής αβεβαιότητας», ο κ. Μητσοτάκης χρησιμοποιεί τις διεθνείς συγκυρίες ως την απόλυτη δικαιολογία για τη φτωχοποίηση των νοικοκυριών. Η αναφορά σε «αυξήσεις αποδοχών» αποτελεί πρόκληση για τη μεσαία τάξη και τους νέους, που βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από τον πληθωρισμό και τα supermarket. Η στοχοθεσία για το 2030 και η επίκληση των 200 χρόνων από την ίδρυση του κράτους είναι η έσχατη επικοινωνιακή απόπειρα ενός πρωθυπουργού που, νιώθοντας την κοινωνική πίεση να διογκώνεται, καταφεύγει στον αυταρχισμό, τις εξοπλιστικές σπατάλες και τη συκοφάντηση κάθε κοινωνικής ομάδας που τολμά να αντισταθεί στην ισοπέδωση.
