Η αναδιατύπωση με σκληρή κριτική:
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ως καταφύγιο αποτυχημένων ΠΑΣΟΚων και σκανδαλοθαμμένων
Το ΠΑΣΟΚ δεν «είναι εδώ» — είναι παντού μέσα στη Νέα Δημοκρατία, έχοντας αποικίσει μεθοδικά κάθε κυβερνητική θέση που αξίζει. Ο Πιερρακάκης, ο Γεραπετρίτης, ο Φλωρίδης, ο Λοβέρδος — μια ατελείωτη παρέλαση ανθρώπων που κάποτε έχτιζαν καριέρα υπό διαφορετική σημαία και σήμερα βολεύονται στους κόλπους του «αντιπάλου». Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Μητσοτάκης επέλεξε να προσθέσει στη συλλογή του έναν ιδιαίτερα «αξιόλογο» εκπρόσωπο του είδους: τον Μακάριο Λαζαρίδη, πρώην σύμβουλο του καταδικασμένου Άκη Τσοχατζόπουλου.
Η επιλογή αυτή δεν είναι απλά κυνική — είναι πολιτική πρόκληση απέναντι σε κάθε έννοια διαφάνειας και λογοδοσίας.
Ο Λαζαρίδης δεν ήρθε στην κυβέρνηση φορτωμένος με έργο ή αξιοπιστία. Ήρθε φορτωμένος με την απόλυτα αποκαλυπτική του δήλωση: ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν υπάρχει. Ένας άνθρωπος που αρνείται προκλητικά μία υπόθεση για την οποία κινήθηκε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τοποθετείται υφυπουργός σε υπουργείο που εποπτεύει τον ίδιο τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η σύμπτωση δεν είναι ατυχής — είναι σχεδιασμένη.
Αλλά ας σταθούμε στην τεράστια υποκρισία που κρύβεται πίσω από αυτή την απόφαση: ο Μητσοτάκης έδιωξε τον Κώστα Τσιάρα επικαλούμενος — άμεσα ή έμμεσα — τις έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Παρουσίασε δηλαδή την κίνησή του ως πράξη ευθύνης, ως κάθαρση. Και αμέσως μετά έβαλε στη θέση εκείνου έναν άνθρωπο που λέει ευθέως ότι δεν υπάρχει τίποτα να καθαριστεί.
Αυτό δεν είναι πολιτική αντίφαση. Είναι εξ επαγγέλματος θρασύτητα.
Η φωτογραφία του νεαρού Λαζαρίδη δίπλα στον Τσοχατζόπουλο και τον Γιώργο Παπανδρέου — τον άνθρωπο που αλυσόδεσε τη χώρα στο πρώτο Μνημόνιο — δεν είναι απλώς ντοκουμέντο μιας άλλης εποχής. Είναι ο χάρτης της πολιτικής του ταυτότητας: διαμορφωμένος σε κλίμα αλαζονείας, σκανδάλων και ατιμωρησίας.
Ο Μητσοτάκης οφείλει να εξηγήσει δημοσίως — και όχι με ανακοινώσεις γραφείου Τύπου — γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος, με το συγκεκριμένο παρελθόν και τις συγκεκριμένες δηλώσεις, κρίθηκε κατάλληλος για αυτή τη θέση. Αν δεν το κάνει, η απάντηση δίνεται μόνη της: η «κάθαρση» ήταν θέατρο, ο ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει ανέγγιχτος, και η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να αλλάξει πρόσωπο στη συγκάλυψη.
