Το Ντουμπάι βυθίστηκε σε πανικό, καθώς οι ιρανικές επιθέσεις και το προσωρινό κλείσιμο του αεροδρομίου πυροδότησαν μια άνευ προηγουμένου εκκένωση της πόλης. Πλούσιοι κάτοικοι και τουρίστες αναζητούν άμεση διαφυγή μέσω ιδιωτικών αεροσκαφών ή εναλλακτικών οδικών διαδρομών προς το Ομάν, καταβάλλοντας τεράστια ποσά για τις πτήσεις – ορισμένες φτάνουν έως και τα 350.000 δολάρια ανά θέση.
Η κατάσταση στο Μουσκάτ εμφανίζεται πιο σταθερή, αλλά οι διαθέσιμες πτήσεις προς την Ευρώπη έχουν σχεδόν εξαντληθεί, ενώ οι εταιρείες ιδιωτικών πτήσεων δυσκολεύονται να ανταποκριθούν λόγω περιορισμών ασφάλισης και κινδύνων στις περιοχές υψηλού συναγερμού. Η δυνατότητα άμεσης αποχώρησης εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την οικονομική δυνατότητα του καθενός.
Η κρίση προκάλεσε αναταράξεις και σε διεθνές επίπεδο: στην Ιταλία, ο υπουργός Άμυνας Guido Crosetto επέστρεψε με κυβερνητικό αεροσκάφος, προκαλώντας πολιτικές αντιδράσεις, ενώ εκατοντάδες Ιταλοί παραμένουν εγκλωβισμένοι στο Ντουμπάι.
Η πλειονότητα των τουριστών συνεχίζει να βρίσκεται σε πολυτελή ξενοδοχεία, όπου πολλοί αναφέρουν ότι τους ζητήθηκε να πληρώσουν για να παραμείνουν ή να αποχωρήσουν, και χιλιάδες άλλοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε κρουαζιερόπλοια στον Περσικό Κόλπο, όπως τα Mein Schiff 4 και MSC Euribia, με περιορισμένες δυνατότητες αναχώρησης.
Η τοπική κοινωνία έχει ουσιαστικά διαχωριστεί σε τρεις κατηγορίες: αυτούς που επιχειρούν να φτάσουν στο Ομάν για ιδιωτική πτήση, αυτούς που συνεχίζουν την καθημερινότητά τους και αυτούς που παραμένουν πιστοί στις οδηγίες των αρχών σε ασφαλή καταφύγια, δημιουργώντας ένα σκηνικό ασφυκτικού φόβου και οικονομικού χάους.
