Ο εκπρόσωπος του ΑΚΡ, Ομέρ Τσελίκ, χαρακτήρισε «παράνομη» και «άδικη» ην επίθεση κατά του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι πραγματοποιήθηκε ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα και άλλα ζητήματα.
Σε δηλώσεις του μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΡ υπό τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ο Τσελίκ ανέφερε ότι μια τέτοια κίνηση «δείχνει πως μπαίνουμε σε περίοδο όπου η στρατηγική επίλυσης μέσω διπλωματίας υπονομεύεται πλήρως», προσθέτοντας πως «η διπλωματία δεν μπορεί να είναι τακτικό κάλυμμα ή μέσο καθυστέρησης μιας ήδη προαποφασισμένης επίθεσης».
Αναφορά στο «μοντέλο του 2010» και κριτική στη Δύση
Ο Ομέρ Τσελίκ υπενθύμισε ότι, όπως είπε, όταν ο Πρόεδρος Ερντογάν ήταν πρωθυπουργός, η Τουρκία και η Βραζιλία είχαν αναλάβει πρωτοβουλία στο Ιράν για να προχωρήσουν οι πυρηνικές συνομιλίες, σημειώνοντας ότι τότε πρόεδρος της Βραζιλίας ήταν ο Λούλα και του Ιράν ο Αχμαντινετζάντ. Κατά τον ίδιο, εάν εκείνη η συμφωνία είχε συνεχιστεί, «δεν θα υπήρχαν τα σημερινά προβλήματα», προσθέτοντας ότι «δυτικές χώρες» δεν έδειξαν την ίδια προθυμία να τη στηρίξουν.
«εΕίμαστε δίπλα στον ιρανικό λαό» – Αναφορά σε απώλειες αμάχων
Ο Τσελίκ εξέφρασε συλλυπητήρια για τις απώλειες στο Ιράν, κάνοντας λόγο για αμάχους, μαθητές και υψηλόβαθμους θρησκευτικούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς αξιωματούχους που έχασαν τη ζωή τους. Δήλωσε ότι η Τουρκία μεταφέρει μήνυμα «αλληλεγγύης» προς τον «αδελφό ιρανικό λαό» και ότι προτεραιότητα είναι «να ξαναστηθεί το τραπέζι» των συνομιλιών, ώστε η διαδικασία να προχωρήσει «ουσιαστικά».
Παράλληλα, είπε ότι ο Ταγίπ Ερντογάν είχε επικοινωνίες με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με τον πρόεδρο του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιγιάν, και με άλλες πλευρές, στο πλαίσιο προσπάθειας να διατηρηθεί ή να επανεκκινήσει ο δίαυλος της διπλωματίας.
«Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται το ‘καθεστώς’ ως πρόσχημα για επίθεση»
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Τσελίκ στην άποψη ότι «δεν μπορεί να χρησιμοποιείται το καθεστώς μιας χώρας ως πρόσχημα για επίθεση», λέγοντας ότι η επίθεση σε «εδαφική ακεραιότητα, κρατικό μηχανισμό και ηγεσία» ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους του ΟΗΕ δείχνει «μετάβαση σε εντελώς άλλη φάση» για τη διεθνή τάξη.
Κατά τον ίδιο, αν η επίκληση του «καθεστώτος» γίνει αποδεκτή ως αιτιολογία, τότε «κάθε δρων που διαθέτει ισχύ» μπορεί να επικαλείται «υποκειμενικά κριτήρια» για να παρεμβαίνει όπου επιθυμεί.
