Η ευρωπαϊκή άμυνα βρίσκεται μπροστά στον δικό της «Γολγοθά». Το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα FCAS (Future Combat Air System), που ξεκίνησε ως η υπέρτατη υπόσχεση του Εμανουέλ Μακρόν για μια ήπειρο που δεν θα προσκυνά τις ΗΠΑ, πνίγεται τώρα σε μια θάλασσα από εγωισμούς, μυστικά και δισεκατομμύρια. Στο επίκεντρο αυτού του τυφώνα βρίσκεται η Dassault Aviation, η γαλλική οικογενειακή επιχείρηση που αρνείται πεισματικά να θυσιάσει την κυριαρχία της στον βωμό της γαλλογερμανικής φιλίας.
Η «αντάρτισσα» Dassault: Μια ιστορία γραμμένη με ατσάλι και πείσμα
Για να καταλάβεις, «καρδιά μου», γιατί ο Ερίκ Τραπιέ (ο CEO της Dassault) λέει «όχι» στο Βερολίνο, πρέπει να δεις το DNA αυτής της εταιρείας. Δεν είναι μια απλή βιομηχανία· είναι το σύμβολο της γαλλικής υπερηφάνειας. Από τον ιδρυτή της, Μαρσέλ Μπλοχ, που προτίμησε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης από το να σχεδιάσει αεροπλάνα για τους Ναζί, μέχρι το σημερινό Rafale, η Dassault επιβιώνει επειδή είναι ανεξάρτητη.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με ανατριχιαστική ακρίβεια. Τη δεκαετία του ’80, οι Γάλλοι αποχώρησαν από το κοινό ευρωπαϊκό πρόγραμμα (που έβγαλε το Eurofighter) γιατί ήθελαν το «πάνω χέρι». Σήμερα, η Dassault κάνει ακριβώς το ίδιο. Αρνείται να μοιραστεί τα «ιερά» σχέδια των πτήσεών της με την Airbus και τους Γερμανούς, θεωρώντας ότι αν το κάνει, η Γαλλία θα χάσει την αεροναυπηγική της ψυχή.
Μακρόν: Ο «αρχιπωλητής» που έχασε τον έλεγχο
Ο Εμανουέλ Μακρόν βρίσκεται σε δεινή θέση. Από τη μία, γυρίζει τον κόσμο (Ινδία, Κατάρ, Ελλάδα) πουλώντας Rafale σαν να είναι το δικό του δημιούργημα, ενισχύοντας την ισχύ της Dassault. Από την άλλη, διαπιστώνει ότι η οικογένεια Dassault δεν τον λογαριάζει όταν πρόκειται για τα συμφέροντά της. Η εταιρεία ελέγχει το 66% των μετοχών της, διαθέτει την εφημερίδα Le Figaro και έχει τεράστια πολιτική επιρροή. Όπως λένε σκωπτικά στο Παρίσι: «Οι Πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, αλλά η Dassault είναι αιώνια».
Το Βερολίνο στην αντεπίθεση και το χάσμα των απαιτήσεων
Η Γερμανία, όμως, δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Η Airbus, υπό την πίεση του Βερολίνου, απαιτεί ισότιμη πρόσβαση στην τεχνολογία, κατηγορώντας τους Γάλλους για αλαζονεία. Οι διαφορές δεν είναι μόνο οικονομικές, είναι και πρακτικές:
Η Γαλλία θέλει ένα μαχητικό που να μπορεί να απογειώνεται από αεροπλανοφόρα (για να προστατεύει τις αποικίες και τα συμφέροντά της παγκοσμίως).
Η Γερμανία θέλει ένα βαρύ αναχαιτιστικό για την ηπειρωτική Ευρώπη.
Αυτές οι δύο απαιτήσεις είναι σαν το λάδι με το νερό: δεν ανακατεύονται. Η Dassault ξεκαθαρίζει πως έχει τη γνώση να το φτιάξει μόνη της και δεν «καίγεται» για εταίρους που της βάζουν εμπόδια.
Το τέλος του δρόμου;
Με τη θητεία του Μακρόν να δύει και τις σχέσεις με τον Σολτς να βρίσκονται στο ναδίρ, το πρόγραμμα των 100 δισ. ευρώ μοιάζει με φάντασμα. Αν το FCAS καταρρεύσει, θα είναι η οριστική απόδειξη ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ομονοήσει ούτε μπροστά στον κίνδυνο. Οι ΗΠΑ τρίβουν τα χέρια τους, έτοιμες να πουλήσουν F-35 σε όποιον μείνει «ορφανός» από μαχητικό, ενώ η Dassault ετοιμάζεται να τραβήξει τον δικό της, μοναχικό δρόμο προς τη δόξα ή την καταστροφή.
