Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα ήταν ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που θα επικαλούνταν τον Νόμο περί Εξέγερσης για να αναπτύξει στρατιωτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας. Αν προχωρούσε όμως σε αυτή την κίνηση για τη Μινεσότα, θα ήταν ο μοναδικός αρχιστράτηγος στην αμερικανική ιστορία που θα χρησιμοποιούσε έναν νόμο του 19ου αιώνα για να καταστείλει διαδηλώσεις οι οποίες προκλήθηκαν από την ίδια την παρουσία ομοσπονδιακών δυνάμεων που ο ίδιος είχε στείλει. Οι διαμαρτυρίες ξέσπασαν μετά τη δολοφονία της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ από ομοσπονδιακό αξιωματικό, γεγονός που πυροδότησε μαζική κοινωνική έκρηξη και οργή στους δρόμους.
Ο συγκεκριμένος νόμος επιτρέπει στον πρόεδρο να χρησιμοποιεί τον στρατό εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και έχει εφαρμοστεί κατά καιρούς στην ιστορία, όμως μετά το Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα του 20ού αιώνα η χρήση του είναι εξαιρετικά σπάνια. Παραδοσιακά, οι ομοσπονδιακές δυνάμεις καλούνταν μόνο όταν η τοπική βία είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο, όταν οι πολιτειακές αρχές αδυνατούσαν να διαχειριστούν την κατάσταση και όταν ζητούσαν ρητά βοήθεια από την Ουάσινγκτον. Σε άλλες περιπτώσεις, η παρέμβαση γινόταν για την προστασία πολιτών των οποίων τα δικαιώματα καταπατούνταν από τις ίδιες τις τοπικές αρχές. Ένα τρίτο, ακραίο σενάριο ήταν η ύπαρξη πραγματικής εξέγερσης, όπως αυτή των Νοτίων Πολιτειών κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Σύμφωνα με ειδικούς στο συνταγματικό και στρατιωτικό δίκαιο, καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν πληρούται ξεκάθαρα στη Μινεάπολη.
Νομικοί επισημαίνουν ότι μια τέτοια κίνηση θα συνιστούσε κατάφωρη κατάχρηση του Νόμου περί Εξέγερσης, σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο. Η βία την οποία ο Τραμπ επικαλείται ως δικαιολογία για στρατιωτική επέμβαση δεν προήλθε από ανεξέλεγκτους πολίτες, αλλά από τις ίδιες τις ομοσπονδιακές δυνάμεις που είχε αποστείλει στην περιοχή. Παρ’ όλα αυτά, τονίζεται ότι η πολιτεία της Μινεσότα θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες αν επιχειρούσε να μπλοκάρει νομικά μια τέτοια απόφαση, καθώς τα αμερικανικά δικαστήρια ιστορικά τείνουν να δείχνουν μεγάλη ανοχή στις προεδρικές εξουσίες σε ζητήματα ασφάλειας.
Ο Νόμος περί Εξέγερσης έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Η πρώτη του μορφή υπογράφηκε το 1792 από τον Τζορτζ Ουάσινγκτον, προκειμένου να επιτραπεί η κινητοποίηση πολιτειακών πολιτοφυλακών όταν η εφαρμογή των ομοσπονδιακών νόμων παρεμποδιζόταν. Ο ίδιος και ο Τζον Άνταμς τον χρησιμοποίησαν για να καταστείλουν λαϊκές εξεγέρσεις κατά της φορολογίας, σε μια εποχή που η επιβίωση της νεαρής αμερικανικής δημοκρατίας θεωρούνταν εύθραυστη. Το 1807, το Κογκρέσο επέκτεινε τον νόμο, ενισχύοντας την προεδρική εξουσία απέναντι σε εξεγέρσεις και σοβαρές διαταραχές, πάντοτε όμως με τη λογική ότι η στρατιωτική εμπλοκή στα εσωτερικά της χώρας αποτελεί έσχατη λύση.
Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι οι συνθήκες στη Μινεσότα απαιτούν αυτή την έσχατη λύση, ισχυριζόμενος ότι οι διαδηλωτές και οι τοπικές αρχές παρεμποδίζουν την εφαρμογή των ομοσπονδιακών νόμων, κυρίως σε ό,τι αφορά τη μετανάστευση και τη δράση της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων. Ωστόσο, ο ίδιος ο νόμος προβλέπει ότι η αναταραχή πρέπει να είναι τόσο ισχυρή ώστε να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα συνήθη μέσα επιβολής της τάξης. Στην περιοχή της Μινεάπολης και του Σεντ Πολ βρίσκονται ήδη χιλιάδες ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι, αριθμός πολλαπλάσιος των τοπικών αστυνομικών δυνάμεων. Παράλληλα, πλήθος βίντεο δείχνουν ότι η κλιμάκωση της βίας ξεκίνησε από τις ομοσπονδιακές δυνάμεις, με τις συγκρούσεις να εντείνονται μετά τον θάνατο της Ρενέ Γκουντ, η οποία πυροβολήθηκε τρεις φορές.
Νομικοί τονίζουν ότι, παρότι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες έχουν τη νόμιμη αρμοδιότητα να εφαρμόζουν τη μεταναστευτική νομοθεσία, οι ενέργειές τους στη Μινεσότα ξεπερνούν τα όρια της νόμιμης λειτουργίας και τροφοδοτούν σκόπιμα την κρίση. Η συνταγματική υποχρέωση του προέδρου να εκτελεί πιστά τους νόμους σημαίνει ότι δεν μπορεί να δημιουργεί ο ίδιος μια κατάσταση χάους και στη συνέχεια να επικαλείται αυτό το χάος για να επιβάλει στρατιωτική καταστολή.
Ιστορικά, η πιο ριζική χρήση του νόμου σημειώθηκε κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, όταν ο Αβραάμ Λίνκολν τον αξιοποίησε ως νομική βάση για να αναπτύξει στρατεύματα στις αποσχισθείσες πολιτείες χωρίς τη συγκατάθεσή τους, θεωρώντας ότι εξακολουθούσαν να ανήκουν στην Ένωση. Μετά τον πόλεμο, το Κογκρέσο πρόσθεσε μια κρίσιμη διάσταση: την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Ο Οδυσσέας Γκραντ χρησιμοποίησε αυτή τη διάταξη για να αντιμετωπίσει την Κου Κλουξ Κλαν και τη βία των υποστηρικτών της λευκής υπεροχής, οι οποίοι αγνοούσαν τις συνταγματικές τροπολογίες και τους νόμους περί πολιτικών δικαιωμάτων.
Κατά την περίοδο της εκβιομηχάνισης, ο νόμος εφαρμόστηκε και σε περιπτώσεις εργατικών συγκρούσεων και βίας γύρω από τη μετανάστευση, συνήθως κατόπιν αιτήματος των πολιτειακών κυβερνητών. Ομοσπονδιακά στρατεύματα στάλθηκαν για να αποκαταστήσουν την τάξη σε μεγάλες απεργίες, αλλά και για να προστατεύσουν μειονότητες που δέχονταν επιθέσεις. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η προϋπόθεση ήταν ότι οι τοπικές αρχές είχαν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους.
Στον 20ό αιώνα, ο νόμος χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την αντιμετώπιση της φυλετικής βίας και την επιβολή των πολιτικών δικαιωμάτων. Ο Ρούσβελτ έστειλε χιλιάδες στρατιώτες στο Ντιτρόιτ μετά από αιματηρές φυλετικές ταραχές, κατόπιν αιτήματος των τοπικών αρχών, οι οποίες αδυνατούσαν να ελέγξουν την κατάσταση και σε ορισμένες περιπτώσεις συμμετείχαν οι ίδιες στη βία. Αργότερα, κατά το Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα, πρόεδροι όπως ο Αϊζενχάουερ, ο Κένεντι και ο Τζόνσον ανέπτυξαν ομοσπονδιακές δυνάμεις χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτειών, προκειμένου να προστατεύσουν μαύρους πολίτες και να επιβάλουν την εφαρμογή του νόμου απέναντι σε εχθρικές τοπικές κυβερνήσεις.
Η τελευταία φορά που ο Νόμος περί Εξέγερσης εφαρμόστηκε ήταν το 1992, μετά τις ταραχές στο Λος Άντζελες, όταν αθωώθηκαν αστυνομικοί που είχαν καταγραφεί σε βίντεο να ξυλοκοπούν βάναυσα τον Ρόντνεϊ Κινγκ. Τότε, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια ζήτησε τη βοήθεια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ενέκρινε την αποστολή χιλιάδων στρατιωτών, συνοδεύοντας την επέμβαση με έρευνες για παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων.
Σε αντίθεση με εκείνες τις περιπτώσεις, στη Μινεσότα οι τοπικές αρχές υποστηρίζουν ότι η κατάσταση θα είχε εκτονωθεί αν δεν υπήρχε η μαζική παρουσία ομοσπονδιακών δυνάμεων. Αυτό καθιστά το ενδεχόμενο επίκλησης του Νόμου περί Εξέγερσης όχι απλώς αμφιλεγόμενο, αλλά ιστορικά πρωτοφανές, ανοίγοντας ένα επικίνδυνο κεφάλαιο για τη δημοκρατία και τη σχέση εξουσίας ανάμεσα στον πρόεδρο, τις πολιτείες και τους ίδιους τους πολίτες.
