Οι μαζικές και συχνά αιματηρές διαδηλώσεις στο Ιράν έχουν κινητοποιήσει την αντιπολίτευση της διασποράς, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο παλιές έχθρες που προϋπήρχαν ακόμη και της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο βαθύς διχασμός ανάμεσα στους υποστηρικτές της επιστροφής της μοναρχίας, γύρω από τον Ρεζά Παχλαβί, και στην οργάνωση Μουτζαχεντίν του Λαού (MEK), έναν από τους πιο οργανωμένους αλλά και αμφιλεγόμενους αντιπολιτευτικούς σχηματισμούς.
Η σύγκρουση αυτή εκδηλώνεται ανοιχτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στους δρόμους ευρωπαϊκών και βορειοαμερικανικών πόλεων, όπου συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μετατρέπονται συχνά σε λεκτικές αντιπαραθέσεις. Παρά τη δημόσια παρουσία τους, αναλυτές και διπλωμάτες εκτιμούν ότι τόσο οι μοναρχικοί όσο και το MEK διαθέτουν περιορισμένη απήχηση στο εσωτερικό του Ιράν, παραμένοντας σαφώς ισχυρότεροι στους κύκλους των Ιρανών μεταναστών.
Η απουσία ενός ενιαίου και ευρέως αποδεκτού αντιπολιτευτικού φορέα περιπλέκει τις διεθνείς προσεγγίσεις απέναντι στην κρίση. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει εκφράσει επιφυλάξεις για το εύρος της στήριξης προς τον Ρεζά Παχλαβί, ακόμη και την ώρα που εξετάζει στρατιωτικές επιλογές, σύμφωνα με δηλώσεις της κυβέρνησής του.
Στο εσωτερικό του Ιράν, βίντεο από τις τελευταίες δύο εβδομάδες δείχνουν μερίδα διαδηλωτών να φωνάζουν συνθήματα υπέρ της παλιάς μοναρχίας. Ωστόσο, ξένοι αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι η επίκληση του ονόματος Παχλαβί μπορεί να αντανακλά περισσότερο την έλλειψη αναγνωρίσιμων εναλλακτικών προσώπων παρά ένα μαζικό ρεύμα στήριξης. Άλλοι διπλωμάτες θεωρούν ότι η αυξημένη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, μετά από καλέσματα της διασποράς, ενδέχεται να δείχνει διεύρυνση της επιρροής του.
Από την άλλη πλευρά, το MEK παραμένει ιδιαίτερα αντιδημοφιλές στο εσωτερικό της χώρας, λόγω της δράσης του πριν και μετά την επανάσταση και της συνεργασίας του με το Ιράκ κατά τον πόλεμο της δεκαετίας του 1980. Παρά τους ισχυρισμούς της οργάνωσης ότι διαθέτει εκτεταμένο δίκτυο υποστηρικτών, δεν έχει καταγραφεί δημόσια ένδειξη παρουσίας της στις τρέχουσες διαδηλώσεις.
Για πολλούς Ιρανούς, οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στη θεοκρατική εξουσία, τη νοσταλγία της μοναρχίας και μια επαναστατική οργάνωση του παρελθόντος μοιάζουν ξεπερασμένες. Με έναν πληθυσμό πιο αστικοποιημένο και μορφωμένο από ποτέ, η αναζήτηση αλλαγής φαίνεται να κινείται πέρα από τα γνωστά σχήματα της διασποράς, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα για το ποιος —και αν— μπορεί να εκφράσει πολιτικά τη σημερινή κοινωνική έκρηξη στο Ιράν.
