Η συζήτηση γύρω από την οικογενειακή αποξένωση βγαίνει πλέον στο φως, με ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να παραδέχονται ότι απομακρύνθηκαν από γονείς ή συγγενείς για να προστατεύσουν την ψυχική τους υγεία. Η δημόσια τοποθέτηση διασήμων, όπως της Μέγκαν Μαρκλ ή του Μακάλεϊ Κάλκιν, αλλά και η πρόσφατη αρθρογραφία μεγάλων μέσων, αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για ένα θέμα που για χρόνια παρέμενε ταμπού.
Η ψυχοθεραπεύτρια Kaytee Gillis επιχειρεί να διαλύσει πέντε βασικούς μύθους γύρω από αυτή τη δύσκολη επιλογή.
Πρώτος μύθος, ότι η αποξένωση είναι «μόδα». Όπως εξηγεί, υπήρχε πάντα, απλώς στο παρελθόν οι άνθρωποι δεν μιλούσαν για την κακοποίηση ή τη δυσλειτουργία της οικογένειάς τους, φοβούμενοι το κοινωνικό στίγμα.
Εξίσου λανθασμένη είναι η ιδέα ότι όσοι κόβουν επαφή λειτουργούν παρορμητικά. Οι περισσότερες περιπτώσεις συνοδεύονται από χρόνια προσπάθειας, οδυνηρές εσωτερικές συγκρούσεις και επαναλαμβανόμενες αποτυχίες να τεθούν όρια. Η απομάκρυνση, όπως λέει η ειδικός, είναι σχεδόν πάντα η ύστατη επιλογή.
Ένας ακόμη μύθος είναι ότι «κάθε ιστορία έχει δύο ίσες πλευρές». Όταν υπάρχουν μοτίβα εγκατάλειψης ή κακοποίησης, η επίκληση της «ισορροπίας» συχνά λειτουργεί ως κάλυψη της ευθύνης εκείνων που είχαν τη δύναμη και δεν την άσκησαν σωστά.
Η Gillis αποδομεί επίσης την αντίληψη ότι η εγγύτητα εξαρτάται απλώς από περισσότερη προσπάθεια. Πολλοί άνθρωποι που τελικά απομακρύνονται, έχουν ήδη προσπαθήσει επί χρόνια να κρατήσουν ζωντανή μια σχέση που τους πλήγωνε, συχνά εις βάρος της δικής τους σταθερότητας.
Τέλος, τονίζει ότι η αποκοπή δεν σημαίνει έλλειψη αγάπης. Σε πολλές περιπτώσεις, όσοι διακόπτουν επαφή, το κάνουν για να σταματήσουν τον φαύλο κύκλο και να εξασφαλίσουν ένα υγιέστερο μέλλον για τους ίδιους και για τις επόμενες γενιές.
Η αποξένωση, όπως φαίνεται, δεν είναι απόφαση ασήμαντη, ούτε εγωιστική. Είναι συχνά η επιλογή όσων για πρώτη φορά επιτρέπουν στον εαυτό τους να σταθεί εκεί όπου η ψυχική τους υγεία δεν κινδυνεύει.
